Chapter 101

“แต่ตอนนี้เหมือนผมจะโดนนาราดุทุกวันเลยนะ คนอะไรดุชะมัด” การันต์หยิบที่คั่นหนังสือมาคั่นหน้าที่อ่านค้างไว้ ก่อนจะเปลี่ยนจากท่านอนเอนสบาย มาเป็นท่านั่ง แล้วหันหน้าหันตัวไปคุยกับคนข้างๆ ด้วยท่าทางที่จริงจัง

“นาราครับ เรามาแต่งงานกันไหม”

หืม...!! มาร์การิต้าที่กำลังจิบแทบพุ่ง นี่เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม คุณการันต์เขาเป็นอะไร อยู่ๆ ก็พูดเรื่องแต่งงานขึ้นมา

“จัดงานแต่ง แล้วก็จดทะเบียนสมรสด้วยเลย”

หืม!! จดทะเบียนสมรสด้วยงั้นเหรอ ตั้งแต่เป็นแฟนกันมา ใช้ชีวิตร่วมกันมา เรื่องแต่งงานไม่เคยอยู่ในหัวนาราเลย เพราะเธอโอเคกับที่เป็นอยู่ ไม่ต้องการเรียกร้องอะไรทั้งนั้น ขอแค่การันต์รักและซื่อสัตย์กับเธอ แค่นั้นก็เกินพอ

“คุณการันต์คิดจะจริงจังกับนาราแล้วเหรอคะ”

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ผมก็จริงจังมาตั้งแต่คืนนั้นแล้วนะ ใครก็ไม่รู้ หน้าไม่อาย อยู่ดีๆ ก็มานอนห้องคนอื่นเฉยเลย”

“อย่าแซวสิ นาราไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย ใครจะไปรู้ล่ะว่าเป็นห้องเจ้านายอะ”

“นะๆๆ แต่งงานกันนะ อยากแต่ง อยากมีเมียจนตัวสั่นหมดแล้วเนี่ย”

“ไหนอะแหวน”

“เดี๋ยวซื้อให้”

“ไม่เห็นโรแมนติกเหมือนตอนขอเป็นแฟนเลย”

“ผมใจร้อน...จริงๆ อยากพาไปจดทะเบียนวันนี้เลยด้วยซ้ำ”

“อืม...เรื่องนี้นาราขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ”

ปากพูดแบบนั้น ไม่ได้จะเล่นตัวนะ แต่แค่ไปไม่เป็นแค่นั้นเอง ใครจะรู้ว่าตอนนี้คนถูกขอแต่งงานใจสั่นยิ่งกว่าแผ่นดินไหวแปดจุดสองริกเตอร์ ขอตัวช่วยด่วน!!

นาราหยิบมือถือขึ้นมา ทำทีรับสายทิพย์ ติ๊ต่างว่ามีคนโทรหาเรื่องงาน ก่อนเดินออกไปจากบริเวณนั้นแล้วรีบโทรหาเพื่อนสนิทอย่างเจสซี่ทันที

“เจส...เรื่องด่วน ยูหยุดทุกอย่างที่ทำอยู่แล้วมาคุยกับไอก่อน”

“หืม...มีอะไรบันนี่”

“คุณการันต์ขอไอแต่งงาน”

“เย่...ดีใจด้วย แล้วยูได้ตอบตกลงไปรึยัง”

“ยัง ไอตื่นเต้นเกินไป ไม่รู้เขาคิดอะไร อยู่ดีๆ ก็บอกว่าอยากแต่ง แหวนก็ไม่มี แถมจะพาไอไปจดทะเบียนสมรสตอนนี้เลยด้วย โอ๊ย...ใจสั่น มือสั่นหมดแล้วเนี่ย”

“แล้วนี่คิดรึยังว่าจะยังไงต่อ”

“ยัง ตั้งตัวไม่ทัน ว่าจะขอคิดก่อนสักวันสองวัน”

“เล่นตัวเหลือเกินนะ บันนี่...ยูมีอะไรให้ต้องคิดอีก เป็นแฟนกันมาตั้งนานแล้ว ครอบครัวยูทั้งสองคนก็แฮปปี้ไม่กีดกัน ยูสองคนควรจะแต่งงานมีลูกได้แล้วไหม”

“ไอยังมีเรื่องต้องคิดอีกนิดหน่อย” เสียงที่ดูไม่มั่นใจเอื้อนเอ่ยออกไป เพื่อนสนิทสองคนคุยกันอีกไม่นาน นาราก็เดินกลับไปหาว่าที่สามีในอนาคตที่นั่งอ่านหนังสือเล่มเดิม อยู่ริมทะเลตรงที่เดิม

ไม่มีใครรู้ว่านารากำลังคิดอะไรอยู่ มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่จะตอบตัวเองได้ ว่าทำไมอยู่ๆ ถึงไม่ยอมตอบรับเรื่องแต่งงานกับผู้ชายคนที่เธอรักสุดหัวใจ หรือยังมีอะไรที่ยังค้างคาใจเธออยู่อย่างนั้นเหรอ!?

“คุณการันต์คะ...เรื่องแต่งงาน...เอ่อ...”

“...”

“นาราขอเวลาคิดสักวันสองวันได้ไหม” คิ้วการันต์กระตุกขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ฟังคำตอบที่นาราให้มา แอบงงที่คนข้างกายขอเวลาตัดสินใจ ทั้งๆ ที่มันไม่ควรจะต้องคิดอะไรอีก คบกันมาก็หลายปีดีดัก แต่ถึงอย่างนั้น การันต์ก็เว้นสเปซให้เธอได้คิดตามที่ร้องขอ

“ได้สิ ผมไม่ได้เร่งอะไรคุณเลยนะ แต่แค่รีบนิดหน่อย” พูดจบการันต์ก็หันไปอ่านหนังสือต่อ ปล่อยให้นารานั่งคิดทบทวนถึงสิ่งที่เป็นกังวล ส่วนคนที่ยังไม่ยอมให้คำตอบก็หยิบแว่นกันแดดมาใส่ หลับตาลง แต่ในหัวมีคำถามร้อยแปดพันเก้าตีกันอยู่ในนั้นเต็มไปหมด

.....

สองวันจากวันนั้น การันต์รอคำตอบจากแฟนของเขาทั้งวัน แต่นารายังคงเงียบ เฉไฉเข้าเรื่องโน้นทีเรื่องนี้ที จนเวลาล่วงเลยเข้าตีหนึ่งของอีกวัน กระทั่งเจ้าตัวเริ่มร้อนใจ ทนไม่ไหว ปลุกคนที่หลับไปแล้วขึ้นมาถามเพราะความค้างคาใจ

“นารา ตื่นขึ้นมาคุยกันหน่อย”

“มีไรค่อยคุยพรุ่งนี้เช้าไม่ได้เหรอคะ”

“ผมนอนไม่หลับ” การันต์พยายามทำทุกวิถีทางให้อีกคนตื่น “เรื่องแต่งงาน เราไม่ต้องแต่งงานกันแล้วก็ได้นะ ถ้านาราไม่อยากแต่ง...ผมขอโทษครับ”

จากที่งัวเงียง่วงหาว พอหูได้ยินสิ่งที่เขากำลังบอกเล่า ประสาททุกส่วนก็ตื่นขึ้นจากความหลับใหลโดยพลัน ก่อนตะแคงข้างยกเปลือกตาหนักๆ หันมามองหน้าอีกคน

“หืม...ทำไมอยู่ดีๆ คุณการันต์ถึงเปลี่ยนใจล่ะคะ”

“นารานั่นแหละ มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า มาเปิดใจกันหน่อยไหม”

นาราทำท่าครุ่นคิดว่าจะคุยหรือไม่คุยดี แต่แล้วเธอก็ตัดสินใจที่จะพูดคุยและเปิดใจถึงเรื่องแต่งงาน จะได้ตัดสินใจกันได้เสียที “เอ่อ...ที่นาราไม่อยากแต่งงาน นารากลัวบางอย่างมันจะเปลี่ยนไป”

“ทำไมคุณถึงคิดอย่างงั้นล่ะครับ”