Novels by แอปเปิลโซดา

พรึ่บ! “จะไปไหนไม่ทราบ” ชิงพลบใช้มือเดียวก็รวบร่างเล็กกลับมาได้แล้ว เขาไม่ได้รวบเข้ามาธรรมดา แต่รวบเอวบางมาแนบตัว ตั้งใจจะหิ้วไปทั้งอย่างนั้น “ปล่อยนะ หนูไม่ไป ปล่อยหนู!” เท้าของละพอเตะกับอากาศ มือตะกายไปข้างหน้า เธอมาถึงลานบ้านที่ไม่คุ้นเคย รอบข้างเต็มไปด้วยป่ามืดมิดมองอะไรไม่เห็นทั้งนั้น “ปล่อยสิ!” ละพอดิ้นรนสุดชีวิต เธอไม่ยอมให้เขาอุ้มเข้าบ้าน มือเล็กจับประตูไว้มั่น ชิงพลบถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ออกแรงกระตุกทีเดียวมือเธอก็หลุด “ไม่นะ! อย่าทำแบบนี้ ทำไมพาหนูมาที่นี่ล่ะ ปล่อยหนู! พี่อุ้ม! ช่วยหนูด้วย” เมื่อเห็นราตรีลงมาจากรถ เธอรีบร้องขอความช่วยเหลือทันที สีหน้าของราตรีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ละพอถูกชิงพลบหิ้วเหมือนหิ้วกระเป๋าถือง่ายๆ มือข้างเดียวของเขาก็พอจะหิ้วเธอ “นายคะ นี่มันอะไรกัน” นายไปฉุดเด็กมาทำอะไร เดี๋ยวก็ได้ไปกินข้าวแดงในคุกหรอก “อย่าให้ใครเข้ามาในบ้านได้ เลิกดิ้นได้แล้ว จะเจ็บตัวเปล่าๆ” ประโยคแรกเขาพูดกับราตรี ประโยคถัดไปพูดกับละพอ เขากระชับเอวบางให้แน่นขึ้นอีก “ปล่อยนะ! ไม่ไป!” เวลานั้นรถหม่าติงอี้แล่นมาจอดอีกคัน ชิงพลบหยุดอยู่ตรงบันไดด้วยใบหน้าราบเรียบ “บ้านหลังน

ธูปเป็นเด็กกำพร้า แม่ชีพบเขาตรงต้นธูปฤๅษี เลยตั้งชื่อเขาสั้นๆ ว่าธูป ธูปเติบโตขึ้นมาในโบสถ์แห่งหนึ่งทางภาคเหนือ ที่นั่นมีอาหารและที่พัก แต่พระคุณของพระเจ้าไม่ได้ซึมซาบเข้าสู่จิตใจหยาบกระด้างของธูป เขามีเรื่องชกต่อยไม่เว้นวันจนถูกขับออกจากโรงเรียนสอนศาสนา สุดท้าย เขาลงเอยที่ข้างถนน จนเจอกับจางเหลียน จากเด็กขายยา สู่ลูกสมุนคนโปรดของจางเหลียน ชีวิตเปลี่ยนไป จนจำเด็กกำพร้าคนนั้นไม่ได้เสียแล้ว ตลอดระยะเวลาเกือบสามสิบปีที่อยู่ภายใต้เงาของจางเหลียน ธูปไม่เคยมีชีวิตเยี่ยงมนุษย์ เขาทำตามคำสั่งโดยไม่สงสัย ไม่ว่าจางเหลียนจะสั่งอะไร ชั่วช้าแค่ไหน เขาพร้อมทำให้ เพราะเขาถูกฝึกมาให้ฆ่า ถูกสร้างมาเพื่อเป็นเครื่องมือ จนครั้งนั้น…เขาถูกสั่งให้จุดไฟเผาป่า ธูปคิดว่าเป็นคำสั่งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจตำรวจเท่านั้น แต่ปรากฏว่าเขาถูกสั่งให้ทำเช่นนั้นเพื่อสังหารผู้บริสุทธิ์บนเขา เขาไม่รู้ แต่คำว่าไม่รู้ ไม่ใช่ข้ออ้าง ชีวิตผู้บริสุทธิ์นับร้อย รวมทั้งบิดามารดาของละพอ สูญสิ้นภายใต้น้ำมือของเขา “ไม่เจอกันนานเลยนะอาธูป” “ปล่อยเธอไป อย่ายุ่งกับเธอ!” สายตาธูปมองตรงไปยังร่างไร้สติของละพอ “ลื้อลืมไปแล้วกระมั

ประมาณห้าทุ่ม ทั้งสองแอบย่องออกมานั่งซุ่มดูอาธูปที่บ้านของเขา จนเวลาผ่านไปสองชั่วโมง ยังไร้ความเคลื่อนไหว “อย่าหลับนะเจ ตื่นก่อน” ละพอเขย่าปลุกเจนจบที่กำลังจะไปเข้าเฝ้าพระอินทร์ “ไม่ไหวแล้วนะแก ฉันง่วงอะ ยุงพวกนี้อีก กัดจนคันไปทั้งตัวแล้ว” เจนจบตบยุงเสียงดัง พลางหาวหนึ่งที “อดทนอีกนิดนะ เราอยากรู้ว่าที่อาธูปพูดเมื่อเย็นคืออะไร” “อาจจะไม่มีอะไรก็ได้นะพอนี่” เจนจบบ่นกระปอดกระแปด บัดนี้วิญญาณสาวนาตาชา โรมานอฟได้อันตรธานหายไปหมดแล้ว ตอนนี้เขาง่วง เหนื่อย ล้า ท้อ อยากนอน “นั้นไง อาธูปปิดไฟแล้ว” ในชั่ววินาทีนั้นบ้านที่เคยสว่างไสวดับลง พร้อมกับที่อาธูปสะพายกระเป๋าใบโตออกมาจากบ้าน “ว้าย มาแล้วแก” อาธูปสวมชุดทะมัดทะแมงดำล้วน เขาล็อกประตูบ้าน มองซ้ายมองขวาแล้วเดินอ้อมไปทางด้านหลัง “อาแกจะไปไหนดึกๆ ดื่นๆ อะพอนี่” “ทางนั้นเป็นอาณาเขตติดกับปางไม้” ป่าบริเวณนั้นเป็นป่าที่ค่อนข้างอันตราย ไม่ค่อยมีใครอยากเดินผ่าน ขนาดพวกพรานป่ายังหลีกเลี่ยง “อาธูปแกจะเข้าไปทำอะไรที่ปางไม้อะละพอ” “ไม่รู้เลย” “ตามต่อไหม” “ตาม แต่แกเดินเบาๆ นะ อาธูปมีประสาทสัมผัสที่ดีมาก” อาธูปเดินหลีกเลี่ยงเวรยามหรือกับดั

หลังรับประทานอาหารเสร็จ ทั้งเธอและเจช่วยกับล้างถ้วยล้างชามจนเรียบร้อยแล้วคว่ำไว้บนชั้นวาง ทว่าตลอดเวลามื้อค่ำ เจนจบสังเกตว่าเพื่อนเงียบผิดปกติเลยเอ่ยถาม ละพอไม่อยากเก็บเรื่องนี้ไว้ฟุ้งซ่านคนเดียวจึงบอกเพื่อน “ตอนไปบ้านอาธูป ฉันเห็นเขาคุยอะไรบางอย่างกับชิงพลบ” เธอมั่นใจว่าคู่สนทนาของอาคือชิงพลบ “ช้างเผือกจากปางไม้คนนั้นน่ะเหรอ แล้วมันแปลกยังไงเหรอพอนี่” “แปลกสิ คนจากฟาร์มกับปางไม้ไม่ถูกกัน แทบจะยิงกันตายอยู่แล้ว ดังนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่อาธูปจะไปคุยกับคนคุมที่นั่น นอกจากนี้ เรายังเจออะไรบางอย่างจากบ้านอาธูปด้วย” ละพอล้วงเอาเข็มหลักสูตรสารวัตรออกมาให้เพื่อนดู “บ้า อาธูปแกมีของแบบนี้ได้ไง” เจนจบมองเข็มโลหะในมือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “หรือว่าเป็นพวกของปลอม ของเล่น อาแกอาจซื้อมาจากตลาดนัดเพราะแค่ชอบเฉยๆ งี้ไหม” “ไม่ใช่ของปลอมหรือของเล่นหรอก แกรอแป๊บ เราเปิดให้ดู” ละพอเปิดหนังสือกฎหมายที่เคยเห็นเข็มหลักสูตรสารวัตรให้เพื่อนได้พิจารณาด้วยตนเอง “เครื่องหมายประจำหลักสูตรสารวัตร ทำโดยโลหะเงินนูนอยู่ในกรอบพื้นเดียวกัน ภายในกรอบมีรูปตราแผ่นดิน ด้านล่างมีตัวอักษร สว.และ ผบ.กอ

“อาพลบ ลื้อแก้ไขเรื่องไม้ไปถึงไหนแล้ว” ชิงพลบตอบอย่างสงบ “เจรจาอยู่ครับ” หลายวันก่อนปางไม้มีการขนย้ายไม้พะยูงล็อตใหญ่ประจำปี ซึ่งเป็นล็อตใหญ่ที่สุดและมีมูลค่าทางการค้ามหาศาลเกินกว่าจะทำใจเย็นได้เมื่อสินค้าครึ่งหนึ่งติดอยู่ที่ด่านชายด่านไทย-พม่า เนื่องจากปัญหาความไม่สงบในประเทศต้นทาง ทั้งนี้ ไม้ครึ่งหนึ่งที่ชิงพลบอุตส่าห์เจรจาจนลำเลียงข้ามมาได้ยังถูกตำรวจบุกยึดเพราะมีคนแอบสอดไส้ไม้ต้องห้ามในตู้คอนเทนเนอร์ ชิงพลบให้ราตรีไปคุยกับทางตำรวจแล้ว เคราะห์ร้ายที่สารวัตรผู้มาใหม่ปฏิเสธรับเงิน ทั้งยังขู่ว่าจะแจ้งข้อหาเพิ่มเติมหากยังไม่หยุดติดสินบน “แค่เจรจาหรือ ขืนชักช้าพวกเราคงต้องเสียเงินค่าปรับ” “ผมทราบ แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงเท่านี้” จางเหลียนมองปราด ไม่ค่อยพอใจในคำตอบ “ลื้อเคยทำได้ดีกว่านี้” ชายชราไม่สนว่าต้องใช้วิธีการใดเพื่อจัดการปัญหาเรื่องนี้ เขาสนใจเพียงผลลัพธ์ แม้จะถูกกดดันทว่าชิงพลบยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ ในขณะที่แต่ละคนเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ พลางหาจังหวะแทรก “ผมสัญญาว่าจะแก้ปัญหาให้ได้ภายในสามวัน” เมื่อเขาเอ่ยประโยคนี้ สีหน้าจางเหลียนสงบขึ้น “ทำให้ได้แล้วกัน” ไม

หลังปล่อยให้เพื่อนหวีดชิงพลบเสร็จแล้ว ละพอพาเพื่อนไปพักบนห้องที่เตรียมไว้ ช่วงบ่ายพาเพื่อทัวร์ฟาร์ม เริ่มจากโซนดอกปอเทืองที่กำลังออกดอกบานเต็มทุ่ง ระหว่างนั่งพักผ่อนหย่อนใจใต้ต้นไม้ เจนจบคะยั้นคะยอให้เธอเล่าเรื่องของชิงพลบให้ฟังหน่อย เธอบ่ายเบี่ยงไม่อยากเล่า เพื่อนก็ยังถามซอกแซก จนสุดท้ายจึงยอมเล่า แต่เล่าแค่เล็กน้อย ไม่อยากพูดถึงมาก “นี่มันพล็อตนิยายชัดๆ เลยพอนี่” เจนจบทำสายตาเหมือนสาวช่างฝัน “พวกแกต้องได้กันในตอนสุดท้ายแน่ๆ” “บ้า แกลืมไปหรือเปล่าว่าฉันลงรายละเอียดว่าเขาแต่งงานแล้ว” “เสียดายอ่ะ ทำไมฉันไม่เจอเขาให้เร็วกว่านี้...” เจนจบยิ้มทะเล้น เขาแค่ชอบหวีดผู้หล่อ ไม่ได้อยากได้มาครอบครองอย่างจริงจัง “พอๆ เลิกพูดเรื่องเขาได้แล้ว มานี่มา ฉันจะพาแกไปเจอพี่วุฒิ แม้ว่าพี่เขาจะพึ่งแต่งงานไปหมาดๆ แต่อนุญาตให้หวีดได้ พี่วุฒิชอบให้คนหวีด” ละพอพาเพื่อนปั่นจักรยานไปตามเส้นทางทุ่งดอกปอเทืองสุดลูกหูลูกตา เจนจบหมายมั่นว่าคอยให้พระอาทิตย์ใกล้ตกก่อน เธอจะถ่ายรูปสักพันรูปแล้วโพสต์ลงไอจี “แกอ่านอะไรอยู่อ่อ” ว่าแล้วเจนจบก็ถือวิสาสะแย่งหนังสือในมือละพอมาพลิกดู ก่อนจะวางลงเหมือนเจอของร้อนๆ “บรื๋

ฤดูใบไม้ผลิของแดนเหนืออบอุ่นและงดงาม ต้นไม้ที่หลับใหลในฤดูเหมันต์ผลิใบอ่อน แสงแดดลอดเงาผ่านช่องว่างต้นถั่วแดงเข้ามาเป็นลำแสง ต้นถั่วแดงหงฉู่โตวเป็นไม้ยืนต้นที่ใช้เวลาหลับใหลในฤดูหนาวเช่นกัน แต่เพราะมันเติบโตในแดนใต้ที่อากาศอุ่น ก่อนจะถูกขุดล้อมแล้วย้ายขึ้นมาที่เมืองโจวอี้ ต้นถั่วแดงจึงเจริญเติบโตขึ้นมาก เหยาอี้เหยามักจะมารดน้ำต้นถั่วด้วยตนเอง นางจำได้ว่าช่วงสามปีแรก ต้นถั่วโตช้ายิ่ง จนกระถางเล็กๆ ยังโตไม่เต็ม ครั้นลงดินที่อำเภอซานถง เพียงไม่นานก็สูงเอาๆ แต่พอมาคิดดู เหยาอี้เหยาคิดว่าสาเหตุที่ต้นถั่วโตช้าตอนอยู่ในกระถาง เพราะพื้นที่ไม่พอ สารอาหารขาดแคลน พอได้รับแสงแดด สายลม พื้นที่เหมาะสม พริบตาเดียวก็สูงขึ้นจนต้องแหนหน้ามองแล้ว ร่มเงาของกิ่งก้านที่แผ่ขยายออกเป็นพุ่มงาม ใบไม้เสียดสีเบาๆ ราวกับกำลังอวยพรให้นาง เหยาอี้เหยาพนมมือรับพรด้วยน้ำตา แต่คำอวยพรบางอย่างก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้... “อยู่นี่เอง” ฉู่ซีเย่เดินเข้ามาบริเวณสวนดอกไม้ ตรงกลางมีต้นถั่วยืนต้นโดดเด่น ใต้ร่มเงามีหญิงงามในชุดผ้าคลุมตัวยาว ช่วงนี้อากาศเริ่มร้อนแล้ว กระนั้นเหยาอี้เหยาก็ยังสวมชุดฤดูหนาว “ท่านหาข้าอยู่หรือ” เ

เดินทางจากอำเภอซานถงถึงแดนเหนือใช้เวลาสองสัปดาห์ เหยาอี้เหยาตกลงใจใช้ชีวิตอยู่กับฉู่ซีเย่ บางวันหวานชื่น บางวันรักร้อนแรง หรือทะเลาะกันบ้าง เพราะนางอยากออกไปทำงานสำรวจสำมโนครัวแบบเมื่อก่อน เพราะอยู่เฉยๆ เบื่อเกินไปฉู่ซีเย่คัดค้านหัวชนฝา เขาไม่อยากให้นางออกไปทำงานข้างนอก กลัวว่าจะมีคนมาชมชอบนาง ก็นางงามขนาดนี้ มีแต่คนตาบอดเท่านั้นที่ไม่มอง“แน่ใจนะว่าท่านไม่อนุญาต”“แน่นอน”“งั้นคืนนี้ท่านไปนอนที่อื่น”ฉู่ซีเย่ลุกพรึ่บ “ไม่ได้”“ได้ ก็นี่ห้องข้า เสียก็แต่ว่าท่านจะยึดคืน” เหยาอี้เหยาลุกขึ้น นางคว้าหมอนและผ้าห่มของฉู่ซีเย่ออกไปทิ้งด้านนอกห้อง“อี้เหยา” ฉู่ซีเย่ตามไปเก็บแล้ววางที่เดิม ก่อนจะประกาศก้อง “คืนนี้ข้าจะนอนที่นี้”“ท่านอ๋อง ท่านไม่สิทธิ์รุกล้ำพื้นที่นะ ยิ่งเจ้าของไม่อนุญาต ยิ่งไม่ได้”“แล้วไง ใครสน” ฉู่ซีเย่นั่งลงบนเตียง เขาเอนนอนเอาแขนชันศีรษะ “ข้าพอใจจะนอนที่นี้”“ก็ได้ งั้นข้าจะไปนอนที่อื่น” เหยาอี้เหยาเดินไปที่ประตู ฉู่ซีเย่ดีดตัวลุกขึ้นมาขวาง เขายืนขวางประตู ก่อนจะถอนหายใจ เขายอมถอยให้นาง“เอาล่ะ พอก่อน มาคุยกันดีๆ เถอะ”“ก็ได้” เหยาอี้เหยาเห็นเขายอมถอย นางก็ถอยหนึ่งก้าว “

“เจ้าต้องเข้าใจว่าข้าไม่อาจสบายใจได้ ตราบใดที่มีเจ้า” หย่งสวินกล่าวอย่างลำบากใจ แต่ดวงตากลับเฝ้ารอ ในใจคงจินตนาการวันที่ได้ฆ่าฉู่ซีเย่มานับครั้งไม่ถ้วน“คนที่คิดจะฆ่าข้า ไม่ตายดีสักคน” ฉู่ซีเย่ไม่กลัวว่าหย่งสวินจะเอาดาบแทงตน เพราะคนเหลี่ยมจัดอย่างหย่งสวิน ไม่เล่นในเกมที่ตกเป็นรอง“เจ้าต้องมีชีวิตอยู่นานๆ หน่อย จะได้รู้ว่าข้าจะได้ตายดีหรือไม่ แต่น่าเสียดาย คงไม่มีวันนั้นแล้ว” หย่งสวินยกดาบขึ้น ก่อนจะฟันใส่แขนขวาจนขาด เขาส่งเสียงร้องโหยหวน“ช่วยข้าด้วย! ต้าเป่ยอ๋องจะสังหารข้า!”ประตูท้องพระโรงเปิดออกในยามรุ่งสาง ฉู่ซีเย่ถูกคุมตัวออกมามุ่งหน้าไปยังลานประหารในโทษฐานลอบทำร้ายประมุขของประเทศ ความรีบร้อนในการประหารเขาทันที เป็นความต้องการของหย่งสวินคลื่นลมในวังเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างมั่นใจแน่แล้วว่าหย่งสวินจะได้เป็นฮ่องเต้องค์ต่อไป ด้วยไท่จื่อก็สิ้นแล้ว หย่งมู่ที่กลัวตายก็รีบหอบผ้าหนีเอาตัวรอด ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้ากังขาหรือคัดค้านแม้เพียงนิดที่หย่งสวินคิดจะสังหารฉู่ซีเย่อย่างไรก็ตาม การประหารใช่จะทำได้เลยในทันที เพราะความวุ่นวายจากทางฝั่งของคนสนับสนุนไท่จื่อก็ไม่ยินยอมเช่นกัน

“เจ้าไม่เป็นห่วงชายผู้นั้นของเจ้าหรือ”ชายผู้นั้นของกงจิ้ง ย่อมหมายถึงฉู่ซีเย่ “ได้ยินว่าทางวังกำลังเผชิญหน้ากับพายุใหญ่ ไม่แน่ว่าชายผู้นั้นของเจ้า อาจพบอันตรายร้ายแรง”“ก็อาจจะพบอันตราย แต่ข้าไม่ห่วงมากเท่าไหร่” นางล้างผัก ท่าทีผ่อนคลายกงจิ้งทำหน้าประหลาด เหยาอี้เหยาดูไม่ร้อนใจเท่าที่ควร“สามปี” เหยาอี้เหยาพูดขณะมองตรงไปหน้าผืนนา “เขาใช้เวลาสามปีวางแผนแก้แค้น ดังนั้นข้าจึงเชื่อมั่นว่าเขาจะไม่เป็นอะไร ต่อให้ถูกใครคิดปองร้าย ทุกอย่างก็อยู่ในการคาดเดาของเขา”กงจิ้งมองนาง “เป็นเจ้าที่เข้าใจเขาอย่างลึกซึ้ง”“ความจริงข้าไม่เข้าใจเขาหรอก ใครจะกล้าพูดว่าเข้าใจเขาได้”กงจิ้งเห็นด้วย “ข้าแปลกใจเสมอที่รู้ว่าเขาไม่อยากเป็นหนึ่งในผู้ชิงบัลลังก์"“ข้าไม่แปลกใจ”“เพราะอะไร” ขอเพียงมีใจนึกอยาก ไม่ใช่ว่าจะชิงมาไม่ได้“เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์และยโสโอหังมาก แต่ก็เป็นคนที่รักษาคำสัตย์ยิ่งชีพมากเช่นกัน อะไรที่รับปากคนอื่นไว้แล้ว ต่อให้ดินถล่มฟ้าแหวกออก เขาก็จะทำให้ได้ ในงานพิธีรับตำแหน่งต้าเป่ยอ๋อง เขาชัดเจนแล้วว่าเลือกแดนเหนือ”“เข้าใจแล้ว”ฉู่ซีเย่ไม่ได้ให้คำสัตย์ว่าจะไม่ชิงบัลลังก์ แต่เขาให้คำสัตย์ว่าจะตา

ต้าหย่ง...ชายเสื้อปักดิ้นทองเคลื่อนไหวเพียงบางเบา แต่สามารถทำให้ตะเกียงบนโต๊ะด้านหน้าสั่นไหว เงาใหญ่ยักษ์ที่ทอดลงหลังฉากพระที่นั่งวิจิตรงดงาม แลดูแปลกตา ยิ่งเมื่อขยับเคลื่อนไหว เงาสีดำยิ่งชวนให้รู้สึกขนกายลุกพองหย่งฉียังคงทรงงานแม้จะค่อนคืนเข้าไปแล้ว พระขนงมีมีร่องรอยยับย่น หมึกเปื้อนพระหัตถ์เป็นปื้นสีดำทั้งสองข้าง ลามไปถึงชายแขนเสื้อที่ถูกหมึกสีดำทำลายความประณีตลงหลายเท่าตัวหลังตั้งตรงเริ่มตกลู่ หย่งฉีในปีนี้อายุเพียงสี่สิบกว่าปี ทว่าความเคร่งเครียดและการตรากตรำอยู่ในตำแหน่งมายาวนานกว่าสามสิบปี ทำให้ใบหน้านั้นแก่ชรา ริ้วรอยแห่งวัยทอดแนวอยู่บนหน้าพระพักตร์หมองคล้ำ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลครั้นมองลงมาภายในโถงพระที่นั่งอันหนาวเหน็บและช่างว่างเปล่า หย่งฉีคล้ายจะยิ้มเย้ยให้ตนเองอย่างสมเพชข้าวของมากมายหล่นเกลื้อนกลาดแทบเท้า ทุกสิ่งทุกอย่างพังไม่เป็นชิ้นดี กระนั้นท้องพระโรงที่เละเทะเช่นนี้ ก็ยังเทียบไม่ได้กับภายในจิตใจของเขาหย่งฉีทิ้งพู่กันในมือ เขาส่งเสียงออกมาอย่างเหนื่อยล้าราวกับแทบขาดใจ“ขันทีโม่...”โม่หานยืนก้มหน้าตามระเบียบประเพณี ในมือมีพวงแส้ม้านุ่มสลวย ทองคำซึ่งหลอมอยู

เหยาอี้เหยา “ก่อนจะให้ท่านพูดอธิบาย อยากจะขอรบกวนให้ท่านอาบน้ำล้างตัวเสียหน่อย” กลิ่นสาบจากตัวเขาทำให้ภายในบ้านถูกกลิ่นบูดรมควัน ดังนั้นนางจึงนำเสื้อผ้าที่เขาทิ้งไว้คราวก่อนออกมาให้เขา พร้อมชี้ทางว่าสามารถไปอาบน้ำที่ลำธารใกล้กับแปลงผักจี๋ฉายได้ ทั้งยังรุนหลัง ให้เขาไปไวๆ ฉู่ซีเย่ไม่อิดออด เขาก็เริ่มได้กลิ่นจากตัวเองเช่นกัน “ได้ ข้าจะไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน หลังจากนั้นค่อยสนทนาเรื่องที่เข้าใจผิด” ถึงอย่างงั้นในใจของเขาก็มีความน้อยใจเล็กๆ ที่นางดูราวกับไม่ใส่ใจเขาเลย จะถามไถ่สักคำว่าเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยหรือเปล่าก็ไม่มี ยังมีตบของนางอีก แม้แรงนางจะไม่ระคายผิวหนังหนาด้านของเขา แต่จิตใจบอบช้ำยิ่ง “ท่านอ๋อง” เหยาอี้เหยากล่าวรั้ง ใบหน้าคมกระหยิ่มยิ้มย่อง แต่เมื่อหันหน้ามาก็กลบเกลื่อนให้หมดสิ้น “ว่าอย่างไรรึ” ใบหน้าของฉู่ซีเย่ในตอนนี้สามารถพูดได้คำเดียวว่าเขาสำนึกผิดแล้ว “เมื่อครู่ข้าขอโทษที่ตบท่าน ท่านเจ็บมากหรือไม่” การตบตีเขาไม่เคยอยู่ในสมองนางมาก่อน แต่พอเห็นเขามายืนอยู่ตรงหน้า แรงอารมณ์ที่ถูกกดไว้ตลอดทั้งเดือนก็ปะทุ รู้ตัวอีกทีก็ตบเขาเสียฉาดใหญ่ “แรงเท่ามดของเจ้าจะทำอะไรข้าได้กัน”