LOGINShare
ตอนพิเศษ
publish date:
2026-09-04 19:33:20‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’
ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อายุมากแล้วนะ แถมยังประสบอุบัติร้ายแรงมาอีก” ประสาทหูของชิงพลบได้ยินแค่คำพูดที่เธอว่าเขาแก่ ไม่ได้ยินประโยคอื่น ช่วงนี้เขาอ่อนไหวกับคำว่าแก่มากเป็นพิเศษเสียด้วย! “งั้นคืนนี้เธอไม่ต้องนอน” “พี่พลบ อือ...” ละพอพูดได้เท่านั้นเมื่อชิงพลบปิดปากเธอด้วยริมฝีปากร้อนๆ เขาปลดกระดุมอย่างชำนิชำนาญแล้วเอนตัวเธอนอนราบไปกับโซฟา เรือนร่างบอบบางแสนหวานอยู่ใต้ร่างของชิงพลบ เขาหลงใหลมัวเมาจนโงหัวไม่ขึ้น “อา...พี่พลบ” “พี่จะเข้าลึกๆ” “อือ...” “อีกนิดนะ...” ชิงพลบจูบซับไปทั่วหน้านวล ร่างกายเธอสั่นสะท้าน เขาชอบเธอเหลือจะกล่าว ทุกสัดส่วนบนเรือนกายของละพอเร้ารึงอารมณ์...จนเขาแทบคลั่งตาย “พี่พลบ...” ละพอบิดเร่า ร่างกายร้อนผ่าวเหมือนกำลังผจญกองไฟที่ลุกโชน เธอเอื้อมมือคล้องลำคอแกร่งด้วยสายตาหวานเชื่อม ชิงพลบจึงเริ่มบรรเลงบทเพลงสวาทด้วยจังหวะดิบเถื่อน “อ๊า...” ใบหน้านวลบิดส่าย แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกวาบหวาม “ละพอของพี่..” “พี่พลบ...จะ...ไม่ไหวแล้ว...” เขามอบสัมผัสซ่านสยิวให้จนละพอต้องครวญครางเสียงผะแผ่ว “อะ...อ๊า!” “ละพอ...” ชิงพลบจูบปิดปากเธอ ในตอนที่เขาเร่งจังหวะสุดท้าย ครั้นเสร็จแล้ว เขาฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นเพื่อพักสักครู่ “พี่พลบลุกสิ หนูหนักนะ” ชิงพลบไม่ลุก “ครั้งเดียวจะไปพออะไร” ละพอตาโต คิดจะผลักเขาทิ้ง แต่ชิงพลบไวกว่านั้น เขารวบตัวเธอไว้แล้วจับกดไว้ใต้ร่าง นัยน์ตาคมเฉี่ยวยิ้มพราว “พี่ไม่รับความเห็นต่าง” “พี่พลบพอแล้ว วันนี้หนูเหนื่อยมาก เห็นใจหนูเถอะ” “ไม่ คืนนี้พี่จะจัดหนัก” ละพองอแง “มันดึกแล้วนะคะ หนูง่วง อยากนอน” “หืม? แล้วใครกันล่ะที่กลับดึก แบบนี้ต้องโดนลงโทษ” “พี่พลบ...” ชิงพลบไม่ฟังคำทัดทานใดๆ จากละพอ เขายังคงบรรเลงบทเพลงสวาทกับเธอ ครั้งแล้วครั้งเล่าตามประสาคนคลั่งรัก... วันที่ 11 กรกฎาคม เป็นวันครบรอบสิบปีของโศกนาฏกรรมในคืนนั้น ประชาชนผู้ทราบข่าว ญาติของผู้เสียชีวิตเดินทางมาร่วมไว้อาลัย ณ จุดเกิดเหตุด้วยความระลึกถึง ละพอวางดอกไม้ตรงหน้าหลุมศพรวม พร้อมพนมมือบอกกล่าว ความน่าเศร้าในเหตุการณ์ครั้งนี้ไม่เคยจางหาย เพราะพวกเราไม่เคยได้รับความยุติธรรม จนกระทั่งวันนี้ ทุกคนได้รับความยุติธรรมแล้ว ละพอหันไปมองชิงพลบซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ไม่ไกล ครั้นเขาเห็นว่าเธอมอง มุมปากเขายิ้มอย่างอ่อนโยน ต้องขอบคุณเขา เพราะความอุตสาหะและเพียรพยายาม ความยุติธรรมจึงได้กลับมาหาพวกเราอีกครา “ไม่เป็นไรนะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” ความอบอุ่นที่โอบล้อมทำให้ละพออุ่นซ่านไปทั้งใจ เธอมองตรงไปข้างหน้าเพื่อบอกกับบุพการีทั้งสองว่าผู้ชายคนนี้ชื่อชิงพลบ และเป็นคนรักของเธอ “คิดอะไรอยู่เหรอ” “หนูกำลังบอกคุณพ่อคุณแม่ว่าพี่เป็นคนรักของหนู” ใบหน้าชิงพลบแต้มสี “พี่ดีใจจัง แต่ก็คงเป็นได้แค่คนรักยังไม่ใช่สามี” “พี่รอก่อนไม่ได้เหรอ หนูพึ่งเรียนจบ อยากทำงานหาเงินก่อน” เขาเคยลอบๆ เคียงๆ ถามเรื่องนี้เมื่อสองสามเดือนก่อนหลังเรียนจบ แต่เธอปฏิเสธไป เพราะอยากแกล้งเขา “การแต่งงานจะทำให้เธอหางานหาเงินไม่ได้เหรอ” เขาทำหน้ายู่ยี่ ละพอกอดอกเชิดหน้า “ใช่” ชิงพลบร้องเหอะในลำคอ ตอนนี้แม้แต่หัสดินทร์ที่เคยรังเกียจเดียดฉันท์ยังสนับสนุนเรื่องแต่งงาน หลังสำเหนียกได้ว่าเขาเป็นคนเดียวที่ละพอรักจริงๆ กระนั้นหัสดินทร์ก็มีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่น พูดจาเยาะเย้ยทุกวันว่าเขาแก่ ตอนนี้อสุจิคงฝ่อหมดแล้ว ไม่มีใครอยากแต่งด้วย! “ก็ได้ พี่ให้เวลาเราอีกสามเดือน” ชิงพลบถอยให้หนึ่งก้าว “ใครบอกว่าหนูจะขอเวลาแค่สามเดือน” “งั้นกี่เดือน” “สักสองสามปี” ตอนนี้เธอเป็นบัณฑิตจบใหม่ไฟแรง แถมเธอยังได้งานทำแล้วด้วย “สองสามปีมันนานเกินไป” ชิงพลบกล่าวเสียงดุ เขาก้าวเท้าไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวละพอ เธอหลีกหนีมือเขาไม่พ้น สุดท้ายก็ได้แต่ตกอยู่ในอ้อมแขนของชิงพลบ “ไม่เห็นจะนาน พี่ก็รอมาได้ตั้งนาน” “นี่คิดจะแกล้งพี่ใช่มั้ย” เขาย่นคิ้วเข้าหากันอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ นึกถึงอายุแสนน่าชังที่เพิ่มขึ้นทุกปี เขาละเหี่ยใจ “เปล๊า!” เธอตอบเสียงสูง แต่ในใจคือใช่ เธออยากแกล้งเขาที่เคยโกหกเรื่องตาบอด “ก็ได้” ชิงพลบตอบเสียงเรียบ ก่อนจะผละหนีไปยืนตรงระเบียง หันหลังให้ละพอที่อดแปลกใจกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขาไม่ได้ เมื่อกี้ยังกอดเธออยู่เลย “หนูจะไปรอที่รถ” หลังจากนั้นชิงพลบก็ไม่พูดอะไรอีก เขาทำหน้าที่ขับรถและเปิดประตูบ้านให้ เสร็จแล้วกลับไปอ่านหนังสือ จนเป็นละพอเองที่รู้สึกกระวนกระวายใจ ชิงพลบไม่เคยเป็นแบบนี้ เขาไม่เคยยอมใครง่ายๆ สิ่งที่เขาต้องการ เขามักจะหาวิธีเอาจนได้ แต่ครั้งนี้เขากลับไม่ใช่เรื่องถนัดแต่กลายร่างเป็นคนขี้งอนแทน ดูท่าเธอจะแกล้งเขาแรงไปแฮะ ละพอตัดสินใจเดินเข้าไปง้อ ในมือถือจานผลไม้ ที่ปอก แกะอย่างเรียบร้อย “ผลไม้ค่ะ” “ขอบคุณครับ” เขาตอบแต่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ ละพอยืนมองเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะทำยังไงดีเมื่อชิงพลบดูเหมือนจะ ‘งอน’ เสียแล้ว “พี่โกรธหนูเหรอ” “เปล๊า!” โทนเสียงที่เขาพูดออกมาเหมือนที่เธอพูดไปเมื่อไม่กี่วันก่อนราวกับก๊อบปี้วาง ละพอแย่งความสนใจเขาโดยการทิ้งตัวลงนั่งบนตักแกร่ง สองมือประคองจับใบหน้าเขาไว้ “พี่จะมาไม้นี้จริงๆ เหรอ?” เล่นบทเจ้าเล่ห์เหมือนเดิมยังจะดีซะกว่าที่จะเล่นบทเงียบๆ นิ่งๆ แบบนี้รับมือไม่ถูก “เปล่า พี่แค่ไม่อยากให้เธอคิดว่าพี่เอาแต่ใช้ความเจ้าเล่ห์มาหลอกล่อเธอ พี่อยากให้เธอยอมรับพี่จากใจจริง” เขายอมรับได้ หากเธอยังไม่อยากแต่งงาน ละพอมองเขาอย่างอบอุ่น “…ไหนพี่ลองบอกเหตุผลสักข้อที่อยากแต่งงานมาให้หนูฟังสิ” ชิงพลบเอ่ยตอบอย่างกระตือรือร้น “พี่อยากแต่งงานกับเธอเพราะพี่รักเธอ ละพอครับ...ปีนี้พี่สี่สิบสี่แล้วนะ แก่หงำเหงือกแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงใจ “พี่ไม่ได้ดูแก่ขนาดนั้นสักหน่อย” เขาไม่ได้ไร้กำลังวังชา แถมยังขยันขันแข็งทุกค่ำคืน “พี่รู้คนดี แต่พี่กลัว พี่แก่ขึ้นทุกวันไม่รู้อนาคตจะมีลูกได้มั้ย ดูอย่างคุณดินสิ เขามีลูกชายทันใช้แล้วนะ” นอกจากลูกชายจะทันใช้แล้ว ยังมีลูกสาวตามมาอีกคน คนอย่างชิงพลบเห็นแล้วอิจฉา “พี่อยากมีลูกด้วยเหรอ” ชิงพลบไม่เคยพูดเรื่องลูกกับเธอมาก่อน เขาเพียงแต่บอกว่าอยากแต่งงาน ทั้งเวลาปกติเขาไม่ได้แสดงออกว่ารักเด็กอะไรขนาดนั้น “ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสหรือเปล่า พี่แก่มากแล้วจริงๆ ...” “พอแล้วๆ ไม่ต้องพูดแล้ว พี่ไม่ได้แก่ขนาดนั้นสักหน่อย ไหนใครพูด เดี๋ยวหนูตามไปจัดการให้” ละพอดึงตัวคนตัวโตขี้น้อยใจมากอด เธอซบหน้าลงกับอกแกร่งที่แสนอบอุ่น “งั้นเรื่องแต่งงาน...” “แต่งค่ะ หนูขอโทษนะที่ไม่เคยคิดถึงในมุมพี่เลย” เธอซบหน้าอยู่กับอกแกร่ง จึงไม่เห็นประกายตาที่เปล่งประกายเจ้าเล่ห์ของชิงพลบ “ละพอน่ารักที่สุดเลย” เขารั้งตัวละพอขึ้นมามอบจุมพิตร้อนแรงเป็นนานจนดวงตาฉ่ำวาว ชิงพลบหยิบแหวนเพชรเม็ดงามออกมาสวมให้ที่นิ้วนางข้างซ้าย ก่อนจะเปลื้องชุดเดรสสีหวานออกไปจากเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้น “อื้อ…” “กอดพี่ไว้นะคนดี...อา แบบนั้นแหละ” ชิงพลบดุนดันแก่นกายร้อนระอุของตนเองเข้าไปโดยปราศจากถุงยางอนามัย สัมผัสของเนื้อหนังที่สัมผัสเสียดสีกันซาบซ่านจนอารมณ์กำหนัดพุ่งสูงยากจะควบคุม “พี่พลบ...แรงอีก” “พี่แรงอยู่คนดี” “ไม่เห็นระ...แรงเลย” นัยน์ตาคมเฉี่ยวมีประกายกร้าวขึ้นมา “นี่หนูท้าทายพี่เหรอครับ” ละพอยิ้มซุกซน “เปล่านะ หนูรู้ว่าพี่อายุมากแล้ว ต้องระวังๆ หน่อย หนูเข้าใจ” “ละพอ” น้ำเสียงชิงพลบข่มกลั้น จะว่าอะไรก็ได้ แต่จะมาว่าเขาแก่ไม่ได้! “อะ...อึก!” “เอวพี่ยังดีนะคะ อย่าร้องไห้ละกัน” “พะ...พี่พลบ” เรี่ยวแรงมหาศาลมาพร้อมกับจังหวะเร่งเร้า บีบคั้นจนละพอเผยสีหน้าเหยเก เธอล้อเขาเล่นนิดเดียว แต่เขาเอาจริงนะเนี่ย! “อา! พี่พลบ” “ชู่! หนูท้าพี่ก่อน” “พะ ...พี่พลบ เสียว” “นั่นแหละที่พี่ต้องการ” “อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ!” “เสียวมากก็ครางดังๆ สิ” “พี่พลบ...อ๊า!” ชิงพลบก้มลงดูดกลืนยอดอกสีระเรื่อ ส่วนเบื้องล่างกระแทกกระทั้นเธออย่างหนักหน่วงเพื่อย้ำเตือนเรื่องสำคัญ “พี่ไม่แก่นะ” “ระ...รู้แล้ว” “อย่าว่าพี่แก่อีกนะ” “ไม่แก่…” “เด็กดี…” “อ๊า...อ๊ะ…” บทรักอันเร่าร้อนดำเนินอยู่เป็นนาน ก่อนที่ทั้งสองจะนอนกอดกันบนเตียงอันยับเยิน ละพอนอนซบบนแผ่นอกกว้างอย่างสบายใจ แล้วพริ้มหลับไปทั้งอย่างงั้น นัยน์ตาคมเฉี่ยวหลุบมองละพอที่กำลังหลับสนิท เขากระชับมือโอบกอดร่างบางอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหลับอย่างเป็นสุขเช่นกัน จบบริบูรณ์ ขออนุญาตประชาสัมพันธ์ หากนักอ่าน อ่านเรื่อง ‘คลั่งรัก’ แล้วชอบ สามารถกดโหลดอ่านเรื่องราวของหัสดินทร์และอาชิตาฟรีได้ในเรื่อง ‘กุมใจรัก’ ทว่าเนื่องด้วยเป็นเรื่องแรกที่เขียน (ไรต์เขียนเมื่อปี 2563) สำนวน ภาษา ความสมเหตุสมผล และเรื่องราวอาจจะไม่ค่อยดีนัก ต้องขออภัยด้วยนะคะ
Latest chapter
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ ตอนพิเศษ
‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ 20/4 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง
“แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/3 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง
“ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/2 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง
เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/1 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง
ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 19/3 ไม่ได้กลับขึ้นฝั่ง
ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ
You May Also Like
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.2M viewsบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn97.7K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้204.8K viewsชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน100.0K viewsบ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series)
TanyaT252 viewsรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ_2_nc+++
เจ้าหนอนผีเสื้อ124 viewsช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว
นิมิตจันทร์44 viewsสะใภ้บ้านไร่กับผู้ชายสองคน
กาสะลอง61 views
