Chapter 102

“เรื่องแรก บ้านคุณมีสมบัติเยอะเกินไป นาราไม่สบายใจ ถ้าจดทะเบียนแล้วหมายถึงการที่นาราจะต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับทรัพย์สินเงินทองของครอบครัวเตชะกุลธร...นาราไม่อยากแต่ง แค่นี้นาราก็โดนเหน็บแนมจนหัวหมุนไปหมดแล้ว ส่วนข้อสองคือเรื่องแม่ ถ้าแต่งงานแล้ว เราก็ต้องย้ายไปอยู่ด้วยกัน แต่แม่อาจต้องอยู่คนเดียว นาราไม่ค่อยโอเค แม่แก่ตัวลงไปทุกวัน เดี๋ยวนี้แกเจ็บออดๆ แอดๆ บ่อยด้วย”

“...”

“ข้อสาม นาราไม่อยากจัดงานแต่งงาน อยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ นารารู้ว่าคุณการันต์ไม่ทิ้งนาราไปไหน และนาราเองก็ไม่ทิ้งคุณไปไหนเช่นกัน กลัวว่าถ้าแต่งงานแล้ว ชีวิตมันจะเปลี่ยนไปจากเดิม แบบนั้นนาราไม่อยากแต่งเลย ขออยู่แบบนี้ดีกว่า”

“โอเค เข้าใจละ ไม่ต้องจัดงานแต่งงาน แต่พรุ่งนี้เราจะไปจดทะเบียนสมรสกันที่อำเภอเลยดีกว่า ผมตัดสินใจแล้ว”

“โอ๊ย...คุณการันต์คะ ที่นาราบอกเมื่อกี้นี้ คุณไม่เข้าใจสักนิดเลยเหรอไง...ฮึ” นาราจิ๊ปากหนึ่งทีพร้อมถอนหายใจยาว ก่อนที่อีกคนจะจับประคองใบหน้าเธอให้หันมาและกอบกุมมือเล็กเรียวของเธอไว้

“นาราครับ..คุณฟังผมนะ ผมจะตอบคำถามทุกข้อที่คุณยังติดใจสงสัย ข้อแรก ป๊าม้าผมดีใจมากนะ ที่นาราจะมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเตชะกุลธร นาราก็รู้ว่าทั้งสองคนรักนารามากแค่ไหน ไม่งั้นไม่คอยช่วยเหลือดูแลตั้งแต่นารายังเป็นเด็กน้อยจนกระทั่งทุกวันนี้หรอกนะ เผลอๆ พวกเขารักนารามากกว่าลูกแท้ๆ อย่างผมอีก แล้วอีกอย่างทรัพย์สินเงินทองส่งต่อให้ลูกสะใภ้อย่างนารา พวกเขาเองก็รู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจกว่าการที่จะให้ใครก็ไม่รู้มาดูแล ฉะนั้นไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น อ้อ...ส่วนเรื่องพวกปากไม่ดี ไม่ต้องสนใจ ใครปากเสียมากๆ พี่จะไล่ออกให้หมดเลย”

“คุณนี่เวอร์ดีจัง”

“ส่วนข้อสอง เรื่องน้าริน...เราจะไปนอนบ้านนารากับบ้านผมสลับกันไปดีไหมครับ แม่นาราจะได้ไม่เหงา อย่าลืมสิว่าตอนนี้แพรวย้ายมาอยู่กับน้ารินแล้ว นั่นก็หมดห่วงไปเปลาะนึง เชื่อสิ...ว่าเรื่องนี้น้ารินน่าจะมีความสุขที่สุดที่ลูกสาวจะได้เป็นฝั่งเป็นฝา แถมยังมีคนหล่อๆ เท่ๆ สปอร์ต ใจดีอย่างผมคอยดูแล”

“คุณนี่หลงตัวเองชะมัด”

“ส่วนข้อสาม ชีวิตเรามันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปทั้งนั้น งานแต่งงานมันก็แค่งานงานหนึ่งที่เชิญคนสนิทให้มาร่วมยินดีกับเรา ตอนแรกผมคิดว่านาราอยากจัดซะอีก เลยบอกคุณไปแบบนั้น ตัวผมเองน่ะยังไงก็ได้นะ แล้วแต่นาราเลยครับ ถ้าไม่อยากจัด เราไม่ต้องจัดก็ได้ แค่ไปกินข้าวกับครอบครัวก็พอ ดีซะอีก ผมจะได้เอาตังค์ที่จะจัดงานพวกนั้นมาซื้อของเปย์เมีย”

“บ้าบอ”

“สรุปยอมแต่งงาน...ยอมจดทะเบียนสมรสกับผมแล้วใช่ไหม”

“ไม่แต่งค่ะ ขอแต่งงานบ้าอะไร แหวนสักวงก็ไม่มีให้”

“โธ่เอ๊ย...คนดีของผม ก็นึกว่าเรื่องอะไรซะอีก”

คุยกันรู้เรื่องแบบนี้ การันต์ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย สายตาคู่สวยคมกริบที่เคยดูดุร้ายน่ากลัว กลับกลายเป็นสายตาที่อ่อนละมุนและน่าค้นหา กำลังจับจ้องมองใบหน้าของว่าที่คู่ชีวิต ก่อนปากกระจับทรงสวยจะประกบเข้าที่อวัยวะเดียวกันของหญิงสาว จุมพิตที่อ่อนนุ่มหวานละมุนถูกส่งต่อไปให้อีกคน พร้อมกับเรียวลิ้นที่ค่อยๆ แทะเล็มไปตามกลีบปากบนล่างที่อวบอิ่มน่าสัมผัส

“เอาจูบนี่มัดจำแทนแหวนไปก่อนได้ไหมครับ”

นาราพยายามสะกดกลั้นตัวเอง อยากจะเล่นตัวกับคุณเขาบ้าง แต่เชื่อเถอะ...การันต์ไม่เคยทำให้เธอสามารถทำตามใจตัวเองได้เลย โดนจูบละมุนแบบนี้ทีไร ใจมันอ่อนระทวยทุกที

“ไหนๆ นาราก็ตื่นแล้ว หากิจกรรมอะไรทำก่อนนอนสักนิดดีกว่า”

การันต์ไม่เหลือช่องให้นาราได้ปริปากตอบ เขาจัดการไล่รุกไปตามเนื้อตัวของคนน่ารักอย่างเชื่องช้า เนิบนาบ ไม่รีบร้อน เหมือนคืนแรกที่ฮ่องกงคืนนั้น คืนที่พวกเขาเป็นของกันและกัน

สองร่างกายเบียดเสียดถูไถเข้าด้วยกัน ปากหยักสวยพรมจูบไปตามเนื้ออ่อนตรงซอกคอ ปลายจมูกถูไถไปตามสันกราม เล่นเอาหัวใจและร่างกายวูบไหวตามสัมผัสที่แผ่วเบา

นาราเองก็ไม่ต่าง ตอบกลับอีกคนด้วยสัมผัสจากมือเรียวสวย จับล้วงเข้าไปยังกางเกงบ็อกเซอร์ตัวจิ๋ว ก่อนจะใช้นิ้วโป้งจับคลึงลูบเคล้นไปทั่วทั้งส่วนหัวของแท่งร้อนที่ผงาดง้ำ พร้อมกับเส้นเลือดที่เหยียดเกร็งไปตามแท่งเอ็นลำสวย

ทุกอย่างคืนนี้มันช่างละมุนอ่อนนุ่มไปหมด ทั้งการเล้าโลมที่ค่อยเป็นค่อยไป ทั้งจูบที่ละเมียดละไม แม้กระทั่งลีลาการร่วมรักที่อ่อนโยน แต่เสียดเสียวทุกขณะที่ส่วนหัวกระทบจุดกระสันด้านในของอีกคนย้ำๆ ซ้ำๆ มันทั้งนุ่มนวล เนิบนาบ แต่เร้าใจในทุกจังหวะ

ผลัดกันอยู่บน ผลัดกันอยู่ล่าง เล่นกันอยู่หลายท่า รู้ตัวอีกที…อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เกือบรุ่งสาง ก่อนความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมบนเตียงจะพาพวกเขาหลับยาว ตื่นอีกทีก็เกือบเที่ยง...มาพักผ่อนครั้งนี้ มันช่างอิ่มอกอิ่มใจทั้งคู่เหลือเกิน