บทที่ 14

ในตอนนี้สีหน้าและท่าทางของคุณป๋าน่ากลัวมาก ฉันไม่เคยเห็นคุณป๋าเป็นแบบนี้ นี่คือครั้งแรกมันทำให้ฉันกลัวจนตัวสั่น ฉันลุกขึ้นแล้วถอยหนีไปอยู่ตรงขอบเตียง ในขณะที่คุณป๋ากำลังปลดกระดุมเสื้อลงทีละเม็ด ๆ

“คะ คุณป๋าจะทำอะไรคะ” ฉันถามคุณป๋าด้วยน้ำเสียงที่เสียงสั่นระริกๆ

“ถ้าอยากรู้ว่าฉันจะทำอะไร ก็อย่าถอยหนี” เสื้อที่คุณป๋าสวมใส่ถูกถอดแล้วโยนลงพื้นอย่างไม่ใยดี คุณป๋าคลานเข่าขึ้นมาบนเตียง และฉุดดึงร่างของฉันจนหงายท้องไปนอนอยู่ใต้ร่างของคุณป๋า

“ชีวิตของเธอ หึ!!” ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดมันจะทำให้คุณป๋าโกรธได้ขนาดนี้

ฉันพยายามจะไม่คิดไปอย่างอื่น แต่ด้วยการกระทำของคุณป๋าในตอนนี้มันทำให้ฉันเริ่มกลัวขึ้นมาจับใจ ถึงฉันมันจะเป็นพวกอ่อนต่อโลก แต่ฉันก็ไม่ได้บื้อจนไม่รู้ว่าในตอนนี้มันกำลังจะเกิดอะไรขึ้น และมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นที่สุด

“ปล่อยฝุ่นนะคะ คุณป๋าอย่าทำแบบนี้” ฉันดิ้น พยายามผลักคุณป๋าออก

แต่แล้วแขนของฉันก็ถูกรวบขึ้นไปขึงตรึงเอาไว้เหนือศรีษะ คุณป๋าไม่พูดอะไร จู่ๆก็ก้มหน้าลงมาซุกไซร้ซอกคอฉัน

“คุณป๋า อย่าค่ะ อื้อ....” เสียงของฉันมันขาดหายไปเพราะถูกปิดเอาไว้โดยริมฝีปากของคุณป๋า

คุณป๋ากดจูบลงบนริมฝีปากของฉันหนักๆ สมองของฉันตอนนี้มันอื้อไปหมด ถึงจะพยายามดิ้นหนีแต่มันก็ใกล้จะหมดแรงเต็มทีแล้ว

เมื่อฉันอ่อนแรงลง คุณป๋าค่อยๆ ปล่อยมือออกขากมือของฉัน จากนั้นเปลี่ยนมาเป็นบีบเค้นหน้าอกของฉันแทน

“อื้อ ~” ฉันเปล่งเสียงประท้วงออกมาในลำคออย่างทรมาน เพราะรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจ

เสียงของฉันมันทำให้คุณป๋าค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก

“กลัว ?” คุณป๋าถามเสียงเย็น น้ำเสียงแบบนั้นมันทำให้ฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“ค่ะ ฝะ ฝุ่นกลัว” ฉันเม้มปากแน่น ภาวนาขอให้ทุกอย่างมันจบลงแค่นี้

“เดี๋ยวก็ชินไปเอง”

แต่เหมือนฟ้าไม่เข้าข้างเมื่อคุณป๋าลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็ปลดกางเกงของฉันออก ฉันดิ้นอีกครั้งแต่ก็สู้แรงไม่ไหว

“คุณป๋าจะทำกับฝุ่นแบบนี้ไม่ได้นะคะ”

คุณป๋าไม่ได้ฟังอะไรทั้งนั้น กางเกงยีนขายาวถูกถอดออกไปจากตัวฉันอย่างง่ายดาย ตอนนี้ท่อนร่างของฉันมันเปลือยเปล่าน่าอับอายที่สุด ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเปลือยต่อหน้าคุณป๋าแบบนี้

คุณป๋าปลดกางเกงของตัวเองออก แล้วพุ่งตัวกลับมาที่ร่างของฉัน เสื้อที่ฉันสวมใส่อยู่ถูกขึ้นป๋าเลิกขึ้นมากองไว้บนเนินหน้าอก จากนั้นคุณป๋าก็เอื้อมมือมาปลดตะขอเสื้อฉันในของฉันจนหลุดแล้วโยนมันทิ้ง

“อึก คะ คุณป๋าทำกับฝุ่นแบบนี้ทำไม...” ฉันสะอื้นถามเสียงสั่นเหลือ

ขาของฉันถูกจับแยกออกจากกัน ทุกคำพูดของฉันไม่ได้การตอบกลับจากคุณป๋าเลย

สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดมันกำลังมาถึงในไม่ช้า มีอะไรบางอย่างเสียดสีกับตรงช่องทางลับของฉัน ก่อนที่ฉันจะรู้สึกปวดหนึบและเกร็ง หายใจไม่ทั่วท้อง

“กรี๊ดดดด ฝะ ฝุ่นเจ็บ...” ฉันกรีดร้องออกมาเสียงดังพร้อมกับจิกเล็บบงบนผ้าปูที่นอน น้ำตามันไหลลินล่วงหล่นอาบแก้มทั้งสองข้าง

“อ๊า ~” เสียงของคุณป๋าดีงขึ้นมาเบาๆ

ฉันหลับตาลงไม่อยากมองไม่อยากเห็นอะไรทั้งนั้นในตอนนี้ฉันรู้สึกขยะแขยงตัวเองที่สุด