All Chapters of คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+: Chapter 1 - Chapter 10

37 Chapters

บทนำ

พิธีวิวาห์เด็กสาวในชุดเดรสสีหวานนั่งสนทนาอยู่กับเพื่อนใหม่อย่างสุภาพ ความสดใสและใบหน้าพริ้มเพราสะกดใจคนมอง ไม่เว้นแม้แต่ชิงพลบซึ่งยืนจิบไวน์อยู่ไม่ห่างวันนี้เป็นวันมงคลสมรสของหัสดินทร์และอาชิตา ละพอจึงมีความสุขเป็นพิเศษเพื่อนใหม่หัวเราะเมื่อละพอเล่าเรื่องตลกผ่านภาษามือ ทั้งสองอายุไล่เลียกัน จึงคุยกันได้ กระนั้นท่าทีของละพอยังค่อนข้างไว้ตัวอยู่มากตอนนั้นน้ำเปล่าในแก้วของละพอหมดพอดี เธอจึงลุกขึ้นจะไปเติม เพื่อหาเรื่องเบี่ยงออกจากวงสนทนาโดยไม่เสียมารยาทกับแขก“พี่ไปเอาให้มั้ย”ละพอส่ายหน้า ‘ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยากเดินยืดเส้นบ้าง พี่ธัชรอที่นี่นะ หนูไปแป๊บเดียว’กรธัชไม่ขัด เขาเข้าใจอาการอยากจะเดินย่อยอาหารบ้าง จึงตอบยิ้มว่าจะรอเธอที่นี่นะละพอมุ่งตรงไปที่มุมเครื่องดื่มและอาหาร แขกเหรื่อในงานเอ่ยทักทายละพอ เด็กสาวทักกลับด้วยกิริยาเรียบร้อยมีมารยาท จนกระทั่งเธอรู้สึกเหมือนเดินไปชนอะไรบางอย่างที่แข็งราวกับกำแพงหินละพอเงยหน้าขึ้นมายกมือไหว้ขอโทษ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าคนคนนั้นคือ…ชิงพลบชิงพลบมีสีหน้าบึ้งตึงไม่รับแขก เห็นอย่างนั้นละพอรีบเดินเลี่ยงไป ทว่าเดินไปได้สองก้าวก็ถูกชิงพลบรั้งแขน
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more

บทที่ 1/1 หนีไป

ละพอปาดน้ำตาทิ้งพร้อมกับยกมือขึ้นขยี้ปากตัวเองจนแดงช้ำ หวังว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถลบเลือนสิ่งที่เขาทำได้เธอเกลียดเขา!เกลียดที่สุด!ตอนนั้นเองที่หัวสมองของเธอเจ็บจี๊ดเหมือนใกล้จะระเบิดออกเสียงพูดของชิงพลบดังอยู่ในหัว ผสมปนเปไปกับเสียงของคนมากมายที่เธอไม่รู้จัก‘บอกมาว่าโลมานอยู่ไหน ไม่งั้นกูจะฆ่าทั้งมึงทั้งลูกสะตอนนี้เลย’‘เงียบซะ! อยากตายไปอีกคนหรือไง’เธอทรุดลงกับพื้นเย็นเฉียบ สองมือกุมศีรษะที่ปวดไว้แน่น ก่อนจะหมดสติ แต่ระหว่างคิ้วสวยกลับขมวดแน่น ประหนึ่งว่าเธอกำลังประสบพบเจอกับฝันร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด…“ละพอ เป็นอะไรไป” ชิงพลบเรียกอย่างกังวล เมื่อกี้ยังตบเขาอยู่เลย ทำไมล้มพับไปเสียแล้วครั้นเห็นว่าเธอไม่ตอบจึงช้อนอุ้มเธอไปหาพ่อเลี้ยงของเธอ'แม่...' แรงกระตุกเบาๆ ทำให้ละพอตื่น มารดาวางนิ้วลงกับปากบุตรสาวเป็นสัญญาณให้เงียบเสียง‘ชู่ อย่าพึ่งถามนะละพอ เราต้องรีบหนีแล้ว’ละพองุนงง เธอนอนไปได้ไม่เท่าไหร่เองแต่มารดาก็มาปลุก จึงไม่อยากลุก‘ละพอ เราต้องหนีแล้วลูก’‘หนีอะไร’‘เดี๋ยวแม่อธิบายทีหลัง’วิไลรีบเข้าไปดึงร่างบุตรสาวออก สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความตึงเครียด ‘ต้องรีบหนีแล้วลูก มาเร็ว
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more

บทที่ 1/2 หนีไป

พวกนั้นรับคำเสียงดัง เริ่มต้นออกค้นหาไม่ใกล้ไม่ไกลจากหมู่บ้าน มีใครคนหนึ่งโยนไม้ขีดไฟลงไป ป่าทั้งป่าพลันตกอยู่ในกองเพลิง สายลมพัดโชยขึ้นเหนือ เปลวไฟเริ่มลามไปตามใบไม้บนพื้น กิ่งไม้แห้งบนต้นไม้สัตว์ป่าเริ่มส่งเสียง ชาวบ้านตื่นขึ้นมาเพื่อพบกับฝันร้าย และก่อนที่จะรู้ตัว ชีวิตของพวกเขาก็ปลิดปลิวแล้วเวลานั้นโลมานและกลุ่มชายฉกรรจ์รีบมุ่งกลับมาที่หมู่บ้าน ครั้นเห็นบ้านหลังน้อยกลายเป็นกองเพลิง เขาวิ่งเข้าหาความตายด้วยหัวใจแหลกสลายละพอตะโกนทันทีเมื่อเห็นบิดาตัวเอง ‘พ่อ หนูอยู่นี้! หนูอยู่ตรงนี้!’โลมานไม่ได้ยินเสียงบุตรสาว เพราะอยู่ไกลเกินไปละพอผลักชายปริศนาทิ้งแล้วออกวิ่งไปหาบิดา แต่ตอนนั้น บิดาถูกลอบยิง เธออยากกรีดร้องแต่มือหนาเอื้อมมือปิดไว้แน่นชายคนนั้นกระชากเธอมากดลงกับพื้น จนทำให้สิ่งเดียวที่เห็นได้อย่างชัดเจนคือดวงตาวาววับสะท้อนเปลวไฟที่กำลังลุกโชน‘เงียบซะ! อยากตายไปอีกคนหรือไง’‘ปล่อยหนูนะ! หนูจะไปหาแม่กับพ่อ ปล่อยหนู!!!’‘พ่อแม่เธอตายหมดแล้ว เงียบซะ! ไม่เห็นเหรอว่าพ่อเธอต้องมาตายเพราะเสียงตะโกนโง่ๆ ของเธอ!’คำพูดของเขาทำละพอนิ่งงัน ภาพใบหน้าสุดท้ายของมารดาที่พยายามรั้งตัวคนร้าย
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more

บทที่ 2/1 แจ้งความ

ยี่สิบนาทีต่อมา ชิงพลบควงแขนสาวสวยมายังโรงพักพร้อมขบวนลูกน้องเป็นพรวนละพอมองหญิงสาวที่เขาพามา หญิงสาวคนสวยสวมส้นสูงเหมือนบูตสีดำจนถึงเข่ากระโปรงสั้นเท่าคืบ เวลาก้าวเดินอวดช่วงขาเพรียวชวนมองละพอจำอีกฝ่ายได้ รู้สึกว่าจะชื่อ ‘เมนี่’เหตุผลที่ทำให้ละพอจำอีกฝ่ายได้ก็เนื่องจากคืนวันงานชมจันทร์ พวกเขาเล่นบทรักกันในรถยนต์จนเธอเข้าใจผิด คิดว่ามีใครถูกทำร้ายตำรวจทั่วโรงพักต่างลงมาต้อนรับขับสู้เสิร์ฟน้ำแร่ชั้นดีให้แก่เขาและบรรดาลูกสมุนจนแน่นโรงพักหัสดินทร์กอดอกแน่น ปรายตามองอย่างไม่ชอบใจชิงพลบยิ้มน้อยๆ พูดสองสามคำกับผู้กำกับการพุงพลุ้ยซึ่งนำทีมเดินมายังทิศทางที่สองพ่อลูกนั่งคอยอยู่“สวัสดีครับ” ชิงพลบทักทาย รอยยิ้มน่าเกลียดประดับอยู่บนใบหน้า“ไม่จำเป็นต้องสวัสดี วันนี้ผมมาเพื่อมาแจ้งความจับคุณโดยเฉพาะ” หัสดินทร์กล่าวเขาไม่สนว่าชิงพลบจะขนลูกน้องมาข่มขวัญกี่คน วันนี้เขาจะทวงความยุติธรรมให้ละพอ“ไร้มารยาทสิ้นดี” เมนี่ตวัดสายตามองหัสดินทร์และยัยเด็กใบ้ที่วันนั้นมาขัดขวางความสุขโดยไม่ได้รับเชิญ“ไม่เอาหนาเมนี่ ผมมาคุยธุระ งั้นลองว่ามาสิ ข้อกล่าวหาที่ว่าน่ะ” เขาทรุดกายลงนั่งวางมือลงกับที่พักบุหนั
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more

บทที่ 2/2 แจ้งความ

รูปร่างหัสดินทร์ได้เปรียบอย่างชัดเจน เจ้าของฟาร์มดอกไม้เป็นตัวสูงใหญ่ บึกบึนกว่าชิงพลบที่สูงโปร่ง ผอมลีนกระนั้นชิงพลบก็ไม่ได้ด้อยกว่ามาก สมองเขาสามารถกลบจุดด้อยทางร่างกายได้ละพอส่งสายตากังวลเมื่อเริ่มเห็นหัสดินทร์พับแขนเสื้อ ‘อย่าไปสู้กับเขาเลยนะพ่อดินหนูไม่อยากให้พ่อเจ็บตัว คนอย่างเขาไม่มีค่าอะไรให้พ่อต้องสู้ด้วยหรอก’“พ่อยอมไม่ได้หรอก วันนี้พ่อจะสั่งสอนคนชั่ว” ไม่ได้มีแค่หัสดินทร์ที่ใช้ภาษามือได้ชิงพลบก็ใช้ได้ เขาเผยประกายตาไม่พอใจเมื่อได้รู้ว่าละพอคุยอะไรกับหัสดินทร์คนอย่างเขาไม่มีค่าหรือ?!“จะดีหรือครับนาย” พินิจเข้ามากระซิบก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางตำรวจสาวที่ตั้งกล้องไว้มั่นในจังหวะที่ชิงพลบมองกล้องนิ่งๆ หญิงสาวมากมายที่เข้ามาดูไลฟ์ต่างออกอาการคลั่งไคล้ พวกเธอส่งสติกเกอร์ส่งคอมเมนต์รัวๆชิงพลบเผยนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ลุ่มลึก“ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่”‘ถ้านายทำอะไรพ่อดิน ฉันไม่ให้อภัยนายแน่!’ชิงพลบปรายตามอง เอียงคอโคลงศีรษะเพื่อกวนประสาท “เรียกรถพยาบาลมารอไว้สิหรือว่าจองโลงไว้เลยก็ดี”หลังโรงพักมีลานกีฬาอยู่ เป็นลานดินทั่วไปที่เอาไว้เตะตะกร้อ เล่นฟุตบอล โยนเปตอง บางครั้
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more

บทที่ 3/1 เหยื่อมาให้ขย้ำ

สองสามีภรรยาเดินออกมาจากห้องฝ่ายปกครองด้วยหัวใจหนักอึ้ง การพักการเรียนละพอ ต้องเป็นฝีมือชิงพลบแน่อาชิตาเอื้อมมือไปกุมมือสามีของเธอเพื่อให้กำลังใจ“ผมจะลองโทรไปถามวิศดู” วิศรุตคือความหวังเดียว ครอบครัวอีกฝ่ายทำกิจการหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือโรงเรียน“ค่ะ ชิก็จะลองโทรสอบถามโรงเรียนอื่นๆ ดู”ขากลับทั้งสองแวะตลาดเพื่อซื้อของสดมาทำอาหารและตุนไว้ในตู้เย็น ระหว่างเลือกซื้อ คุณป้าคนหนึ่งก็มาทักทาย“เอ๊ะ นี่มันคุณดินพ่อนังหนูที่ไปกอดจูบกับคุณชิงพลบนี่น่า แย่จริงๆ เลยนะพ่อ มีลูกสาวก็เหมือนมีส้วมอยู่หน้าบ้าน ไม่รู้จะส่งกลิ่นโชยออกมาเมื่อไหร่”หัสดินทร์จะโต้ แต่อาชิตาสวนก่อน ด้วยน้ำเสียงฉะฉาน“ลูกสาวของเราไม่ได้ทำแบบนั้น ฉันไม่ขอให้ป้าเชื่อ แต่ทำไมพอมีเรื่องแบบนี้ คนที่ถูกโจมตีจากสังคมถึงกลายเป็นผู้หญิงไปได้ ทั้งๆ ที่คนที่ผิดก็คือผู้ชาย ช่างอยุติธรรมสิ้นดี!”ป้าขายผักอ้าปากเหวอ อาชิตาไม่รอเงินทอน เธอคว้าผักใส่ถุงผ้าแล้วเดินควงหัสดินทร์เชิดหน้าออกไปจากตลาด รู้สึกโกรธแทนละพอ ทำไมหนอ ชีวิตเด็กสาวถึงได้ยากลำบากขนาดนี้ ครอบครัวต้องตายมาในกองเพลิงไม่พอ ยังต้องมาพบเจอกับคนเลวๆ อย่างชิงพลบอีกขณะนั้นสายเ
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more

บทที่ 3/2 เหยื่อมาให้ขย้ำ

“เห็นใสๆ คิดว่าจะซื่อ แต่ร้ายไม่เบาเลยนะ” เขาเชยปลายคางเล็กขึ้นมา เธอหายใจแรงเหมือนพยายามควบคุมความโกรธ ดวงตากลมมองเขาอย่างเคียดแค้น โกรธจนแก้มแดงก่ำไปหมด“พูดมาสักคำสิ แล้วฉันจะปล่อยเธอไป”จนกว่าละพอจะยอมพูด เขาจะข่มเธอต่อไป เอาให้กลัวจนหัวหดไม่กล้าแข็งข้อกับเขาอีกแต่แววตาเธอไม่มีวี่แววสลด เธอดิ้นรน แต่มือที่ถูกมัดแน่นหนาใช่จะหลุดง่ายๆ“ฉันบอกให้เธอพูด ไม่ใช่มาจ้องฉัน ก็พอรู้ว่าฉันหล่อ แต่ไม่จำเป็นต้องจ้องขนาดนั้นมั้ง” เขาย่อตัวลง ชอบใจที่ได้เห็นเธอดิ้นรนกระเสือกกระสน แต่ก็ไปไหนไม่ได้‘ปล่อยนะ คนชั่ว!’ชิงพลบอ่านปากออก เขายิ้มยั่ว“ก็พูดมาสิ แค่พูดมาสักคำ”ละพอจ้องมองเขา พร้อมขบปากแน่นอย่างเคร่งเครียด“ไม่พูดก็อย่าหวังจะได้ออกไปไหน”‘ไม่นะ!’ ละพอเคยมีความหวังว่าเขาจะมีคุณธรรมอยู่บ้าง ที่มาวันนี้ก็เพื่อขอร้องให้เขาปล่อยเธอไป อย่าพักการเรียนเธอเลยแต่ดูเหมือนจะคิดผิดไปเสียงโหวกเหวกโวยวายด้านนอกดังเข้ามาให้ได้ยิน ดูเหมือนปางไม้จะมีคนบุกรุกเข้ามาอีกแล้วคนที่กล้าบุกรุกปางไม้มีนับนิ้วได้ ชิงพลบจึงรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นหัสดินทร์ละพอเคลื่อนไหว เธอลุกขึ้นยืนจะวิ่งไปที่ประตู แต่ชิงพลบ
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more

บทที่ 4/1 หน่วง

ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว แต่หัสดินทร์ยังไม่ยกเลิกการค้นหา เขาให้คนงานนับร้อยออกค้นหาละพอตามแนวรั้วติดกับปางไม้เขารู้ว่าละพออยู่ที่ปางไม้ แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะไม่มีหลักฐานจับชิงพลบนึกถึงชิงพลบแล้วหัสดินทร์รู้สึกหัวร้อน เขาไม่เข้าใจไอ้หมอนั่นเลย เมื่อก่อนอยู่อย่างสันติแท้ๆ ทำไมต้องมาหาเรื่องละพอด้วย“คุณดิน ได้เรื่องอะไรบ้างแล้วค่ะ” อาชิตามาหาพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้ปลายสายเป็นศราวุฒิ(ละพออยู่ที่ปางไม้จริงๆ คุณหมอที่คลินิกยืนยันแล้วครับ)นัยน์ตาหัสดินทร์ลุกวาบ “มันทำอะไรละพอหรือเปล่า”(ได้ยินว่าอาการแพนิคละพอกำเริบจนเผลอกัดมือตัวเอง แต่โดยรวมถือว่าโอเคครับ)“เข้าใจแล้ว”(จะบุกเลยมั้ยครับ)“บุกดิ เตรียมคนให้พร้อม คืนนี้เราจะไปถล่มไอ้เหี้ยชิงพลบ”อาชิตาไม่เห็นด้วย“ตอนนี้พวกเราบุ่มบ่ามเข้าไปอีกไม่ได้แล้วนะคะ” เธอเข้าใจว่าเขาเป็นห่วงละพอ แต่ชิงพลบไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่ายๆขืนพวกเราบุกไปอีก คราวนี้ชิงพลบยิงสวนกลับมาแน่แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่คนของปางไม้มีมากกว่าฟาร์มดอกไม้สามเท่า ทั้งยังมีอาวุธครบมือ หากปะทะกันตรงๆ ทางเราแพ้แน่“ผมเป็นห่วงลูก” เขาตอบเสียงเครือ อาชิตาเข้าไปสวมกอดเอวเขา แนบใบหน้าลง
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

4/2 หน่วง

สายๆ ชิงพลบเข้าไปดูอาการเธอ ดวงหน้านวลเริ่มซับสีเลือด เขาเลิกผ้าห่มเช็กถุงร้อนว่ายังร้อนอยู่ไหม ปรากฏว่าถุงร้อนเย็นแล้ว เขาค่อยๆ ดึงออกมา ละพอพลันเอื้อมมือมาจับ“จะอุ่นให้” เธอยอมปล่อย ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวจนถึงคอ เฝ้ามองทุกการกระทำของเขาอย่างใกล้ชิดชิงพลบไม่กระไร จะมองก็มองไป เขาเสียบปลั๊กให้น้ำอุ่น ก่อนจะส่งให้เธอ ละพอรับไป สายตาเธอกังขาในความใจดีของเขา“มีอะไรก็เรียกราตรีก็แล้วกัน” หันหลังเตรียมจะออกไป แต่มีอะไรบางอย่างลอยมากระแทกแผ่นหลัง ละพอหยิบไข่ต้มขว้างใส่หลังเขา“อะไรของเธออีกแม่หนู”‘หนูอยากกลับบ้าน’“พูดสิ ฉันจะปูพรมแดงให้เธอกลับเลย”ละพอเม้มปากแน่น การที่เธอไม่พูดมันไปหนักหัวเขาเหรอ อีกอย่างเขานั่นแหละที่ทำให้เธอพูดไม่ได้เขานั่นแหละที่คอยบอกให้เธอหุบปาก!“ไม่ก็เดินกลับไปเองได้เลย ฉันไม่ขังเธอไว้หรอก” เขาพูดทิ้งท้ายทว่าเธอรู้ว่าเขาไม่ให้เธอไปหรอก ทันทีที่เธอออกไป เขาจะเปิดฉากปะทะกับพ่อทันทีละพอก้มลงมองกระดาษที่พับทบกันในมือ คุณตาหมอพึ่งยัดใส่มือให้เธอเมื่อเช้า ใจความสั้นๆ ว่าให้เธอรออีกสองวันหลังชิงพลบไปพม่า พ่อจะมาช่วยช่วงเย็นชิงพลบมีนัดพบ ‘จางเหลียน’ เจ้านายโดยตรงของเข
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more

5/1 หนูเจ็บนะ

คำพูดนั้นทำให้พวกเขาสำลักข้าว ทั้งสองมีชีวิตที่น่าสังเวชมาตลอดสี่เดือน นับตั้งแต่พยายามลอบสังหารชิงพลบแต่ไม่สำเร็จ ชัชชาติหวนคิดถึงเรื่องราวในวันนั้นด้วยแววตาสั่นระริกหลังจากที่เผาบ้านหัสดินทร์จนวอดวายแล้ว ทั้งสองกบดานอยู่หลายวัน อาศัยจังหวะที่ชิงพลบต้องเทียวไปเทียวมาเพื่อดูแลงานจากปางไม้เข้าเล่นงานไอ้คนอวดดีชิงพลบรู้อยู่แล้วว่าชัชชาติและเผด็จหมายจะเอาชีวิต จึงเปิดช่องว่างให้ทั้งสองมีโอกาสงามๆ เข้ามาลั่นไกถึงในห้องนอนของเขาบนเตียงนอนที่เผด็จมั่นใจว่าชิงพลบนอนหลับอยู่บนนั่นแน่ กลับว่างเปล่าชิงพลบมายืนอยู่ด้านหลังทั้งสองเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทั้งยังจัดการทั้งชัชชาติและเผด็จจนหมอบอยู่แทบเท้าชั่วขณะนั้นทั้งสองคิดว่าชีวิตคงจะหาไม่แล้ว แต่ชิงพลบกลับไม่ได้ปลิดชีพทั้งสองอย่างที่มันชอบทำ แต่กลับเอาทั้งสองมาขังไว้ในป่าลึกใกล้กับน้ำตก จำกัดอิสรภาพและทรมานทั้งสองที่พยายามจะหลบหนีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน“มึงต้องการอะไรกันแน่ จะขังพวกกูไว้ที่นี่อีกนานแค่ไหน!” ชัชชาติร้องถามอย่างเหลืออด ชิงพลบมาหาพวกเขาไม่บ่อย เขามาแค่เวลาที่อยากจะมาเพื่อมาดูว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่มั้ยชิงพลบระบายยิ้ม คว้าขวดน้ำมาเปิด
last updateLast Updated : 2026-07-23
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status