5/1 หนูเจ็บนะ

คำพูดนั้นทำให้พวกเขาสำลักข้าว ทั้งสองมีชีวิตที่น่าสังเวชมาตลอดสี่เดือน นับตั้งแต่พยายามลอบสังหารชิงพลบแต่ไม่สำเร็จ ชัชชาติหวนคิดถึงเรื่องราวในวันนั้นด้วยแววตาสั่นระริก

หลังจากที่เผาบ้านหัสดินทร์จนวอดวายแล้ว ทั้งสองกบดานอยู่หลายวัน อาศัยจังหวะที่ชิงพลบต้องเทียวไปเทียวมาเพื่อดูแลงานจากปางไม้เข้าเล่นงานไอ้คนอวดดี

ชิงพลบรู้อยู่แล้วว่าชัชชาติและเผด็จหมายจะเอาชีวิต จึงเปิดช่องว่างให้ทั้งสองมีโอกาสงามๆ เข้ามาลั่นไกถึงในห้องนอนของเขา

บนเตียงนอนที่เผด็จมั่นใจว่าชิงพลบนอนหลับอยู่บนนั่นแน่ กลับว่างเปล่า

ชิงพลบมายืนอยู่ด้านหลังทั้งสองเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทั้งยังจัดการทั้งชัชชาติและเผด็จจนหมอบอยู่แทบเท้า

ชั่วขณะนั้นทั้งสองคิดว่าชีวิตคงจะหาไม่แล้ว แต่ชิงพลบกลับไม่ได้ปลิดชีพทั้งสองอย่างที่มันชอบทำ แต่กลับเอาทั้งสองมาขังไว้ในป่าลึกใกล้กับน้ำตก จำกัดอิสรภาพและทรมานทั้งสองที่พยายามจะหลบหนีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

“มึงต้องการอะไรกันแน่ จะขังพวกกูไว้ที่นี่อีกนานแค่ไหน!” ชัชชาติร้องถามอย่างเหลืออด ชิงพลบมาหาพวกเขาไม่บ่อย เขามาแค่เวลาที่อยากจะมาเพื่อมาดูว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่มั้ย

ชิงพลบระบายยิ้ม คว้าขวดน้ำมาเปิดฝา มองอดีตนายเก่าที่เคยอยู่ใต้บารมีถึงสองปี สายตาเรียบนิ่งดุจสายน้ำเรียบเย็น “ต้องถามว่า พวกมึงสามารถทำอะไรให้กูได้บ้างต่างหาก”

“มึงจะให้พวกกูทำอะไร”

ชิงพลบยื่นมือไปตบตรงกระหม่อมที่เริ่มล้านของชัชชาติ ในขณะที่อีกฝ่ายได้แต่กัดฟันอดทนต่อการเหยียดหยาม

“สกปรกจัง” ชิงพลบเทน้ำสะอาดจากขวดชะล้างนิ้วมือหลังสัมผัสตัวเสนียด ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียดมเสียดายของทั้งชัชชาติและเผด็จ

มันคงจะดีไม่น้อยถ้าน้ำนั้นไหลลงสู่ลำคอของทั้งสอง ไม่ใช้กลายเป็นน้ำล้างมือแบบนี้

“มึงต้องการอะไรชิงพลบ!”

“กูมีงานให้ทำ แต่ต้องทำตามที่กูสั่งเท่านั้น ถ้าตุกติก เล่นอะไรไม่ซื่อ กูจะส่งพวกมึงกลับบ้านเก่า” มือหนาขย้ำทีเดียวขวดน้ำก็หดเกร็งกลายเป็นขยะชิ้นหนึ่ง

“กูไม่รับคำขอร้องของมึงหรอก!” ใครจะไปยอมรับสภาพได้ เคยเป็นนายมันมาสองปี อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นมดปลวกที่อีกฝ่ายจะบดขยี้ยังไงก็ได้

“อย่าเข้าใจผิด นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง”

ดึกมากแล้วเมื่อรถยนต์ประจำตัวของชิงพลบแล่นมาจอดที่ลานหน้าบ้าน ตำแหน่งเดิมเหมือนทุกวัน เขาวางกุญแจลงบนโต๊ะ เอนหลังนั่งพิงกับเก้าอี้ในห้องทำงานเพื่อพักสายตาครู่หนึ่งแต่เผลอหลับไป

จนได้ยินเสียงบางอย่างจึงตื่นขึ้นมา

เมื่อดูนาฬิกาข้อมือก็พบว่าตีสองกว่าๆ ภายในบ้านเงียบกริบ คนเฝ้าเวรยามอยู่รอบบ้านไกลๆ

ชิงพลบเอื้อมมือไปจับเหยือกน้ำ แต่ปรากฏว่าน้ำหมดแล้ว

ร่างสูงลุกขึ้นเดินลงไปที่ห้องครัวแยกส่วนชั้นล่าง ปกติเขาไม่เคยเข้าไป

ทุกวันมื้ออาหารจะถูกจัดเตรียมไว้บนโต๊ะทุก เขาเพียงแค่บอกความต้องการเรื่องอาหารในบางมื้อ อาหารทั้งหมดที่เขาต้องการก็จะมาวางอยู่บนโต๊ะ

แม่บ้านกับคนงานทำความสะอาดคงหลับกันไปหมดแล้ว พวกเขาเป็นคนแถวนี้ ส่วนใหญ่จะกลับไปนอนที่บ้าน ไม่ก็เรือนรับรอ

ครั้นเดินถึงเขตห้องครัว ชิงพลบชะงักเท้า แสงปริศนาจากตู้เย็นที่เปิดอ้าเป็นสิ่งแรกที่เขาเห็นเมื่อก้าวเข้ามาในส่วนห้องครัว

เท้าเล็กๆ พ้นขอบโต๊ะประกบกันเหมือนเท้าเด็ก ชิงพลบเดินอ้อมหลังไปจนเห็นว่าละพอกำลังนั่งคุกเข่ากับพื้น หันหน้าเข้าหาตู้เย็น

ไม่ใช่โจร แต่เป็นขโมยที่ชื่อละพอ

“มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ตรงนี้”

อารามตกใจ ละพอจึงโยนของขึ้นฟ้า บราวนีลอยละลิ่ว เธอพยายามลุกขึ้นเพื่อเอามือไปรับ แต่ความรีบร้อนทำให้พลาด ล้มก้นจ้ำเบ้า หน้ากระแทกกับขอบตู้เย็น แรงกระแทกนั่นทำให้ชั้นวางของใส่น้ำอัดลมและแก้วบนตู้เย็นหล่นกระจายแตกละเอียด น้ำอัดลมสาดใส่ร่างละพอโดยไม่ได้นัดหมาย

บัดนี้เธอล้มกองอยู่ที่พื้นในสภาพน่าขัน

‘อูย…แตกแน่ๆ เลยหน้าผากเรา’

ชิงพลบรีบเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟ ครั้นเห็นสภาพน่าอเนจอนาถของละพอ เขาก็หลุดขำ

“เป็น อะ...ไรหรือเปล่า” ชิงพลบกลั้นขำ พยายามทำหน้าเคร่งขรึมแต่เขาทำไม่ได้

‘เจ็บ…’

เขาอยากจะดุเธอ แต่พูดไม่ออกไปชั่วขณะเพราะทุกอย่างที่เละเทะ บนพื้นหน้าตู้เย็นคล้ายเกิดสงครามย่อมๆ ข้าวของหล่นกระจาย มีน้ำอัดลมหลากหลายสีสันเกลื่อนพื้น ตัวละพอเปียกโชกตั้งแต่เส้นผมยันปลายเท้า ที่น่าตลกขบขันที่สุดเห็นจะเป็นหน้าดำๆ ของเธอ แม้จะยกมือขึ้นมาบังแต่มันปิดไม่มิด

‘อย่าหัวเราะนะ’

ละพอมองเขาตาเขียว เธออับอายที่มาขโมยของกินกลางดึกแล้วถูกจับได้

“อย่าพึ่งเดิน เห็นมั้ยว่ามีเศษแก้วเต็มไปหมด”

จริงอย่างที่เขาพูด บนพื้นรอบตัวเธอมีแต่เศษแก้วกระจายอยู่ เธอสวมเท้าเปล่า เดินออกไปไม่ได้แน่ๆ

“ยัยแมวขโมย สมน้ำหน้าจริงๆ” ชิงพลบหัวเราะ ยกมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปในขณะที่ละพอยืนตัวแข็ง เธอประท้วงไม่ทันว่าห้ามถ่ายนะ!

‘คุณทำอะไรนะ!’

ถ้าเธอพูดได้ เสียงเธอคงจะแห้วสูงน่าดู

“ถ่ายรูปไง เอาไว้เป็นหลักฐานว่ามีแมวขโมยมาก่อเรื่องก่อราวไว้ให้แม่บ้านดู”

‘ก็หนูหิวนี่!’

เธอหิวจนนอนไม่หลับ จึงย่องออกมาหาอะไรกินกลางดึกแบบนี้ แต่เขาก็พูดถูก เธอขโมยอาหารจริง แถมยังสร้างความวินาศสันตะโรอย่างไม่น่าให้อภัย

พรุ่งนี้คุณป้าแม่บ้านจะด่าไหมนะ?

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร เด็กก็ต้องกินต้องนอนเป็นธรรมดา” ชิงพลบก้าวเท้าเข้ามาในกองเศษขวดแก้ว เขาสวมรองเท้าส้นแข็งสมบุกสมบันอยู่แล้วเศษแก้วพวกนี้ไม่ระคายพื้นรองเท้าหรอก

‘หนูโตแล้ว!’ เธอเถียงคอเป็นเอ็น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เธอไม่ชอบใจสิ่งที่เขาพูด

“คนที่โตแล้ว เขาพูดง่ายรู้เรื่องทั้งนั้น แต่เธอตรงกันข้ามทุกอย่างเลยเห็นมั้ย พอเถอะ ขี้เกียจเถียงแล้ว มา ฉันจะพาเธอออกไป”

‘ไม่ต้องมาจับหนู หนูไม่ชอบ!’ ละพอปัดมือเขาออกอย่างแรง ชิงพลบหรี่ตาลงอย่างไม่ชอบใจ จ้องมองร่างเล็กระดับอกที่เท้าสะเอวมองเขาอย่างหาเรื่องด้วยหน้าเลอะบราวนี้

“ฉันช่วยเธออยู่นะ ยัยเด็กน้อย”

‘หนูไม่ใช่เด็กน้อย!’ ละพอเถียง พี่อุ้มบอกว่าเธอคือผู้ใหญ่แล้ว เป็นสาวเต็มตัว แล้วเขามีสิทธิ์อะไรมาพูดว่าเธอเป็นเด็ก เธอไม่ใช่เด็กสักหน่อย

“อย่ามาดื้อกับฉัน” เขากดเสียงพูด เสื้อนอนบางๆ ของเธอเปียกน้ำจนแนบเนื้อแล้ว แม้อะไรๆ จะยังโตไม่เต็มที่ แต่ก็เป็นสรีระของสตรีเพศที่กำลังน่ารัก

‘หนูเปล่า คุณไปได้แล้ว หนูหาทางออกไปเองได้ หนูไม่ใช่เด็กน้อยสักหน่อย’

ชิงพลบไม่อยากสาวความยาวต่อความยืด ทั้งพยายามเข้าใจว่าเธอยังเด็ก ย่อมดื้อรั้นเป็นธรรมดา แต่เขาไม่ใช่คนมีน้ำอดน้ำทนมากนัก

สุดท้ายจึงใช้กำลังกับเธอโดย ไม่สนใจแรงประท้วงทุบตีนั้น

ชิงพลบตวัดแขนอุ้มเธอได้อย่างสบายๆ เนื่องจากเธอเบาดุจขนนก หนักน้อยกว่ากระสอบข้าวตั้งไม่รู้กี่เท่า

คนจากฟาร์มดอกไม้ไม่ให้เธอกินข้าวหรือไงนะ

‘ปล่อยนะ!’

“นิ่ง!”