บทที่ 4/1 หน่วง

ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว แต่หัสดินทร์ยังไม่ยกเลิกการค้นหา เขาให้คนงานนับร้อยออกค้นหาละพอตามแนวรั้วติดกับปางไม้

เขารู้ว่าละพออยู่ที่ปางไม้ แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะไม่มีหลักฐานจับชิงพลบ

นึกถึงชิงพลบแล้วหัสดินทร์รู้สึกหัวร้อน เขาไม่เข้าใจไอ้หมอนั่นเลย เมื่อก่อนอยู่อย่างสันติแท้ๆ ทำไมต้องมาหาเรื่องละพอด้วย

“คุณดิน ได้เรื่องอะไรบ้างแล้วค่ะ” อาชิตามาหาพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้

ปลายสายเป็นศราวุฒิ

(ละพออยู่ที่ปางไม้จริงๆ คุณหมอที่คลินิกยืนยันแล้วครับ)

นัยน์ตาหัสดินทร์ลุกวาบ “มันทำอะไรละพอหรือเปล่า”

(ได้ยินว่าอาการแพนิคละพอกำเริบจนเผลอกัดมือตัวเอง แต่โดยรวมถือว่าโอเคครับ)

“เข้าใจแล้ว”

(จะบุกเลยมั้ยครับ)

“บุกดิ เตรียมคนให้พร้อม คืนนี้เราจะไปถล่มไอ้เหี้ยชิงพลบ”

อาชิตาไม่เห็นด้วย

“ตอนนี้พวกเราบุ่มบ่ามเข้าไปอีกไม่ได้แล้วนะคะ” เธอเข้าใจว่าเขาเป็นห่วงละพอ แต่ชิงพลบไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่ายๆ

ขืนพวกเราบุกไปอีก คราวนี้ชิงพลบยิงสวนกลับมาแน่

แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่คนของปางไม้มีมากกว่าฟาร์มดอกไม้สามเท่า ทั้งยังมีอาวุธครบมือ หากปะทะกันตรงๆ ทางเราแพ้แน่

“ผมเป็นห่วงลูก” เขาตอบเสียงเครือ อาชิตาเข้าไปสวมกอดเอวเขา แนบใบหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง

“ชิรู้ค่ะ แต่ถ้าเราทำอะไรบุ่มบ่ามเราจะแพ้นะคะ แถมละพอก็อาจตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น” อาชิตาเสริม “ชิรู้มาว่าอีกสองวันชิงพลบจะเดินทางไปพม่า เราคอยบุกตอนนั้นดีกว่านะคะ”

“ผมกลัวว่ามันจะทำร้ายละพอ” หัสดินทร์เคยมีลูกมาก่อน แต่เขาสูญเสียลูกไปตั้งแต่ยังเป็นทารก เขาเลยยิ่งกลัว

“ละพอเข้มแข็งมากนะคะ ชิเชื่อว่าเธอจะไม่เป็นไร”

หัสดินทร์เกยคางกับไหล่มนของอาชิตา ครั้นความรู้สึกกังวลเบาบางลง สมองเริ่มคิดอย่างเป็นเหตุเป็นผล คนงานของเขาส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านหาเช้ากินค่ำ แต่คนของปางไม้ต่างออกไป ที่นั่นเป็นแหล่งรวมกากเดนมนุษย์ พร้อมตาย

เขาจะเสี่ยงไม่ได้

“ผมจะส่งจดหมายไปหาละพอ บอกแผนการของพวกเราให้ลูกรู้”

ความรู้สึกปั่นป่วนบางประการผลักดันให้ชิงพลบโทรหาเมนี่ ทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน

(เมนี่ไม่ใช่นางบำเรอที่คุณต้องการเมื่อไหร่ก็กวักมือเรียกได้ แต่พอคุณไม่ต้องการ ก็ผลักไสไล่ส่ง) เธอส่งเสียงกระเง้ากระงอด แม้ภายในใจจะแอบเต้นระริกเพียงใดที่เขาโทรมาหา แต่ก็ต้องเก็บงำอาการเอาไว้บ้าง ไม่งั้นจะดูง่ายจนเกินไป

“ตกลงจะไม่มา” เขาถามเสียงรำคาญ เหมือนโทรมาสั่งของ ไม่ได้ก็ไม่เอา

(เมนี่ไปได้ค่ะ!) เธอโพล่งออกไปทันที คนอย่างชิงพลบไม่เคยง้อใคร เขากระดิกนิ้วทีเดียว ผู้หญิงต่างพร้อมคลานเข่าไปหมอบราบแทบเท้า ไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขาได้หรอก

ถ้ามี ผู้หญิงคนนั้นก็โง่เต็มทีแล้ว

“ที่เดิม เร็วหน่อย ผมรีบ”

(ค้า เมนี่จะไปถึงในสิบห้านาที คุณพลบรอเมนี่หน่อยนะคะ)

เมนี่เอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพราะรู้ว่าเขาไม่ชอบรอ

กระนั้นก็ไม่ลืมที่จะคัดเลือกชุดอย่างประณีตและแต่งหน้าในสไตล์ที่เขาชอบ ครั้นเรียบร้อยจึงขับรถไปยังคฤหาสน์ เธอคุ้นเคยกับรังรักแห่งนี้เป็นอย่างดี มันคือส่วนหนึ่งของคฤหาสน์บนเขา เจ้าของเดียวกับปางไม้

แม้ชื่อของเจ้าของจะเป็นของ สส.ท่านหนึ่ง แต่คนในจังหวัดต่างก็รู้ว่าเจ้าของที่แท้จริงเป็นใคร…

คฤหาสน์หรูสามชั้น สไตล์ Spanish กินพื้นที่กว่าแปดสิบไร่ จุดเด่นสำคัญของคฤหาสน์อยู่ที่คลับเฮ้าส์ริมทะเลสาบ รวมทั้งสวนพักผ่อนที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากปราสาทตะวันตก

เมนี่เดินกรีดกรายเข้าไปในคฤหาสน์โดยไม่สนใจคนเฝ้ายาม เธอไม่รู้ว่าชิงพลบรวยแค่ไหน แต่เขาจ่ายหนัก หลักล้านขึ้น อันที่จริงลูกสาวนักการเมืองท้องถิ่นอย่างเธอก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดต้องมาขายตัวหรอก

แต่เพราะเขาให้สถานะแค่นี้จึงต้องรับ ชิงพลบเคยบอก หากเธอไม่รับเงิน เขาจะไม่เรียกใช้งานเธออีก

“คุณพลบขา” เมนี่ยิ้มหวาน วางกระเป๋าถือลงบนโต๊ะ พลางเดินนวยนาดไปหาร่างสูงที่นั่งเอนกายอยู่ที่เก้าอี้ ในมือเข้าถือแก้วเหล้า อิริยาบถผ่อนคลาย

เมนี่จงใจหย่อนกายลงนั่งกับตักแกร่ง สองมือคล้องกับต้นคอ ยื่นใบหน้าจุมพิตทักทายเขาในทันทีอย่างเป็นงาน

ชิงพลบเพียงนั่งเฉยๆ ปล่อยให้เมนี่เล้าโลมจุมพิตเขาไปทั่ว

“ทำไมวันนี้คุณพลบดูไม่สบอารมณ์ละคะ มีเรื่องอะไรกวนใจอยู่หรือเปล่า บอกเมนี่ได้นะคะ เมนี่พร้อมรับฟัง” เธอชอบชิงพลบมากกว่าที่เขาคิด ถึงได้ลดตัวลงมาเป็นนางบำเรอชั่วครั้งชั่วคราว หวังว่าสักวัน จะคว้าใจเขาได้

“เปล่า”

เขาตอบแค่นั้น

“งั้นต่อนะคะ” เมนี่พยายามปลุกเร้า บดเบียดเรือนร่างอรชรเข้ากับกายแกร่ง ดูสิ เขาจะทนได้อีกสักกี่น้ำเชียว

ฝ่ามือนุ่มลูบไล้ร่างกายเขาอย่างชื่นชม ริมฝีปากลากผ่านหน้าท้องที่มีไรขนอ่อนๆ จนเกือบจะถึงจุดยุทธศาสตร์สำคัญ แต่เขากลับห้าม

“พอแล้ว”

“อะไรนะคะ” เธอกำลังเคลิบเคลิ้มกับเรือนกายของเขา แต่เขาดันมาบอกให้หยุด

“ไปได้แล้ว ผมจะให้ราตรีโอนเงินไปให้” เขาไม่พูดเปล่าแต่ออกแรงผลักเมนี่ให้หล่นจากตัก

เมนี่ไม่พอใจ วินาทีนี้ชิงพลบก็ชิงพลบเถอะ ทำแบบนี้มันหยามหน้ากันชัดๆ เธอไม่ยอมหรอก!

“ไม่ค่ะ! คุณจะทำแบบนี้กับเมนี่ไม่ได้ เมนี่ไม่ยอม!” ความจริงเธออยากจะวีนเหวี่ยง ขว้างปาข้าวของหรืออาละวาดจนบ้านพัง แต่เธอไม่กล้า แค่ชิงพลบปรายตามา เมนี่หุบปากฉับ

ชิงพลบมีรัศมีบางอย่างที่ทำให้เมนี่ไม่กล้าออกฤทธิ์ออกเดชเหมือนที่ชอบทำ

“ขอโทษด้วย วันนี้ผมไม่มีอารมณ์”

ตอนที่มีร่างของเมนี่คร่อมอยู่ เขาหลับตาปล่อยให้อีกฝ่ายจุมพิตไปทั่วร่าง แต่แล้วละพอกลับมาปรากฎในสมอง เธอชอบโผล่มาโดยไม่ได้รับเชิญเขาจนชิงพลบรู้สึกหงุดหงิด พาลหมดอารมณ์ขึ้นมาดื้อๆ

“งั้นก็ขอลาค่ะ!” เมนี่เม้มปากกลั้นอารมณ์ คว้ากระเป๋ามาถือ แล้วออกไปจากห้อง

เสียงปิดประตูดังปังบ่งบอกอารมณ์โกรธของเจ้าหล่อนได้เป็นอย่างดี

ชิงพลบทิ้งกายลงนอนบนเตียงกว้าง สายตาคมเฉี่ยวมองเพดานนิ่งๆ ครั้นหลับตาลงอย่างเหน็ดเหนื่อย เขากลับเห็นแต่หน้าละพอ

ภาพใบหน้าของละพอตามมาหลอกหลอนเขาอีกแล้ว!

ชิงพลบหงุดหงิดสุดจะทน มือแกร่งคว้าหมอนอิงมาขว้างใส่ผนัง แจกันแพงระยับมูลค่าหลักแสนหล่นแตกกระจายเหมือนของไร้ค่า ถึงอย่างนั้นอารมณ์หงุดหงิดก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

ชิงพลบลุกขึ้นจากเตียงอย่างหมดความอดทน เขาคว้าเสื้อมาสวม บึ่งรถกลับไปยังปางไม้

เวลาล่วงเข้าสู่วันใหม่ ประมาณตีหนึ่งเศษๆ ชิงพลบหยุดอยู่ข้างเตียงของละพอ

นัยน์ตาคมเฉี่ยวจดจ้องมองใบหน้าที่กำลังหลับใหล เธอนอนเอียงตะแคงข้าง มือรองใบหน้าเหมือนทารก เส้นผมกระจัดกระจายอยู่บนหมอน ผ้าห่มร่นลงมาอยู่ที่เอว

เขาย่อกายลงดึงผ้าห่มมาคลุมจนถึงคอ เฝ้ามองเธออยู่นาน แล้วอารมณ์หงุดหงิดก็ค่อยๆ เย็นลงอย่างน่าประหลาด

หน่วงท้องจัง…

ราวกับมีมือมาขยุ้มท้องยังไงยังงั้น เธออธิบายไม่ถูกว่าเจ็บอย่างไร มันไม่ใช่การเจ็บท้องโรคกระเพาะหรือไส้ติ่ง แต่เธอเจ็บเหลือเกิน จนต้องคู้ตัวอยู่บนเตียงจนหลับไปอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงเรียก

“หนู หนูเป็นอะไร ตายจริง ทำไมหน้าซีดเป็นกระดาษแบบนี้ เกิดอะไรขึ้น ให้ตาหมอดูสิ”

ละพอปรือดวงตาขึ้นมามองอย่างยากลำบอก มือกุมท้องแน่น ครั้นหมอชราถามด้วยเสียงเอื้ออารี ละพอใช้มือชี้ที่ท้อง

“หนูปวดท้องหรือ”

ละพอพยักหน้า

ชิงพลบอยู่ไม่ไกล คอยสังเกตการณ์

“ให้ตาหมอตรวจดูหน่อยนะหนูนะ” หมอชรากดมือลงกับท้องละพอ เธอสะดุ้งทันที ส่ายหน้าบอกว่าเจ็บ

“หนูเจ็บแบบหน่วงๆ ใช่มั้ย คล้ายถูกบีบท้องตลอดเวลา”

ละพอพยักหน้า ผ้าห่มถูกเลิกพ้นตัว อากาศเย็นๆ เข้ามาปะทะร่าง เธอคู้ตัวแน่น

“อะไรกันหมอ ทำไมเลือด…”

ชิงพลบตื่นตระหนกเมื่อเห็นกองเลือดบนผ้าปู คิดว่าเธอเป็นโรคร้ายอะไร แต่พลันฉุกคิดขึ้นได้ว่าละพอเป็นผู้หญิง เธอน่าจะ...เป็นประจำเดือน

‘หนูเป็นอะไรคะ หนูจะตายเหรอ’

“ไม่ใช่หนู หนูไม่ได้เป็นอะไร นี่เป็นเรื่องธรรมชาติ” หมอชราคลุมผ้าห่มลงตามเดิม

“ประจำเดือนมานะครับ น่าจะเป็นครั้งแรกด้วย”

ละพอถือว่าประจำเดือนมาค่อนข้างช้า อายุจะสิบเจ็ดแล้วแต่พึ่งมา “แล้วมันเจ็บขนาดนั้นเลยเหรอหมอ”

“สภาพร่างกายคนเราไม่เหมือนกันครับ บางคนก็จะเจ็บแบบนี้แหละ”

ชิงพลบไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้ พวกของใช้ส่วนตัวของสุภาพสตรีก็ไม่รู้ จึงโทรไปหาราตรี อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น

พอทราบเรื่องราตรีก็รีบปั่นจักรยานมาหาพร้อมของจำเป็นเต็มถุง ในนั้นมีทั้งยา ถุงร้อน และผ้าอนามัย

“น้องเขาน่ารักนะคะนาย เขินใหญ่เลย” ราตรีออกมา หลังสอนละพอใช้ผ้าอนามัยแล้ว

“เอายาให้เธอกินหรือยัง”

“ยังค่ะนาย อุ้มว่าจะเอาข้าวต้มให้น้องทานก่อน ยาแรงนะคะ จริงๆ อุ้มไม่อยากให้ทานตั้งแต่ครั้งแรกเลย มันจะติดเป็นนิสัย”

“แล้วยังไง ไม่ให้กินหรือ?” ตามความเห็นของเขา การที่ต้องทนเห็นเด็กคนหนึ่งปวดท้องประจำเดือนแบบนี้ เขารับไม่ได้ มียากินก็กินเสียสิ

“มีวิธีบรรเทาอาการอยู่ค่ะนาย อย่างน้ำร้อนประคบท้องก็ช่วยได้ เดี๋ยวอุ้มไปจัดการให้นะคะ มีถุงร้อนเตรียมมาพอดี”

“เดี๋ยวก่อน” เขารั้งราตรีไว้ เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ก็ตัดสินใจไม่พูดแล้วจบด้วยการฝากฝังแทน “ฝากด้วย”

“ค่ะนาย”

หมอชราเดินมาถาม “คุณพลบจะล้างแผลเลยไหมครับ”

“ก็ดี”

“แผลยังไม่สมานดี ช่วงนี้คุณพลบไม่ควรทำงานหนักหรือเข้าป่านะครับ”

“รู้แล้ว” ชิงพลบรับฟัง แต่ไม่คิดทำตาม

เขาจะให้แผลแค่นี้มาขัดขวางงานใหญ่ได้ยังไง