แชร์

บทที่ 16/3 พอได้แล้ว

ผู้เขียน: แอปเปิลโซดา
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-16 12:29:34

“ก็แค่อยากทำไง ไม่มีอะไรมากกว่านั้นหรอก”

ละพอนิ่งงันก่อนจะฝืนยิ้ม “ในเมื่อคุณได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว คุณจะปล่อยอาธูปกับหนูได้หรือยัง หรือว่ายังต้องการอะไรอีก อยากให้นางบำเรอคนนี้ทำอะไรให้อีก” เธอประชดประชัน

ชิงพลบไม่ชอบสิ่งที่ละพอพูด เธอไม่ใช่นางบำเรอ ทว่าเขาไม่อาจเปิดเผยความรู้สึกอันแท้จริงออกไป

“ลองอีกสักครั้งสองครั้งสิ แล้วฉันจะปล่อยเธอไป!”

“ได้! คุณอยากได้อีกกี่ครั้ง! บอกตัวเลขมาชัดๆ เลย เพราะหนูจะได้นับไว้ พอครบตามที่คุณบอกแล้ว คุณต้องปล่อยอาธูปกับหนูไปทันที!” ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งเศร้าเสียใจกับเรื่องที่เอากลับคืนมาไม่ได้แล้ว ละพอต้องรู้จักเข้มแข็ง

เพราะเธออ่อนแอมาตลอด ถึงได้ถูกใครต่อใครข่มเหงรังแก

“จนกว่าฉันจะเบื่อ”

“แล้วเมื่อไหร่คุณจะเบื่อ ถ้าคุณไม่เบื่อล่ะ คุณจะกักขังหนูเอาไว้เป็นนางบำเรอชั่วชีวิตหรือไง” เธอปาดน้ำตาทิ้ง เมื่อเผชิญหน้ากับคนเลว เธอต้องกล้าหาญเข้าไว้ อย่าไปยอมถูกทำร้ายฝ่ายเดียวสิ เธอต้องสู้กลับบ้าง “บอกหนูมา คุณ-ต้อง-การ...อีกกี่ครั้ง”

ละพอกล่ำกลืนความรู้สึกหนักอึ้งลงไป

“จนกว่าฉันจะเบื่อ!” เขากัดฟันตอบก่อนจะผลักเธอลงเตียง

“สารเลว!”

“ถึงฉันจะเลว แต่ไม่ชอบให้ใครมาเรียกแทนชื่อแบบนี้หรอกนะ” เขาไซ้จูบเพียงไม่นานร่างกายของละพอก็เปลือยเปล่า ชิงพลบส่งตัวตนเข้าไปในตัวเธออย่างดิบเถื่อน ไร้การเล้าโลม

“หยุดนะ...หยุด” ละพอส่งเสียงห้ามปราบ เธอหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แต่ชิงพลบก็ไม่หยุด ยังคงกระแทกกระทั้นเข้าไปในตัวเธอ

“ไอ้ชั่ว…”

ชิงพลบกัดเรียวปากบางเพื่อลงทัณฑ์ เขาไม่อยากให้เธอเรียกเขาอย่างนี้ แต่เธอก็เอาแต่เรียกเขาเช่นนั้นไม่ยอมหยุด

“อย่าลืมล่ะ ว่าไอ้ชั่วคนนี้เป็นผัวเธอ!” ชิงพลบลูบไล้เรือนร่างบอบบางอย่างหนักมือ ทุกตารางนิ้วบนตัวละพอถูกเขาตีตราจับจอง ไม่มีสักตารางนิ้วที่ชิงพลบไม่ได้แตะต้อง

สันจมูกคมและริมฝีปากร้อนชื้นคลอเคลียอยู่บริเวณติ่งหู ชิงพลบกระแทกกระทั้นตัวอย่างไม่ปรานีปราศรัยตลอดเวลาสิบนาทีที่ผ่านมา

ร่างกายละพอแทบแหลก ความปั่นป่วนที่เธอไม่อยากยอมรับคลุ้งอยู่ภายใน สัมผัสของเขาดุดัน ไม่เว้นช่วงให้ได้หายใจหายคอ จนเธอไม่อาจทนรับการเคี่ยวกรำจากเขาได้อีกแล้ว

“พอแล้ว…” สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือน เธอต้องหยุดต่อต้านเขาก่อนจะถูกเขาฆ่าตายบนเตียง

นัยน์ตาคมเฉี่ยวยังเต็มเปี่ยมไปด้วยโทสะ ริมฝีปากร้อนบดจูบลงมาจนเธอต้องหลับตา พร้อมเผยปากให้เขาได้แทรกเข้ามาอย่างที่เขาต้องการ

ครั้นเมื่อเธอจูบตอบไปเพื่อรักษาชีวิตไว้ เขาชะงักไปหนึ่งจังหวะ แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม

จุมพิตของเขาหวานล้ำ จนเธอแปลกใจว่านี่เป็นคนเดียวกันกับที่ทรมานเธอมาตลอดน่ะหรือ

“ลิ้น…”

เธอไม่อยากทำเรื่องน่าอายเหล่านั้น แต่หากไม่ทำ เขาคงไม่พอใจ

ในวินาทีที่เธอลังเล เขากระหน่ำตอกตรึงจนกระแทกถึงมดลูกด้านใน ละพอถูกสัมผัสเหล่านั้นบีบคั้นให้แลบลิ้นออกไปแตะกับลิ้นหนาร้อนจัด

ปุ่มลิ้นรับรสเล็กๆ ของเขาสากระคาย ละพอพยายามถดหนีแต่เขารัดรึงลิ้นเธอไว้แล้วลากเข้าไปในปากจนรับรู้ได้ถึงรสขมปร่าของนิโคตินบางเบาผสมกับวิสกี้

รสชาติเหล่านั้นน่ารังเกียจ น้ำลายของเขาและของเธอกำลังปนกันจนแยกไม่ออกว่าของใครเป็นของใคร เธอกังวลถึงความสะอาดและสุขอนามัย แต่เพียงไม่กี่วินาทีถัดมา เรื่องที่เคยกังวลพลันไร้ความหมาย

อารมณ์หวามไหวที่ชิงพลบปลุกปั่นสร้างความรำคาญให้อย่างไม่น่าเชื่อ

ละพอฝืนตัวเอง เหนี่ยวรั้งสติสัมปชัญญะที่มีเอาไว้ ทว่าสัมผัสที่เปลี่ยนแปลงของเขาเป็นสิ่งที่ไม่อาจรับมือ

ลมหายใจหนักอึ้งผ่อนออกมา เขาดูพึงพอใจต่อการตอบสนองของเธอจนความโกรธในดวงตาหายวับไปในบัดดล

การกระทำอันโหดร้ายทารุณค่อยๆ ลดระดับจนอยู่ในจุดที่สร้างแรงเสียดทานมหาศาล ละพอยื่นมือออกไปยันหน้าอกให้ถอยห่าง จนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของก้อนเนื้อในอก เธอต้องรีบชักมือกลับอย่างลนลาน ทว่าชิงพลบกลับกดมือเธอไว้อย่างนั้น นัยน์ตาคมเฉี่ยวจ้องนิ่ง สะกดให้เธอมองเพียงเขา

ละพอรู้ตัวว่าพลาดก็ตอนมองสบตาเขา

ดวงตาสองชั้นหลบในที่ชอบทำสายตาชั่วร้ายเป็นเนืองนิตย์เปลี่ยนไปในฉับพลัน บัดนี้นัยน์ตาของเขาอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ

ราวกับว่าที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้รู้จักผู้ชายที่ชื่อชิงพลบมาก่อน ยกเว้นวินาทีนี้

“รู้สึกยังไงบ้าง”

เขาถามไถ่อย่างใส่ใจ โดยที่ยังคาแก่นกายไว้ในร่างกายเธออย่างถือสิทธิ์

ละพอต้องคิดหาคำตอบอยู่นานก่อนจะตอบเขา “โคตรแย่”

หลังความหวาดกลัวหายไป ความรู้สึกบางอย่างพลันก่อตัวขึ้น เธอไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับ

“อื้อ!”

ชิงพลบเสียดสีถูไถเมื่อเห็นเธอไม่ยอมมองเขา ก่อนดุนดันลำแกร่งใส่ช่องทางอ่อนนุ่มอีกครา

จังหวะจะโคนที่ดิบเถื่อนกำราบเธอจนสิ้นฤทธิ์ เธอแหนเงยใบหน้าเพื่อครวญครางและหวนไห้อย่างสิ้นท่า

ละพอหายใจถี่ เธอหลุดเสียงครางออกมาทุกครั้งที่เขากระทั้นเข้ามาด้วยความรุนแรงเผ็ดร้อน

ชิงพลบกระทั้นย้ำๆ ก่อนที่แก่นกายอันตึงเครียดจะปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนออกมา

อ้อมกอดของเขารวบเธอเข้าไปใกล้หัวใจ ชิงพลบซบใบหน้าลงกับไหล่เปลือยแล้วหอบหายใจจนลมหายใจเริ่มนิ่ง เขาจึงผละห่างไปนั่งปลายเตียง

เมื่อไม่มีร่างสูงที่คอยให้ความอบอุ่น ละพอรู้สึกหนาวยะเยือกจนต้องรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมตัว

ความเหนื่อยล้าและความเจ็บตรงเบื้องล่างทำให้เธอรู้สึกง่วงนอน จึงเอนตัวลงนอนทั้งอย่างนั้น

“ละพอ”

เธอไม่ได้ขานรับ เพราะรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอควรรังเกียจเขา แต่ตอนสุดท้ายกลับไม่ได้รังเกียจมากอย่างที่ควร

ชิงพลบคร่อมลงมาอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบข้างหูอย่างอ่อนโยน “ฉันจะขว้างของ อาจจะเสียงดังหน่อยนะ”

จบประโยคนั้นเขาก็ลุกไปขว้างปาข้าวของด้วยท่าทางโกรธจัด พร้อมกับตะโกนว่าจะฆ่าเธอให้ตาย

ละพอมองเขาอย่างงุนงง แต่ไม่ได้เอ่ยถาม

เขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขา!

สารวัตรพีรพัฒน์เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ เขามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนมองสำรวจตัวเองว่ายังอยู่ครบสามสิบสองชิ้นไหม ครั้นพบว่าอวัยวะยังครบ จึงสบายใจเปลาะหนึ่ง

“ตำรวจหญิงที่อยู่ในรถกับผมเป็นยังไงบ้าง…” เขาอ่อนล้าเกินกว่าจะขยับไปมากกว่านี้

“ปลอดภัยแล้วค่ะ” ราตรีตอบ

สารวัตรพีรพัฒน์พยักหน้าขอบคุณ

ช่วงสายๆ ผู้กำกับสถานีตำรวจภูธรมาเยี่ยมพร้อมกระเช้าผลไม้ อวยพรให้หายไวๆ สารวัตรพีรพัฒน์ยิ้มรับ แต่ภายในอกเต็มไปด้วยแรงแค้น

แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากอดกลั้นเอาไว้

จางเหลียนรินน้ำชาจากกาสู่แก้ว เขาสูดกลิ่นชาเข้าปอดเรียกความกระปรี้กระเปร่า ก่อนจะมองกรธัชที่ถูกพาตัวเข้ามา

เด็กหนุ่มถูกปิดปากด้วยเทป มัดมือไพล่หลัง ใบหน้าฟกช้ำแต่ดีกว่าเมื่อคืน

กรธัชมองชายชราอย่างไม่พอใจ

จางเหลียนประสานมือไว้ที่ตัก เอนกายลงพิงกับเบาะนุ่ม “ลื้อรู้มั้ย เมื่อคืนอาพลบย่ำยีแฟนลื้อจนเช้า”

กรธัชขืนร่างขึ้นมา ก่อนจะถูกเตะตัดขาจนต้องล้มลงไปอีกหนึ่ง

จางเหลียนส่งสัญญาณให้เอาเทปปิดปากออก เขามีเรื่องจะคุยกับบุตรชายของเพื่อนเก่า

“แม่ลื้อรู้แล้วว่าลื้ออยู่กับอั๊ว แต่ก่อนที่อั๊วจะส่งลื้อกลับไป อั๊วมีทางเลือกจะมอบให้” จางเหลียนหยิบกระบอกปืนออกมาให้เด็กหนุ่ม “อยากแก้แค้นชิงพลบไหม ถ้าอยาก เชิญหยิบปืนไป”

กรธัชคว้ากระบอกปืนมาถือก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกเพื่อฆ่าชิงพลบ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   ตอนพิเศษ

    ‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   20/4 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง

    “แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/3 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง

    “ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/2 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง

    เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/1 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง

    ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 19/3 ไม่ได้กลับขึ้นฝั่ง

    ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status