Novels by แอปเปิลโซดา

เที่ยงคืนเศษๆ บุรินทร์กลับมาถึงฟาร์มแล้ว บ้านหลังนี้ของเขาอยู่ห่างจากเรือนคุณย่าไม่มาก พอเปิดประตูบ้านเข้ามา ก็มีเด็กสาวตาใสที่ไม่รู้ว่าจะใสซื่ออย่างที่เห็นหรือเป็นเหล้าขาวกันแน่นั่งอยู่ในบ้านเขาก้าวเท้าเข้าบ้าน ไม่รู้ว่าทำไมแต่กลิ่นอายบางอย่างในบ้านเปลี่ยนไป แต่เขาไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบ ก็แค่รู้สึกแปลกแปลกที่มีเธออยู่ในบ้าน...บุรินทร์ถอดรองเท้าบูตวางบนชั้น หางตาเหลือบเห็นเงาร่างที่ยืนกุมมืออย่างประหม่าอยู่ทางซ้าย ท่าทางเธอดูไม่มีพิษมีภัยและใบหน้าแสนธรรมดาของเธอก็ไม่มีอะไรน่าดึงดูด แล้วคนแบบนี้ก็ไม่ค่อยอยู่ในสายตาเขาเสียด้วยสิเชื่อเถอะว่าถ้าเจอกันในสถานการณ์ที่ต่างออกไป บุรินทร์คงแค่มองผ่านๆ หรือจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเจอกัน"ยังไม่นอนล่ะ ดึกขนาดนี้แล้ว" บุรินทร์พูดจบร่างน้อยก็สะดุ้งทีหนึ่ง ไม่รู้ตกใจเสียงเขา หรือเป็นอาการร้อนตัวของเธอเอง"เมื่อกี้กระเต็นมาหาค่ะ พวกเราเลยคุยเล่นกัน""อ้อ เลยดูไม่ค่อยสบายใจที่เห็นฉันกลับมาสินะ" บุรินทร์ยิ้มนิดหน่อย เข้าใจแล้วว่ารอยรถตรงลานเป็นของใคร คาดว่ากระเต็นน่าจะถูกราเชนพากลับไปก่อนหน้าเขาไม่นานนัก"เปล่าค่ะ นายกระทิงไปไหนมาเหรอคะ" เธอถามเสียงเบาคล

ด้วยความที่มั่นใจมากว่าตัวเองไม่ได้ทำชมพู่น้ำผึ้งท้องหรือเคยแตะต้องเธอมาก่อน ดังนั้นเขาเลยไม่มีความจำเป็นที่ต้องร้อนตัว ปล่อยให้เวลาพิสูจน์ตัวมันเองก็แล้วกันแต่ใช่ว่าบุรินทร์จะทำอย่างนั้นได้ เพราะทั้งคุณย่า ภวิศ ราเชน ต่างต้องการคำตอบ ไม่ใช่คำตอบของเขาว่าใช่หรือไม่ แต่คำตอบที่ว่า เขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ เพราะพูดกันตามตรง ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ชมพู่น้ำผึ้งท้องกับเขาหรือเปล่า แต่ประเด็นคือเด็กคนนี้ท้อง ในตัวของเธอกำลังสร้างสิ่งมีชีวิตที่จะเติบโตขึ้นมากลายเป็นมนุษย์ในวันข้างหน้าการให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งถือเป็นความรับผิดชอบยิ่งใหญ่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆบุรินทร์ไม่รู้เลยว่าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่ แต่ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเขาไม่ใช่พ่อเด็ก เกรงว่าเธอก็น่าจะยังอ้างแบบนี้ต่อไปและเขาไม่มีทางปฏิเสธความรับผิดชอบนั้นได้"ชมพู่ เกิดอะไรขึ้น ตกน้ำได้ยังไงกัน" กระเต็นรีบปรี่มาหาชมพู่ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมให้ "ตายจริง กระเต็นรีบพาชมพู่ไปเปลี่ยนผ้าก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาคุยกัน" นางจันทร์ผ่องว่าเมื่อเห็นบุรินทร์กับชมพู่ที่ตัวเปียกมะล่อกมะแล่กกลับมาบ้าน ดีนะที่ตอนนี้เสริมโชคแยกตัวไปคุยกับภวิศและร

บุรินทร์นึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาหนึ่งเดือนมานี้ว่าเขานอนกับใครไปบ้างระหว่างเที่ยวกลางคืนแบบสุดเหวี่ยง เขาสามารถเรียงเป็นไทม์ไลน์ออกมาได้เป็นตารางอย่างชัดเจนจนถึงขั้นสามารถระบุตัวตนสาวที่ควงได้ ทว่าในนั้นไม่มีคนชื่อเหมือนสายพันธุ์พืชหรือใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อยแล้วเด็กนั่นมาจากไหน ถึงได้มาบอกว่าท้องกับเขา?ท้องทิพย์หรือเปล่า?บุรินทร์ไม่ใช่คนไม่มีความรับผิดชอบหรอกนะ เขานอนกับใครเขาจำได้อยู่แล้วหรือต่อให้เขาจำไม่ได้หรือเมาจนสติฟั่นเฟือน แต่เขาก็คงไม่น่าจะจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวหรอกมั้งขนาดเขามองหน้าเธอ ก็ยังไม่มีความทรงจำใดๆ ผุดขึ้นมาเลย แล้วคนเรามันจะลืมคนที่เคยนอนด้วยกันลงเหรอคนเคยนอนด้วยกันเลยนะ จะไม่มีความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาอะไรเลยได้ยังไงแต่เขาจะอุทธรณ์กับใครดีล่ะ เพราะทั้งคุณย่าพี่ชายแฝดทั้งสองคนก็มองเขาเขม็ง ราวกับจะบอกว่า 'ว่าแล้ว ว่าสักวันต้องเกิดเรื่องแบบนี้'"พ่อกระทิง นี่มันเรื่องอะไร พ่ออธิบายมาให้ย่าฟังสิ" นางจันทร์ผ่องสูดยาหอมหลายครั้ง เมื่อเช้าตรู่เสริมโชคพาหลานสาวมาร้องเรียนว่าบุรินทร์ไปทำหลานเขาท้อง วินาทีนั้นนางหน้ามืดใกล้จะเป็นลม สิ่งที่กลัวที่สุดได้เกิดขึ้

[ตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าตกหลุมรัก ก็รู้แล้วว่าจะต้องเจ็บปวดแต่เขาก็เลือกที่จะโอบกอดมันเอาไว้]ณ บ้านสนหลังจากผ่านค่ำคืนที่สุดเหวี่ยงจนน็อกไป บุรินทร์นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงจนเช้า เขาหลับสนิท แม้แสงแดดแห่งรุ่งอรุณจะมาเยือนก็ยังคงนอนต่อไปเสียงสั่นเตือนของมือถือเด้งตลอดตั้งแต่เมื่อคืน เป็นทั้งข้อความและสายเรียกเข้าหลายสิบสาย แต่ทั้งหมดถูกเมินกระทั่งบ้านสนที่สงบเงียบถูกรบกวนด้วยฝีมือของใครบางคนที่ถูกไหว้วานให้มาตามนายสายตรง บุรินทร์จึงถูกกระชากตื่นจากห้วงนิทราอย่างหยาบคาย"นายคับ สายโด่งแล้วนะคับ ตื่นได้แล้วคับ!"บุรินทร์นิ่วหน้าเอาผ้าห่มมาปิดหน้า เสียงเคาะประตูกลายเป็นทุบ ระดับความดังของเสียงเพิ่มขึ้นจนเป็นมลภาวะต่อการได้ยินเสียงบักเขียงมันเหมือนผีเปรตมาขอส่วนบุญ ได้ยินแล้วทุกข์ทรมานชะมัด"ฉันจะนอน""นายกระทิงอย่าขี้เกียจสิคับ รีบตื่นมาแต่งตัวเถอะนะคับนาย" อาจจะเพราะเกรงว่าเจ้านายหนุ่มจะไม่สนใจฟังตนบักเขียงเลยเล่นใหญ่ไปอีก "คุณย่าผ่องย้ำว่าถ้าอีกสิบห้านาที นายกระทิงไม่มาพบ จะโดนไม่ใช่น้อยนะคับ""หุบปาก ฉันจะนอน" บุรินทร์เป็นคนใจดีเสมอ ในบรรดานายๆ ก็มีเขาที่เฟรนด์ลีไม่แบ่งแยกฐานะ แต่อย

กลิ่นน้ำมันสนอบอวลอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมปิดสนิท บนผืนผ้าใบสีขาวสะอาดถูกละเลงด้วยสีสัน แปรงพู่กันตวัดไปมาไร้รูปแบบ สีกระเซ็นเปื้อนชายเสื้อเป็นวงๆ การขยับเคลื่อนไหวของพู่กันที่ขูดไปตามผ้าใบเป็นสิ่งเดียวที่เป็นแหล่งกำเนิดของเสียงภายในห้อง นอกจากเสียงตวัดพู่กันแล้ว ทั้งห้องก็เงียบกริบ...ใบหน้าครึ่งหนึ่งของผู้วาดอยู่ใต้หน้ากาก นัยน์ตาสีอ่อนที่ซ่อนอยู่หลังแว่นสายตาทรงเหลี่ยมมองจ้องแบบวาดเบื้องหน้าด้วยความจดจ่อ เขาบรรจงวาดดวงตาที่หวาดกลัวและเส้นสายของความสิ้นหวังอย่างเชื่องช้าเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติอย่างละเมียดละไมเค้าโครงเบื้องต้นเริ่มปรากฏให้เห็น ร่างกายสมส่วนไร้อาภรณ์ถูกตรึงติดอยู่กับโครงเหล็ก ในท่วงท่าราวกับพระเยซูคริสต์ถูกตรึงกางเขนเวลาเคลื่อนผ่าน ยิ่งนาน แบบที่มีชีวิตก็เริ่มจะนิ่งสนิทและสิ้นลมหายใจก่อนที่ผู้วาดจะได้เก็บรายละเอียดอย่างครบถ้วนสมบูรณ์น่าเสียดาย...จะวาดเสร็จแล้วเชียวเขาทิ้งพู่กันไว้ตรงนั้นก่อนจะเดินมาล้างมือ ใบหน้าที่ปราศจากหน้ากากสะท้อนอยู่ในกระจกเงาที่มืดสลัวจนทำให้ไม่น่ามอง"ของ อยู่ที่สองคนนั้นหรือเปล่า""ไม่ครับ ผมทดสอบดูแล้ว ทั้งสองคนไม่ได้โกหก ทั้งยังไม่รู้ด้วย

‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา

“แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ

“ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห

เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ

ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช

ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ

ฤดูใบไม้ผลิของแดนเหนืออบอุ่นและงดงาม ต้นไม้ที่หลับใหลในฤดูเหมันต์ผลิใบอ่อน แสงแดดลอดเงาผ่านช่องว่างต้นถั่วแดงเข้ามาเป็นลำแสง ต้นถั่วแดงหงฉู่โตวเป็นไม้ยืนต้นที่ใช้เวลาหลับใหลในฤดูหนาวเช่นกัน แต่เพราะมันเติบโตในแดนใต้ที่อากาศอุ่น ก่อนจะถูกขุดล้อมแล้วย้ายขึ้นมาที่เมืองโจวอี้ ต้นถั่วแดงจึงเจริญเติบโตขึ้นมาก เหยาอี้เหยามักจะมารดน้ำต้นถั่วด้วยตนเอง นางจำได้ว่าช่วงสามปีแรก ต้นถั่วโตช้ายิ่ง จนกระถางเล็กๆ ยังโตไม่เต็ม ครั้นลงดินที่อำเภอซานถง เพียงไม่นานก็สูงเอาๆ แต่พอมาคิดดู เหยาอี้เหยาคิดว่าสาเหตุที่ต้นถั่วโตช้าตอนอยู่ในกระถาง เพราะพื้นที่ไม่พอ สารอาหารขาดแคลน พอได้รับแสงแดด สายลม พื้นที่เหมาะสม พริบตาเดียวก็สูงขึ้นจนต้องแหนหน้ามองแล้ว ร่มเงาของกิ่งก้านที่แผ่ขยายออกเป็นพุ่มงาม ใบไม้เสียดสีเบาๆ ราวกับกำลังอวยพรให้นาง เหยาอี้เหยาพนมมือรับพรด้วยน้ำตา แต่คำอวยพรบางอย่างก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้... “อยู่นี่เอง” ฉู่ซีเย่เดินเข้ามาบริเวณสวนดอกไม้ ตรงกลางมีต้นถั่วยืนต้นโดดเด่น ใต้ร่มเงามีหญิงงามในชุดผ้าคลุมตัวยาว ช่วงนี้อากาศเริ่มร้อนแล้ว กระนั้นเหยาอี้เหยาก็ยังสวมชุดฤดูหนาว “ท่านหาข้าอยู่หรือ” เ

เดินทางจากอำเภอซานถงถึงแดนเหนือใช้เวลาสองสัปดาห์ เหยาอี้เหยาตกลงใจใช้ชีวิตอยู่กับฉู่ซีเย่ บางวันหวานชื่น บางวันรักร้อนแรง หรือทะเลาะกันบ้าง เพราะนางอยากออกไปทำงานสำรวจสำมโนครัวแบบเมื่อก่อน เพราะอยู่เฉยๆ เบื่อเกินไปฉู่ซีเย่คัดค้านหัวชนฝา เขาไม่อยากให้นางออกไปทำงานข้างนอก กลัวว่าจะมีคนมาชมชอบนาง ก็นางงามขนาดนี้ มีแต่คนตาบอดเท่านั้นที่ไม่มอง“แน่ใจนะว่าท่านไม่อนุญาต”“แน่นอน”“งั้นคืนนี้ท่านไปนอนที่อื่น”ฉู่ซีเย่ลุกพรึ่บ “ไม่ได้”“ได้ ก็นี่ห้องข้า เสียก็แต่ว่าท่านจะยึดคืน” เหยาอี้เหยาลุกขึ้น นางคว้าหมอนและผ้าห่มของฉู่ซีเย่ออกไปทิ้งด้านนอกห้อง“อี้เหยา” ฉู่ซีเย่ตามไปเก็บแล้ววางที่เดิม ก่อนจะประกาศก้อง “คืนนี้ข้าจะนอนที่นี้”“ท่านอ๋อง ท่านไม่สิทธิ์รุกล้ำพื้นที่นะ ยิ่งเจ้าของไม่อนุญาต ยิ่งไม่ได้”“แล้วไง ใครสน” ฉู่ซีเย่นั่งลงบนเตียง เขาเอนนอนเอาแขนชันศีรษะ “ข้าพอใจจะนอนที่นี้”“ก็ได้ งั้นข้าจะไปนอนที่อื่น” เหยาอี้เหยาเดินไปที่ประตู ฉู่ซีเย่ดีดตัวลุกขึ้นมาขวาง เขายืนขวางประตู ก่อนจะถอนหายใจ เขายอมถอยให้นาง“เอาล่ะ พอก่อน มาคุยกันดีๆ เถอะ”“ก็ได้” เหยาอี้เหยาเห็นเขายอมถอย นางก็ถอยหนึ่งก้าว “

“เจ้าต้องเข้าใจว่าข้าไม่อาจสบายใจได้ ตราบใดที่มีเจ้า” หย่งสวินกล่าวอย่างลำบากใจ แต่ดวงตากลับเฝ้ารอ ในใจคงจินตนาการวันที่ได้ฆ่าฉู่ซีเย่มานับครั้งไม่ถ้วน“คนที่คิดจะฆ่าข้า ไม่ตายดีสักคน” ฉู่ซีเย่ไม่กลัวว่าหย่งสวินจะเอาดาบแทงตน เพราะคนเหลี่ยมจัดอย่างหย่งสวิน ไม่เล่นในเกมที่ตกเป็นรอง“เจ้าต้องมีชีวิตอยู่นานๆ หน่อย จะได้รู้ว่าข้าจะได้ตายดีหรือไม่ แต่น่าเสียดาย คงไม่มีวันนั้นแล้ว” หย่งสวินยกดาบขึ้น ก่อนจะฟันใส่แขนขวาจนขาด เขาส่งเสียงร้องโหยหวน“ช่วยข้าด้วย! ต้าเป่ยอ๋องจะสังหารข้า!”ประตูท้องพระโรงเปิดออกในยามรุ่งสาง ฉู่ซีเย่ถูกคุมตัวออกมามุ่งหน้าไปยังลานประหารในโทษฐานลอบทำร้ายประมุขของประเทศ ความรีบร้อนในการประหารเขาทันที เป็นความต้องการของหย่งสวินคลื่นลมในวังเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างมั่นใจแน่แล้วว่าหย่งสวินจะได้เป็นฮ่องเต้องค์ต่อไป ด้วยไท่จื่อก็สิ้นแล้ว หย่งมู่ที่กลัวตายก็รีบหอบผ้าหนีเอาตัวรอด ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้ากังขาหรือคัดค้านแม้เพียงนิดที่หย่งสวินคิดจะสังหารฉู่ซีเย่อย่างไรก็ตาม การประหารใช่จะทำได้เลยในทันที เพราะความวุ่นวายจากทางฝั่งของคนสนับสนุนไท่จื่อก็ไม่ยินยอมเช่นกัน

“เจ้าไม่เป็นห่วงชายผู้นั้นของเจ้าหรือ”ชายผู้นั้นของกงจิ้ง ย่อมหมายถึงฉู่ซีเย่ “ได้ยินว่าทางวังกำลังเผชิญหน้ากับพายุใหญ่ ไม่แน่ว่าชายผู้นั้นของเจ้า อาจพบอันตรายร้ายแรง”“ก็อาจจะพบอันตราย แต่ข้าไม่ห่วงมากเท่าไหร่” นางล้างผัก ท่าทีผ่อนคลายกงจิ้งทำหน้าประหลาด เหยาอี้เหยาดูไม่ร้อนใจเท่าที่ควร“สามปี” เหยาอี้เหยาพูดขณะมองตรงไปหน้าผืนนา “เขาใช้เวลาสามปีวางแผนแก้แค้น ดังนั้นข้าจึงเชื่อมั่นว่าเขาจะไม่เป็นอะไร ต่อให้ถูกใครคิดปองร้าย ทุกอย่างก็อยู่ในการคาดเดาของเขา”กงจิ้งมองนาง “เป็นเจ้าที่เข้าใจเขาอย่างลึกซึ้ง”“ความจริงข้าไม่เข้าใจเขาหรอก ใครจะกล้าพูดว่าเข้าใจเขาได้”กงจิ้งเห็นด้วย “ข้าแปลกใจเสมอที่รู้ว่าเขาไม่อยากเป็นหนึ่งในผู้ชิงบัลลังก์"“ข้าไม่แปลกใจ”“เพราะอะไร” ขอเพียงมีใจนึกอยาก ไม่ใช่ว่าจะชิงมาไม่ได้“เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์และยโสโอหังมาก แต่ก็เป็นคนที่รักษาคำสัตย์ยิ่งชีพมากเช่นกัน อะไรที่รับปากคนอื่นไว้แล้ว ต่อให้ดินถล่มฟ้าแหวกออก เขาก็จะทำให้ได้ ในงานพิธีรับตำแหน่งต้าเป่ยอ๋อง เขาชัดเจนแล้วว่าเลือกแดนเหนือ”“เข้าใจแล้ว”ฉู่ซีเย่ไม่ได้ให้คำสัตย์ว่าจะไม่ชิงบัลลังก์ แต่เขาให้คำสัตย์ว่าจะตา

ต้าหย่ง...ชายเสื้อปักดิ้นทองเคลื่อนไหวเพียงบางเบา แต่สามารถทำให้ตะเกียงบนโต๊ะด้านหน้าสั่นไหว เงาใหญ่ยักษ์ที่ทอดลงหลังฉากพระที่นั่งวิจิตรงดงาม แลดูแปลกตา ยิ่งเมื่อขยับเคลื่อนไหว เงาสีดำยิ่งชวนให้รู้สึกขนกายลุกพองหย่งฉียังคงทรงงานแม้จะค่อนคืนเข้าไปแล้ว พระขนงมีมีร่องรอยยับย่น หมึกเปื้อนพระหัตถ์เป็นปื้นสีดำทั้งสองข้าง ลามไปถึงชายแขนเสื้อที่ถูกหมึกสีดำทำลายความประณีตลงหลายเท่าตัวหลังตั้งตรงเริ่มตกลู่ หย่งฉีในปีนี้อายุเพียงสี่สิบกว่าปี ทว่าความเคร่งเครียดและการตรากตรำอยู่ในตำแหน่งมายาวนานกว่าสามสิบปี ทำให้ใบหน้านั้นแก่ชรา ริ้วรอยแห่งวัยทอดแนวอยู่บนหน้าพระพักตร์หมองคล้ำ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลครั้นมองลงมาภายในโถงพระที่นั่งอันหนาวเหน็บและช่างว่างเปล่า หย่งฉีคล้ายจะยิ้มเย้ยให้ตนเองอย่างสมเพชข้าวของมากมายหล่นเกลื้อนกลาดแทบเท้า ทุกสิ่งทุกอย่างพังไม่เป็นชิ้นดี กระนั้นท้องพระโรงที่เละเทะเช่นนี้ ก็ยังเทียบไม่ได้กับภายในจิตใจของเขาหย่งฉีทิ้งพู่กันในมือ เขาส่งเสียงออกมาอย่างเหนื่อยล้าราวกับแทบขาดใจ“ขันทีโม่...”โม่หานยืนก้มหน้าตามระเบียบประเพณี ในมือมีพวงแส้ม้านุ่มสลวย ทองคำซึ่งหลอมอยู

เหยาอี้เหยา “ก่อนจะให้ท่านพูดอธิบาย อยากจะขอรบกวนให้ท่านอาบน้ำล้างตัวเสียหน่อย” กลิ่นสาบจากตัวเขาทำให้ภายในบ้านถูกกลิ่นบูดรมควัน ดังนั้นนางจึงนำเสื้อผ้าที่เขาทิ้งไว้คราวก่อนออกมาให้เขา พร้อมชี้ทางว่าสามารถไปอาบน้ำที่ลำธารใกล้กับแปลงผักจี๋ฉายได้ ทั้งยังรุนหลัง ให้เขาไปไวๆ ฉู่ซีเย่ไม่อิดออด เขาก็เริ่มได้กลิ่นจากตัวเองเช่นกัน “ได้ ข้าจะไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน หลังจากนั้นค่อยสนทนาเรื่องที่เข้าใจผิด” ถึงอย่างงั้นในใจของเขาก็มีความน้อยใจเล็กๆ ที่นางดูราวกับไม่ใส่ใจเขาเลย จะถามไถ่สักคำว่าเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยหรือเปล่าก็ไม่มี ยังมีตบของนางอีก แม้แรงนางจะไม่ระคายผิวหนังหนาด้านของเขา แต่จิตใจบอบช้ำยิ่ง “ท่านอ๋อง” เหยาอี้เหยากล่าวรั้ง ใบหน้าคมกระหยิ่มยิ้มย่อง แต่เมื่อหันหน้ามาก็กลบเกลื่อนให้หมดสิ้น “ว่าอย่างไรรึ” ใบหน้าของฉู่ซีเย่ในตอนนี้สามารถพูดได้คำเดียวว่าเขาสำนึกผิดแล้ว “เมื่อครู่ข้าขอโทษที่ตบท่าน ท่านเจ็บมากหรือไม่” การตบตีเขาไม่เคยอยู่ในสมองนางมาก่อน แต่พอเห็นเขามายืนอยู่ตรงหน้า แรงอารมณ์ที่ถูกกดไว้ตลอดทั้งเดือนก็ปะทุ รู้ตัวอีกทีก็ตบเขาเสียฉาดใหญ่ “แรงเท่ามดของเจ้าจะทำอะไรข้าได้กัน”

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมากระเต็นก็หายเงียบไม่มาเหยียบฟาร์มอาชาไนยอีกราเชนส่งบิลค่ารักษาและค่าซ่อมรถไปให้เธอชำระแต่เธอขอจ่ายเป็นงวดแทน แต่งวดแรกเธอก็เบี้ยวพร้อมบอกว่ายังไม่มีเงิน ต้องเอาไปรักษาม้าชราตัวนั้น ราเชนจึงเพิ่มดอกเบี้ยตามวันที่เลยกำหนดชำระ เพื่อซ้ำเติมเธอถามว่าทำทำไม ก็แค่อยากทำเห็นเด็กนั่นร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายก็น่าพึงพอใจดี ยิ่งเห็นกับตายิ่งสนุกราเชนมายืนดักหน้าโรงเรียน เห็นเด็กสาวเดินสะพายกระเป๋าออกมากับเพื่อนก็ขับรถตาม จนเธอแยกทางกลับฟาร์มคนเดียวเขาเลยขับประชิดแล้วลดกระจกลง"ฉันส่งบิลไปทำไมถึงเมินเฉย คิดจะเบี้ยวหนี้หรือไง?""นายสิงห์ เปล่านะ" กระเต็นดูตกใจอยู่บ้างเมื่อเขามาขับรถตาม "แต่เต็นไม่มีเงินจริงๆ นายก็รู้ว่าที่ฟาร์มก็กำลังวิกฤต""ไม่มีเงินแต่ยังจะหาเรื่องด้วยการรักษาม้าที่ใกล้ตาย"กระเต็นเม้มปากอย่างอดกลั้น ตาเริ่มแดง "เต็นขอเวลาหน่อย ไม่เกินอาทิตย์นี้จะจ่ายงวดแรกให้""ยังไงไม่ทราบ""เต็นลงแข่งขวัญใจโคบาลไว้ ถ้าได้ที่หนึ่งก็จะมีเงินมาจ่ายนายสิงห์"ราเชนหัวเราะเสียงต่ำ "เข้ารอบให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมาพูดเรื่องตำแหน่ง"สายตาเขามองเธอด้วยความหยามเหยียด ก่อนจะ

"วะ...ว่าไงนะ?" กระเต็นรู้สึกไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เธอกอดม้าไว้แนบอก พร้อมกับส่ายหน้า"ไม่ เต็นจะรักษาสีฝุ่นเอง""ก่อนจะรักษาม้า เธอควรจะมารักษาฉันก่อน แถมยังต้องรับผิดชอบรถฉันด้วย เห็นไหมว่าม้าโง่ๆ ของเธอทำอะไรไว้""พ่อสิงห์ มันเป็นอุบัติเหตุ อย่าถือสาเอาความเลย""เจ้าของม้าก็ต้องรับผิดชอบสิครับย่า" ราเชนดูสบายดี แต่เขาอ้างว่าเจ็บมือ"นายสิงห์ต่างหากที่ชนสีฝุ่น!""เธอกำลังจะบอกว่าฉันโง่ขนาดที่จะขับรถมาชนม้าเธอเนี่ยนะ เพื่ออะไร"กระเต็นลุกขึ้นมาชี้หน้าราเชน "นายสิงห์เกลียดเต็นก็มาลงกับเต็นสิ จะมาลงกับสีฝุ่นทำไม คนอันธพาล!"ราเชนนิ่วหน้า เขม้นมองด้วยประกายตาเย็นเยียบ เธอกล้าชี้หน้าด่าเขา"เมื่อกี้เธอว่าไงนะ" เขายิ้มเย็น มีความไร้ปรานีแฝงเร้นอยู่ในดวงตาคม"พ่อสิงห์ กระเต็น ใจเย็นๆ ก่อน ย่าว่าเรามานั่งคุยกันก่อนนะ เมื่อครู่มันอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอก""ทีแรกผมว่าจะไม่เอาความแล้วล่ะครับ" ราเชนยังยืนยันว่ากระเต็นต้องรับผิดชอบ "แต่เธอดันมากล่าวหาผมเสียๆ หายๆ เสียได้ ดังนั้นรับผิดชอบความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมดซะ"กระเต็นปาดน้ำตา เม้มปากจนเป็นเส้นตรง ใจก็อยากจะตอบโต้ราเชน แต่

"ประกวดขวัญใจโคบาลครับ""ไม่ต้องให้"ป้องปราบเอ่ยถามอย่างลืมตัว "ทำไมล่ะครับ?""ถ้าแค่แส้ยังไม่มีปัญญาหามาแข่ง ก็สละสิทธิ์ซะเถอะ""แต่ว่านายเสืออนุญาตแล้ว แล้วผมก็บอกกระเต็นว่าเลิกเรียนให้มาเอาที่ฟาร์มได้ แค่เส้นสองเส้นมันคง...""แค่เส้นสองเส้น?"ป้องปราบพูดไม่ออกอีกเมื่อเจอสายตาคมกริบของราเชน สายตาเหน็บหนาวเหมือนป้องปราบทำเรื่องผิดมหันต์ ไหนจะน้ำเสียงนั่นอีก"เอามาให้ฉัน ไม่ เอาแส้ทั้งหมดใส่หลังรถให้ฉันเลย" ราเชนพูดต่อ "บอกเด็กคนนั้นว่าถ้าอยากได้ ให้มาขอที่ฉัน""ห๊ะ! อะไรพี่ปราบ นายสิงห์เอาแส้ไปหมดเลยเหรอ เอาไปทำไม" เด็กสาวเสียงหลงเมื่อได้ฟังป้องปราบเล่าตอนที่เธอขี่ม้ามารับแส้ที่ฟาร์มอาชาไนย"ไม่รู้เหมือนกัน แต่คุณสิงห์บอกว่าถ้าเธออยากได้ ให้ไปขอที่คุณสิงห์เอง""ไหงงั้นล่ะ ไม่ใช่แส้ของเขาสักหน่อย นี่นายเสือก็อนุญาตแล้วด้วย" เธอทำหน้ามุ่ย ปาดเหงื่อเพราะตากแดดร้อนๆ มา นี่ต้องจูงม้าไปต่ออีกเหรอ"คุณสิงห์คงมีเหตุผลส่วนตัว เธอก็ลองไปขอดูเองละกัน เมื่อกี้คุณสิงห์พึ่งกลับมาจากข้างนอกพอดี""เขาจะอยู่ที่บ้านมืดมนของเขาใช่ไหม""บ้านมืดมนอะไร บ้านเทา อย่าไปเรียกบ้านมืดให้คุณสิงห์ได้ยินเชียว""ใ

"อือ!""ขย่มแรงๆ" ชายหนุ่มสั่ง เรือนร่างงามผุดผ่องสะโอดสะองนั่งโยกเอวอยู่ด้านบนด้วยความเสียวซ่าน ยามเมื่อเธอขยับ หน้าอกหน้าใจก็กระเพื่อมไหวล่อตาล่อใจทว่าเขาไม่แตะต้อง หญิงสาวจึงได้แต่บีบขย้ำขยี้เต้างามเองตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นสูง"คะ...คุณสิงห์ของอิง...อื้อ!"เธอโยกคลอน ส่งเสียงครางดังขึ้นเรื่อยๆ"อ๊า! อา!" "อย่าครางเสียงดัง ฉันรำคาญ""ค่ะ...อิงทราบแล้ว" เธอรับคำเสียงหวาน พลางใช้จริตและมารยาเพื่อสร้างความสุขให้กับเขา อะไรที่เขาไม่ชอบก็ไม่ทำ เพื่อให้ชายหนุ่มผู้เย็นชาแห่งฟาร์มอาชาไนยอย่างราเชนพึงพอใจในตัวเธอเขาไม่ชอบเสียงครางดังนั้น 'อิงดาว' จึงได้แต่ครางเสียงแผ่ว อีกทั้งราเชนยังไม่ชอบลงมือเอง ทุกครั้งที่มาก็แค่มานอนให้เธอปรนนิบัติและต้องปรนนิบัติอย่างที่เขาบงการเท่านั้น ห้ามทำเกินคำสั่ง ห้ามสร้างความรำคาญและห้ามเสนอหน้าเกินกว่าแค่คู่นอน"คุณสิงห์พอใจมั้ยคะ? อยากให้อิงทำยังไงให้อีก"เธอเสียวซ่านจนสุดจะกล่าวเสมอเมื่อแก่นกายเนื้อที่คับพองขยายแน่นในตัวเธอ"ดีมั้ยคะ ชอบให้อิงทำแบบไหน" เธอตอดรัดรึง ขย่มเขาด้วยจังหวะยาวสั้นสลับกันไป"ทำแบบที่ทำก็พอ" ราเชนกล่าว เขามาหาความสุขชั่วครั้งชั่