LOGINความกระสันซ่านที่โหมซัดทำให้ละพอต้องยอมจำนนแยกเรียวขาสั่นระริก เพื่อเปิดทางให้ชิงพลบสัมผัสอย่างลึกซึ้งมากขึ้น
ชิงพลบจงใจสัมผัสเธออย่างแนบชิด ทั้งบนทั้งล่าง ขบกัดไล้เลียเรียวปากบางจนโอนอ่อน ลมหายใจละพอขาดห้วง เธอรู้สึกว่าเขาเร่งมือเร็วขึ้นจนสมองแทบมอดไหม้ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับบทรักอย่างสุดขีด เขาถอนนิ้วออกไปและแทนที่ด้วยแก่นกายร้อนฉ่าคับแน่น “เจ็บ…” แค่เพียงชำแรกที่แก่นกายใหญ่โตพยายามเข้ามา เยื่อใยพรหมจรรย์ที่เคยเป็นเสมือนผู้พิทักษ์ก็ขาดสะบั้น เส้นทางเล็กคับแคบอ่อนนุ่มไม่ต้อนรับชิงพลบ ละพอถอยหนี จนเขาต้องจับยึดเอวบางแน่น ใบหน้าคมขบกรามตั้งสติเมื่อต้องเจอกับเส้นทางแสนพิศวงซึ่งคับแคบกว่าที่คาดการณ์ไว้ ทว่ามาถึงขั้นนี้แล้ว เขาต้องไปต่อ “อ๊า!” ละพอสะอื้นฮัก เธอสั่นสะท้านจนเขาต้องปลอบขวัญ ทั้งๆ ที่ใจจริงอยากจะทำอีกอย่าง แต่ละพอไม่ยอมโอนอ่อน เธอถอยหนี ต้องการให้เขาเอาลำแกร่งออกไปจากเธอให้เร็วที่สุด ไม่มีทางหรอก “อย่าดิ้น” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า ความรู้สึกบางประการที่กำลังเดือดพล่านทำลายล้างสตินึกคิด เรือนร่างขาวเนียนอ่อนนุ่ม กลิ่นกายหอมระรื่น ทุกอย่างล้วนปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขา ชิงพลบอดทนกว่านี้ไม่ได้แล้ว เขาข่มกลั้นอย่างถึงที่สุดแล้ว แก่นกายที่ค้างคาแทรกเข้าไปจนสุดในคราวเดียว ละพอส่งเสียงไม่ออกได้แต่หลั่งน้ำตาแห่งความเจ็บช้ำ “อา…” ชิงพลบคราง ความอบอุ่นภายในตัวเธอไหลบ่าเข้ามา ผลักดันให้เขาถอนกายออกแล้วดุนดันใหม่อีกครา เขากระทั้นเธอติดๆ กันหลายสิบครั้ง เพื่อให้เธอคุ้นชินโดยเร็ว ทว่าเธอกลับมองเขาอย่างเกลียดชัง “หนูเกลียดคุณ! ได้ยินมั้ยว่าหนูเกลียดคุณ” “ได้ยิน! เกลียดให้มากๆ ละ เพราะยังไงฉันก็ผัวเธอ!” คำพูดของเธอสร้างความเจ็บปวดราวกับมีมีดปักกลางอก เขาแสร้งไม่สนใจ โหมร่างใส่ละพออย่างรุนแรง ยิ่งเธอต่อต้าน ยิ่งเธอปฏิเสธ เขาจะหักหาญเธอ บีบคั้นให้สยบยอมเขาให้จงได้ “....เจ็บ” ใบหน้าเธออาบน้ำตาแห่งความชอกช้ำ แต่เขาเลือกจะเมินเฉยแล้วตักตวงความสุขจากเรือนร่างเธออย่างทารุณ เขาเคี่ยวกรำเธอ โดยคาดหวังว่าจะทุเลาความต้องการลึกเร้นที่คุกรุ่นได้บ้าง ทว่าไม่เลย ยิ่งเขาได้ประสานร่างกาย ได้ตอกตรึงเธอไว้ใต้ร่าง ความต้องการยิ่งโหมกระพือมากขึ้นเรื่อยๆ เขาจะทำให้เธอศิโรราบอย่างสิ้นท่าภายใต้ร่างกายเขา แต่ว่า ดูเหมือนเป็นเขาเองมากกว่าที่ศิโรราบอย่างสิ้นท่าให้เธอ ชิงพลบกุมมือเธอไว้แน่น เร่งจังหวะสุดท้ายเพื่อส่งเธอไปก่อน แล้วเขาจะตามไปทีหลัง “มะ...ไม่...ไหว....แล้ว...” ร่างเล็กสั่นคลอน จวบจนสายธารแห่งความรักที่เขาบรรจงรังสรรค์พากันเอ่อล้น... พายุด้านนอกสงบไปนานแล้ว แต่พายุอารมณ์ในห้องไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่ายๆ ชิงพลบมองละพอที่ยับเยินอยู่ใต้ร่างเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย เรือนร่างเธอเต็มไปด้วยร่องรอยจากฝีมือของเขา “พอหรือยัง” ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยความแค้นเคืองมองตรงมาที่เขา ชิงพลบขึ้นคร่อมสอดประสานร่างกายอย่างดุดัน เขาจะทำลายเธอให้สิ้นซาก จนไม่อาจใช้สายตาเช่นนั้นมองเขาได้อีก ละพอปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น เธออดทนรองรับความดิบเถื่อนจวบจนร่างกายถึงขีดสุด และเข้าสู่สภาวะหลับใหล สัมผัสอุ่นชื้นตั้งแต่หน้าอกลงไป ทำให้ละพอตื่น ครั้นลืมตา ใบหน้าของชิงพลบอยู่ในระยะใกล้ เขาเอนตัวมาหาเธอ ในมือถือผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก เขากำลังเช็ดตัวเธอ ความรังเกียจแล่นขึ้นมาจุกอก เธอปัดมือเขาออกไปทันที “ไปให้พ้น!” เสียงเธอสั่นเครือร้าวลึก ตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้า “ตัวเธอมีแต่…ต้องเช็ดตัว” เขาจุ่มผ้าลงกับกะละมังแล้วบิดหมาดๆ มาเช็ดเธอ ละพอปัดมันทิ้งไปอย่างแรงอีกครั้ง มือเขาสะบัดไปโดนกะละมัง จนน้ำหกทั่วพื้น “อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันเกลียดแก!” เธอตะโกนออกมาสุดเสียง ชิงพลบชะงักงัน เขาไม่กล้าที่จะขยับนิ้วไปหาแม้แต่เซนติเมตรเดียว กลัวเธอจะโกรธเกลียดเขาไปมากกว่านี้ “ฉันบอกให้ออกไปไง! ออกไปสิ! ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก อึก ฮือ!” ละพอร้องไห้โฮ ปิดหน้ากลั้นเสียงสะอื้น ชิงพลบหักหาญน้ำใจ บดขยี้ด้วยเท้าจนเธอไม่หลงเหลือศักดิ์ศรีใดๆ อีกแล้ว เขาเอาทุกอย่างไปจากเธอแล้ว ขาดก็แต่ชีวิตนี้เท่านั้น ชิงพลบยังคงสีหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตาไหวหวั่น “ในเมื่อฟื้นแล้วก็ลุกมากินข้าวกินยาซะก่อน” “ไม่ต้องมายุ่งกับหนู!” “ละพอ” ละพอสะบัดมือใส่หน้าเขาฉาดหนึ่ง ใบหน้าคมครามหันไปตามแรงตบ ผิวแก้มขึ้นรอยมือเป็นปื้น ทุกอย่างภายในห้องเงียบลง มีเพียงเสียงลมหายใจและมวลความรู้สึกที่ยากจะเข้าใจอบอวลอย่างอึดอัด ชิงพลบลุกขึ้นมาเก็บกะละมังและผ้า เดินไปผสมน้ำอุ่นจนได้อุณหภูมิที่เหมาะสมก่อนจะกลับมาที่เดิมเพื่อเช็ดตัว เขาดันทุรังจะทำ ละพอคับแค้นใจ เธอเหวี่ยงมือใส่ใบหน้าและร่างกายเขา ชิงพลบไม่หลบ ไม่สั่งให้หยุด ยินดีนั่งนิ่งๆ ให้เธอตบตีเขาจนพอใจ “ทำไมต้องทำแบบนั้นกับหนูด้วย หนูไปทำอะไรให้ ทำหนูทำไม...” น้ำเสียงแผ่วเอ่ยอย่างเจ็บช้ำ “…หนูเคยไปทำอะไรให้” “ฉันแค่อยากทำ” เขาพอใจที่ได้ทำ ไม่คิดเสียใจหรืออยากขอโทษต่อสิ่งที่ทำ เสี้ยววินาทีหนึ่งก็ไม่ เขาคิดและทำไปอย่างเห็นแก่ตัวว่าละพอควรเป็นของเขา ของเขาคนเดียว... “คนเลว...ทำไมไม่รู้ล่ะ!”‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา
“แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ
“ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห
เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ
ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช
ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ







