4/2 หน่วง

สายๆ ชิงพลบเข้าไปดูอาการเธอ ดวงหน้านวลเริ่มซับสีเลือด เขาเลิกผ้าห่มเช็กถุงร้อนว่ายังร้อนอยู่ไหม ปรากฏว่าถุงร้อนเย็นแล้ว เขาค่อยๆ ดึงออกมา ละพอพลันเอื้อมมือมาจับ

“จะอุ่นให้” เธอยอมปล่อย ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวจนถึงคอ เฝ้ามองทุกการกระทำของเขาอย่างใกล้ชิด

ชิงพลบไม่กระไร จะมองก็มองไป เขาเสียบปลั๊กให้น้ำอุ่น ก่อนจะส่งให้เธอ ละพอรับไป สายตาเธอกังขาในความใจดีของเขา

“มีอะไรก็เรียกราตรีก็แล้วกัน” หันหลังเตรียมจะออกไป แต่มีอะไรบางอย่างลอยมากระแทกแผ่นหลัง ละพอหยิบไข่ต้มขว้างใส่หลังเขา

“อะไรของเธออีกแม่หนู”

‘หนูอยากกลับบ้าน’

“พูดสิ ฉันจะปูพรมแดงให้เธอกลับเลย”

ละพอเม้มปากแน่น การที่เธอไม่พูดมันไปหนักหัวเขาเหรอ อีกอย่างเขานั่นแหละที่ทำให้เธอพูดไม่ได้

เขานั่นแหละที่คอยบอกให้เธอหุบปาก!

“ไม่ก็เดินกลับไปเองได้เลย ฉันไม่ขังเธอไว้หรอก” เขาพูดทิ้งท้าย

ทว่าเธอรู้ว่าเขาไม่ให้เธอไปหรอก ทันทีที่เธอออกไป เขาจะเปิดฉากปะทะกับพ่อทันที

ละพอก้มลงมองกระดาษที่พับทบกันในมือ คุณตาหมอพึ่งยัดใส่มือให้เธอเมื่อเช้า ใจความสั้นๆ ว่าให้เธอรออีกสองวัน

หลังชิงพลบไปพม่า พ่อจะมาช่วย

ช่วงเย็นชิงพลบมีนัดพบ ‘จางเหลียน’ เจ้านายโดยตรงของเขา

บนโต๊ะอาหารรายล้อมไปด้วยเหล่านักการเมืองผู้คร่ำหวอดอยู่ในวงการ หลายคนได้รับการเลือกให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงนั่นนี่มาหลายสมัย สูบกินภาษีประชาชนจนรวยล้นฟ้า

แต่ยังไม่รู้จักพอ

ก็อย่างที่เขาว่ากัน ความโลภไม่เข้าใครออกใคร

ชิงพลบนั่งจิบสุราเฉยๆ ธุระของเขาไม่จำเป็นต้องร่วมวงสนทนากับเหล่านักการเมืองที่ขนกันมาทุกระดับชั้น ตั้งแต่นักการเมืองท้องถิ่นยันนักการเมืองตัวท็อปของวงการเพื่อถวายเครื่องบรรณาการให้แก่จางเหลียน

ฉากหน้าของนักการเมืองพวกนี้ขาวสะอาด ไร้มลทิน ครอบครัวอบอุ่นไม่มีปัญหา ชอบช่วยเหลือชาวบ้านตกทุกข์ได้ยาก ทั้งยังใจบุญสุนทานบริจาคเงินสร้างโบสถ์ กุฏิ วัด โรงเรียน โรงพยาบาล แต่พยายามไม่ออกหน้า

ทว่าไม่ออกหน้าแบบไหนไม่รู้ คนถึงรู้กันทั่ว

ยามนั้นจางเหลียนหันไปกระซิบกับเลขา ‘หม่าติงอี้’ เป็นเลขาหมายเลขหนึ่ง สวย เก่ง ฉลาด ยากจะหาใครทัดเทียมได้

หม่าติงอี้รับคำ เธอเดินมาหาชิงพลบเพื่อถ่ายทอดคำสั่ง

“อีกเดี๋ยวเจอกันที่ห้องรับรองนะคะ ท่านมีเรื่องสำคัญจะสนทนาด้วย”

ชิงพลบพยักหน้าเฉยๆ

หม่าติงอี้ไม่ชอบใจนัก ชิงพลบควรตอบรับว่า ‘ครับ’ อย่างนอบน้อมสิ กระนั้นเพราะชิงพลบเป็นตัวทำเงินของนายท่านจาง เธอจึงทำอะไรมากไม่ได้

ห้องรับรองที่ว่าอยู่ด้านข้าง ไม่กว้างเกินไปหรือแคบเกินไป ตรงกลางมีบ่อน้ำพุ ปลาคาร์ปสีสันสวยงามแหวกว่ายในน้ำใส ข้างๆ มีชุดเก้าอี้รองนั่งอยู่สองที่ ชิงพลบจับจองไปแล้วหนึ่งที่

บรรยากาศของร้านอาหารเงียบสงบ จนได้ยินเสียงไม้เท้าหัวสิงห์เคาะลงพื้นเป็นจังหวะตามการก้าวเดิน ชิงพลบยืนขึ้น ถอยตัวเองออกมาด้านข้างเล็กน้อย รอให้จางเหลียนนั่งลงก่อน เขาถึงจะนั่งได้

“เชิญเถอะ รีบนั่ง อย่ามีพิธีรีตองนักเลย” ชายชราเอ่ยเสียงนุ่ม

ชิงพลบนั่งลงตรงข้าม เปิดหัวข้อสนทนาเองพลางหยิบแฟ้มที่เอาติดมาด้วยให้จางเหลียนได้ตรวจสอบ

“ผมจะไปดูสัมปทานที่พม่าประมาณสองสัปดาห์ ที่ปางไม้มีราตรีอยู่ เธอจะคอยรายงานเรื่องต่างๆ ให้ท่านทราบระหว่างที่ผมไม่อยู่”

หนึ่งในเรื่องสำคัญที่จางเหลียนนัดเขามาคุยคือเรื่องสัมปทานที่พม่า หากการเจรจาดำเนินการเป็นไปได้อย่างเรียบร้อย เม็ดเงินจำนวนมหาศาลจะไหลเข้าสู่กระเป๋าราวกับสายน้ำ

“อืม...เอกสารทำได้ดี ดำเนินการตามที่เห็นสมควรได้เลย” จางเหลียนคิดไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกชิงพลบมาบริหารปางไม้ต่อจากชัชชาติ รายนั้นก็ทำงานดี แต่ก็ไม่ถึงกับถูกใจ รับคำสั่งเป็นอย่างเดียว คิดทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแบบนี้ไม่ได้หรอก

“ครับท่าน”

นัยน์ตาขีดเดียวแต่คมกริบลอบมองชิงพลบที่รินน้ำชาให้ตน นิ้วมือของเขามีผ้าพันไว้ จางเหลียนจึงเอ่ยถาม เมื่อชิงพลบยื่นถ้วยน้ำชาให้

“ลื้อกำลังจะเข้าป่า แบบนี้จะไหวรึ”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ แผลเล็กน้อย” เย็บไปสิบเข็ม ก็ไม่เท่าไหร่หรอก ไกลหัวใจเยอะ

“ไปโดนอะไรมาล่ะ”

ชิงพลบยิ้มน้อยๆ “กระต่ายกัดนะครับ เอาเรื่องเลยตัวนี้ ดูใสๆ แต่แอบร้ายไม่เบา”

จางเหลียนทราบว่ากระต่ายตัวนั้นคือละพอ ทว่าเพราะชิงพลบดูไม่อยากพูดถึง จึงไม่ปริปาก

“เอาเถอะ ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วย เอกสารนี้ไม่มีปัญหาอะไร ส่วนเรื่องงบประมาณเบิกได้ไม่อั้น”

“ขอบคุณครับท่าน ผมจะทำให้เต็มที่”

จางเหลียนจิบน้ำชาพลางพินิจมองชิงพลบที่เห็นกันมาสองปีอย่างใคร่รู้ ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนฉลาด ฉลาดมากจนบางทีจางเหลียนก็อดระแวงไม่ได้ ชิงพลบไม่เคยบอกว่าจัดการชัชชาติและพวกยังไง

แม้ชายชราจะอนุญาตให้ชิงพลบจัดการได้ตามที่เห็นควร….แต่เขาจัดการอย่างไรกันนะ

“อาพลบ” จางเหลียนเอ่ยต่อ “ได้ข่าวว่ามีเด็กคนหนึ่งที่รอดจากหมู่บ้านรื่นรมย์มาร้องทุกข์ ลื้อคิดจะจัดการกับอียังไง”

ชิงพลบไม่ได้ตอบในทันที เขารู้ว่าจางเหลียนชอบความสมบูรณ์แบบ และการที่ละพอรอดมาจนถึงทุกวันนี้ถือเป็นร่องรอยของตำหนิ

…ตำหนินี้ทำให้เรื่องบางอย่างไม่สมบูรณ์แบบ

“อั๊วแปลกใจทุกทีที่รู้ว่าอีรอดมาได้…ทั้งๆ อีควรจะตายไปกับกองเพลิงในคืนนั้นเหมือนทุกคน”

“เธอเป็นแค่เด็กใบ้คนหนึ่ง ไม่มีตำรวจคนไหนรับเรื่องร้องทุกข์จากเธอหรอกครับ” เขาคุมตำรวจทั้งจังหวัดไว้อย่างดี

“ลื้อดูห่วงใยอี” ชายชราจ้องนิ่ง

ชิงพลบไม่ชะงักแม้เพียงนิด พลางยิ้มเจ้าเล่ห์ “เธอสวยดีนะครับ”

“งั้นก็ตามใจลื้อ เสร็จแล้วจะฆ่าปิดปากหรือจะเก็บไว้บำเรอกามก็ย่อมได้” จางเหลียนทราบว่าชิงพลบมีรสนิยมส่วนตัวที่ไม่เหมือนใครจึงไม่คาดคั้นอีก “แล้วเจ้าของฟาร์มดอกไม้ล่ะ ชื่อดินใช่มั้ย อีชอบมาขัดแข้งขัดขาเราอยู่เรื่อย”

เมื่อก่อนจางเหลียนส่งชัชชาติไปจัดการอดีตตำรวจเก่าคนนั้น แต่ก็ไม่สำเร็จ จางเหลียนจึงหวังว่าชิงพลบจะจัดการอีกฝ่ายได้ แต่ชิงพลบกลับไม่ลงมืออะไรมากนัก

“เห็นทีช่วงนี้คงจะไม่เหมาะครับท่าน รอให้ข่าวทุกอย่างซาลงก่อน ไม่งั้นคนคงสงสัยว่าทำไมจู่ๆ เจ้าของฟาร์มดอกไม้ถึงมาตายเสียได้”

หัสดินทร์เป็นที่รู้จักมากขึ้นจากงานดอกไม้ที่เขาจัดไปเมื่อสี่เดือนก่อน หากสังหารอีกฝ่ายตอนนี้ เรื่องคงบานปลาย

“นั่นสินะ อั๊วก็ลืมคิดไป”

ชิงพลบรินชาให้อีกถ้วย

“เช่นนั้นได้จังหวะเมื่อไหร่ อย่าลืมเก็บกวาดให้เรียบร้อยล่ะ”

“ครับท่าน” ชิงพลบรับคำ ก่อนจะขอตัวกลับปางไม้

หากเป็นคนอื่นคงไม่กล้าขอกลับก่อน แต่เขาคือชิงพลบ ไม่มีอะไรที่ไม่กล้าหรอก

ปางไม้มีอาณาเขตเทียบเท่าอำเภอหนึ่ง พื้นที่ส่วนมากติดชายแดน และเป็นป่าลึก

ชิงพลบจอดรถตรงลานพักไม้ซึ่งอดีตเคยเป็นลานเลี้ยงช้างลากท่อนซุง พอเขาเข้ามาบริหาร เขาเปลี่ยนจากแรงงานสัตว์ไปเป็นเครื่องจักร สองเท้าเดินลึกเข้าไปในป่าโดยมีพินิจเดินตามอยู่ด้านหลังพร้อมกล่องข้าวและน้ำ

ต้นไม่สูงชะลูดอยู่ท่ามกลางความมืดมิด บางครั้งดูน่าพิศวง บางครั้งดูน่ากริ่งเกรง

ในป่าเงียบสงัดเพราะการตัดไม้กวาดล้างสัตว์ป่าไปหมด

ทางเดินเล็กๆ แฝงเร้นอยู่ในพุ่มเฟิร์น ป่าส่วนนี้เสื่อมโทรมอย่างเห็นได้ชัด

“นายครับ เรามาทำอะไรที่นี่เหรอครับ”

“มาเยี่ยมเพื่อนเก่า”

พินิจไม่เข้าใจ แต่ไม่ได้ถามสิ่งใดอีก

เดินมาได้ราวๆ หนึ่งชั่วโมง จุดหมายปลายทางก็อยู่ตรงหน้า เสียงน้ำตกดังเข้าโสตประสาทก่อนเป็นอันดับแรก

น้ำตกทอดตัวไหลลงมาจากชะง่อนผาสูงชัน ตกกระทบกับพื้นหินด้านล่างจนเกิดเสียง หยาดละอองน้ำสาดกระเซ็น อากาศโดยรอบเย็นกว่าบริเวณอื่น ชิงพลบวักน้ำเย็นๆ มาลูบหน้าและคอคลายอาการเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาไกล

ดึกมากแล้ว แสงจันทร์หรุบหรู่อยู่กลางหมู่เมฆ

ริมฝั่งน้ำตกมีบ้านหลังหนึ่งสร้างหยาบๆ จากไม้ไผ่และหญ้าคา ตัวบ้านยกสูงมีใต้ถุน รอบบ้านมีกลุ่มชายฉกรรจ์คอยเฝ้า

ครั้นได้สัญญาณจากชิงพลบ พวกเขาปล่อยสะพานลงมา

พินิจเขม้นมองบ้านทรงกระท่อมอย่างสงสัยใคร่รู้ หรือว่าเจ้านายเขาขังใครบางคนไว้ที่นี่?

สะพานทอดตัวนำคนจากอีกฝั่งหนึ่งไปสู่อีกฝั่งหนึ่งได้อย่างสวัสดิภาพ ชิงพลบเดินนำหน้าอย่างมั่นคง ใบหน้าเรียบสนิท

กลุ่มคนที่รอต้อนรับอยู่หน้าบ้านรายงาน

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับนาย”

“อืม ขอฉันคุยกับพวกมันหน่อย”

“เชิญครับนาย”

เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกับร่างของคนสองคนที่ถูกมัดมือมัดเท้าอยู่มุมหนึ่งของบ้าน ผนังบ้านไม่มีหน้าต่าง มีเพียงประตูบานหนึ่ง

บนพื้นไม้มีฟูกเก่าๆ ผ้าห่มผืนบางที่คงไม่พอจะคลายหนาวยามค่ำคืนถูกทิ้งไว้ตรงมุม คนที่ถูกขังพร้อมใจกันจ้องมองชิงพลบด้วยสายตาเกลียดชัง

สภาพของทั้งสองที่ปรากฏต่อสายตาทำให้พินิจกลืนน้ำลายลงคอทีหนึ่ง เขามองกล่องข้าวในมือ ชัดแจ้งแล้วว่าเป็นของสองคนนี้

“ไอ้พลบ!” เผด็จขยับโซ่ที่ล่ามเอาไว้สามจุดอย่างเคียดแค้น นี่ถ้าพวกเขาฆ่ามันสำเร็จล่ะก็ ชิงพลบไม่มีวันมายืนเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ได้หรอก!

ชัชชาติมีท่าทางอิดโรย แต่น้ำหนักไม่ได้ลดลงมากเพราะไม่ได้อดอยากเท่าไหร่

“เอาข้าวมา”

พินิจส่งกล่องข้าวของทั้งสองให้ชิงพลบ

ชิงพลบแกะกล่องข้าวแล้วเทลงพื้น พร้อมใช้เท้าเหยียบย่ำ

“ไอ้เหี้ยพลบ! มึงเทข้าวทิ้งแล้วเหยียบแบบนี้ได้ไง!”

“เป็นหมาขี้เรื้อนก็ต้องกินแบบนี้สิ”

“ไอ้สัตว์! ข้าวกูนะเว้ย!”

ชัชชาติและเผด็จก่นด่า ทว่าความหิวโหยชนะทุกอย่าง พวกเขาใช้มือโกยข้าวจากพื้นกินอย่างหิวโหย อย่างไรต้องเอาชีวิตรอดก่อน

ทั้งสองกำข้าวเข้าปากอย่างอดสู เมื่อก่อนพวกเขาได้กินข้าววันละสามมื้อบ้าง สองมื้อบ้าง แล้วแต่อารมณ์ชิงพลบ แต่เพราะเมื่อสิบวันก่อนกล้าลองดีพยายามหลบหนี ชิงพลบจึงสั่งให้งดข้าวงดน้ำ

จนพวกเขาคิดว่าจะต้องหิวตายซะแล้ว

“ค่อยๆ กินสิ เดี๋ยวก็สำลักข้าวตายก่อนจะได้แหกปากอีกรอบหรอก”