Chapter 103

หมดจากการพักผ่อนยาวๆ ที่ภูเก็ต วันจันทร์...วันเริ่มต้นสัปดาห์ การันต์กับนารามาทำงานพร้อมกัน โดยมีพี่สุเมธขับรถตู้คันหรูมาส่ง แต่พอรถจอดตรงหน้าบริษัทปุ๊บ ท่านประธานของบริษัทก็หันไปบอกกับเลขาของเขาทันที

เหตุการณ์มันเหมือนวันนั้นเป๊ะๆ เช้าหลังจากคืนนั้นที่เจ้านายหอบหิ้วเลขาตัวเองกลับบ้านแบบงงๆ

“คุณเลขาครับ สงสัยคุณต้องกลับไปเอาของที่บ้านให้ผมแล้วแหละ ผมนี่ขี้ลืมจริงๆ ดันลืมเอกสารสำคัญไว้ในลิ้นชักห้องทำงาน เดี๋ยวให้พี่สุเมธไปส่ง รหัสเดิมนะ”

“เดี๋ยวค่ะท่านประธาน...เอกสารอะไร วันนี้ไม่เห็นมีประชุม หรือนัดเซ็นงานสำคัญอะไรเลยนี่นา ไว้ไปเอาพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอ”

นาราเริ่มอิดออด เพิ่งมาถึงบริษัท ยังไม่ทันได้ก้าวขาลงจากรถ ก็มีอันต้องกลับไปเอาของที่บ้านอีกแล้ว แต่ด้วยวันนี้อารมณ์ดี จิ๊ปากทำหน้ามู่จู้ใส่ผู้เป็นเจ้านายควบตำแหน่งคนรักเสร็จ ก็ไล่เขาลงรถไป และให้พี่สุเมธออกรถกลับบ้านทันที

ด้วยความที่เป็นขาออกเมือง ถนนค่อนข้างโล่ง ไม่นานนักก็ถึงบ้านหรูย่านรามอินทรา ก่อนที่คุณเลขาจะเดินเข้าไปยังห้องทำงาน ใส่รหัสปลดล็อกลิ้นชัก ก่อนเปิดออกมาเห็นของอะไรบางอย่าง ในลิ้นชักไม่มีอะไรเลยนอกจากจดหมายหนึ่งฉบับ

ไม่ได้อยากละลาบละล้วง แต่หน้าซองมันมีชื่อเธอติดอยู่ และซองจดหมายก็ไม่ได้ปิดผนึก เธอควรต้องเปิดอ่านได้สิ...

ถึง…คุณนารา

จดหมายฉบับนี้…ผมตั้งใจเขียนขึ้นมาเพื่อบอกเล่าเรื่องราวของผมที่มีต่อคุณนารา คุณที่เป็นดวงใจของผม อาจจะยาวหน่อยนะ แต่เชื่อว่าคุณจะอ่านมันจนจบ

ผมขอสารภาพตามตรง จริงๆ แล้วผมแอบชอบคุณมาตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันในลิฟต์ตัวนั้น แปลกที่คุณทำให้ผมมองคุณได้อย่างไม่ละสายตา ในขณะเดียวกันพอรู้ว่าคุณกำลังจะมาเป็นเลขาของผม นั่นก็ทำให้ผมไม่กล้ามองหน้าและไม่กล้าพูดคุยกับคุณด้วยเช่นกัน

ไม่น่าเชื่อเลยนะ ว่าคืนนั้นผมจะพาคุณกลับบ้านไปกับผมด้วย ทั้งๆ ที่ผมสามารถจอดให้คุณลงตรงสถานีรถไฟฟ้า หรือไม่ก็เรียกแท็กซี่สักคันส่งคุณกลับบ้าน ตลกตัวเอง...ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ รู้แค่ว่าคืนนั้นผมมีความสุขและรู้สึกดีมากที่ได้โอบกอดตัวคุณไว้แบบนั้นทั้งคืน ใครจะรู้ว่าวันหนึ่ง ผู้หญิงที่ชื่อว่านารา จะทำให้โลกของผมเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

สามเดือนที่ผมแอบมองคุณจากโต๊ะทำงาน ทุกท่วงท่า ทุกอิริยาบถ มันยิ่งทำให้ผมคลั่งไคล้คุณมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งคืนนั้น…คืนที่คุณเมาหนัก คืนที่ผมได้สัมผัสตัวคุณอีกครั้ง จนผมหยุดยั้งอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เผลอไผลล่วงเกินคุณอย่างไม่ตั้งใจ

ผมจะไม่ขอโทษในเรื่องคืนนั้น ในเมื่ออีกวัน คุณเองก็ตอบสนองและส่งสัญญาณบางอย่างให้ผมรับรู้ ว่าเรามีความรู้สึกดีๆ บางอย่างต่อกัน กระทั่งคืนนั้นที่ฮ่องกง คุณรู้ไหมว่ามันเป็นคืนที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิต ขอบคุณมากนะครับที่ยอมเป็นที่รักของผม และยอมคบกับผมในฐานะคนรัก

ส่วนเรื่องที่คุณเข้าใจผิด และทิ้งผมไปกว่าครึ่งปี เรื่องนั้นเราข้ามมันไปดีกว่าเนอะ มันโคตรเจ็บปวดเลย ผมไม่อยากพูดถึงมันเท่าไร รู้แค่ว่าผมสามารถพาคุณกลับมาเป็นทั้งเลขาและคนรักของผมได้เหมือนเดิม ตอนนั้นนั่นแหละ ที่ผมสัญญากับตัวเอง ว่าจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหนอีก

จนกระทั่งการแก้แค้นและผลจากความจำเสื่อมชั่วคราว เกือบทำให้ผมเสียคุณไปอีกครั้ง รวมถึงงานที่เยอะมาก จนทำให้ความใกล้ชิดของเราลดน้อยลงไป อีกทั้งความห่างและระยะทางที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งหมดทั้งมวล...มันทำให้ผมตระหนักได้ว่าคุณคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต อยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้มากที่สุด เพราะไม่รู้วันข้างหน้า มันจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นอีก ผมอยากอยู่ข้างๆ อยากให้คุณมาอยู่เป็นคู่ชีวิต มาอยู่ดูแลกันและกันไปเรื่อยๆ แบบนี้จนกว่าจะถึงวันนั้น…วันที่หมดลมหายใจ

นี่คือเหตุผลทั้งหมดที่ผมไม่เคยบอก ผมคิดเรื่องนี้มาสักพักใหญ่ๆ แล้ว คุณนาราครับ…คุณช่วยมาเป็นคู่ชีวิตของผมเถอะนะ ผมอยากแต่งงานและจดทะเบียนกับคุณให้ถูกต้องตามกฎหมาย อยากมีลูกชายและลูกสาวไว้เติมเต็มให้ครอบครัวเราเป็นครอบครัวที่มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะในทุกๆ วัน ผมอยากแชร์ทุกอย่างในชีวิตร่วมกันกับคุณ…คุณคนที่ผมรักที่สุด และเป็นสุดที่รักของผม

จาก…การันต์