ตอนที่ 6 ผมไม่ชอบอยู่ห่างตะวัน

ตะวันเซฟปืนถอดปลอกกระสุนออกมา และวางไว้กับพื้นหน้าประตูห้องนอนก่อนที่เธอจะปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังใกล้เข้ามาทางนี้

            คีนก้มหยิบอาวุธที่วางไว้หน้าประตูห้อง ใส่ปลอกกระสุนเข้ากลับ สายตามองที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิท แต่สัญชาติญาณบางอย่างของคีนบอกให้เขารู้สึกว่า ตะวันยังยืนอยู่ที่หน้าประตูอีกฝั่ง คีนหันหลังพิงประตูกระแทกไม่แรงนักเป็นการจงใจ และการทำแบบนั้นทำให้ตะวันสะดุ้งเล็กน้อย แต่เสียงที่ดังออกมาจากคีน ทำให้ตะวันตื่นเต้นยิ่งกว่า

            “ปกติฉันจะล็อคประตูห้องนอน แต่คืนนี้คิดว่าคงไม่...หวังว่าเธอคงเข้าใจนะตะวัน” คีนพูดจบ ขยับตัวและเดินกลับไปยังห้องของตัวเองที่อยู่อีกฟาก เพราะคีนคิดว่าต่อไปถ้าจะเข้าใกล้ตะวันอีก ร่างกายเขาไม่ควรมีอาวุธอย่างอื่นที่ไม่จำเป็นต้องใช้กับหญิงสาวคนนี้

            ตะวันคิ้วขมวดอย่างครุ่นคิด คีนร้ายกาจมาก เขาหย่อนเบ็ดติดเหยื่อชิ้นโตล่อเธออย่างจัง คนอย่างเขาต้องรู้อยู่แล้วว่าเธอเองก็ต้องการเขา มั่นใจตัวเองซะ  เหลือเกินผู้ชายคนนี้ ซึ่งแน่ละเขาทำได้ เพราะเขาหล่อกระชากใจผู้หญิงได้อย่างไม่ต้องสงสัย ตะวันอยากลบคำสบประมาทของเขาซะในคืนนี้ คำที่เขาเคยพูดกับเธอไว้เมื่อห้าปีก่อน ว่าเขาไม่มีทางนอนกับคนใช้ในบ้าน แน่นอนเธอไม่ใช่คนใช้ในบ้านเขาแล้ว เธอถูกเลื่อนขั้นเป็นของบรรณาการไปแล้ว เขาจะรู้บ้างมั้ยว่าเธอกำลังต้องเจอกับอะไร แต่เขาจะสนใจเหรอ ในเมื่อเขาไม่ได้รักเธอแบบที่เธอเฝ้ารักเขามาตลอดสิบปีนี้

            “อะไร?”  คีนตอนอายุยี่สิบห้า ถามตะวันที่เดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับถาดเล็กๆในมือที่มีช็อคโกแลตมูส ที่เธอหัดทำและทำเป็นในที่สุด

            “ช็อคโกแลตมูส ตะวันตั้งใจทำมาเพื่อคุณค่ะ คุณคีน” ตะวันตอนอายุสิบหก

            “เอามาให้ฉันทำไม”

            “เอ่อ! วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ ตะวันอยากให้ช็อคโกแลตมูสเป็นสิ่งแทนใจ ว่าตะวันหลงรักคุณคีน” ตะวันที่ก้มหน้ารวบรวมความกล้าที่จะพูดออกมาในที่สุด โดยที่เธอไม่ได้มองหน้าของคีนสักนิดที่แสดงถึงความไม่พอใจกับสิ่งที่ได้ยิน

            คีนหันมามอง มือเอื้อมไปหยิบช็อคโกแลตมูสที่อยู่ในถ้วยรูปหัวใจอย่างน่ากิน แต่...สิ่งที่ไม่คาดคิด คีนใช้อีกมือควักช็อคโกแลตมูสนั้นและเอาไปป้ายหน้าตะวัน

            เพล้ง! เสียงถาดที่ล่วงลงสู่พื้นกับจดหมายฉบับเล็กๆในซองสีชมพูล่วงหล่นตามไปด้วย ตะวันตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่คิดว่าคีนจะตอบแทนความรักของเธอได้ถึงเพียงนี้

            แคทรีนวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงดังในบ้าน เห็นการกระทำของคีนที่ปฎิบัติต่อตะวัน ที่คีนผลักไหล่ตะวันจนเธอเสียหลักล้มลงกับพื้น ตะวันตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเธอทำได้เพียงอย่างเดียวคือร้องไห้ อับอายที่สุดในชีวิต

            “เอายายเด็กนี้ไปให้ไกลๆ ยิ่งไกลเท่าไหร่ได้ยิ่งดี”  คีนตะโกนเสียงดัง ต่อหน้าแคทรีนและตะวันที่เสียใจมากจนพูดไม่ออก

            “คีน มันไม่มากเกินไปเหรอ แกไม่รัก ไม่ชอบ ตะวัน ก็ไม่มีใครด่าว่าแก    สักนิด ทำไมต้องทำร้ายและด่าว่าตะวันมากมายขนาดนี้”

            “ยายเด็กนี้ เป็นแค่คนใช้ในบ้าน ไม่เจียมตัว ผมแค่ย้ำให้เธอรู้และอย่าลืมสถานะของตัวเอง มีหน้ามา บอกรัก มาเสนอตัว คนอย่างผมไม่สิ้นท่าถึงต้องนอนกับคนใช้ในบ้าน” คีนหน้าแดงด้วยความโกรธ สายตาที่มองตะวัน ไม่มีปิดบังความรู้สึกของตัวเองสักนิดว่าเขารังเกียจตะวันแค่ไหน

            ตะวันไม่ลืมสีหน้าและแววตานั้นของคีนเช่นกัน และมันเป็นแรงใจให้เธอเปลี่ยนแปลงตัวเอง จนตอนนี้ตะวันรู้ว่าเธอประสบความสำเร็จในเรื่องนี้แล้ว เพราะคีนสนใจเธอ เขาอ่อยเธออย่างเปิดเผย ทั้งๆที่ตะวันไม่ต้องการอะไรจากคีนเลย เธอก็แค่อยากร่วมเตียงมีสัมพันธ์ทางกายกับเขาลบคำสบประมาทนั้นของเขาเท่านั้น

            ตะวันมองตัวเองในกระจกเงาที่สะท้อนใบหน้าตัวเอง ขณะที่กำลังหวีผมที่ยาวสลวยดำก่อนเข้านอน นอนอย่างงั้นเหรอ ปกติฉันจะล็อคประตูห้องนอน แต่  คืนนี้คิดว่าคงไม่... เสียงประโยคสุดท้ายของคีนที่เขาฝากแปะไว้ในหัวใจเธอ  วันมะรืนนี้มิซาโต้ก็จะเดินทางมาถึงแคนาดาแล้ว และหลังจากงานครบรอบหกสิบปีของฟิลิป เธอต้องเดินทางกลับญี่ปุ่นทันทีพร้อมกับมิซาโต้

            “รอเดินทางไปพร้อมกันไม่ได้เหรอ?” มิซาโต้เอ่ยบอกกับเธอ เมื่อเธอบอกเขาว่าเธอจะเดินทางล่วงหน้าไปแคนาดาก่อน

            “ไว้ตอนขากลับ ตะวันเดินทางกลับพร้อมกับคุณนะคะ มิซาโต้”

            “ผมไม่ชอบอยู่ห่างตะวันแบบนี้เลย”

              “สองสามวันเท่านั้นแหละค่ะ ตะวันจะรอนะคะ” ตะวันคิดถึงสิ่งที่พูดไว้กับมิซาโต้ สาเหตุที่เธอต้องเดินทางมาก่อน เพราะ คีน ชอว์น เธอไม่มีเวลามากมายกับเขา เพราะทันทีที่มิซาโต้เดินทางมาที่นี่ ทุกอย่างคงไม่สะดวก ตะวันตัดสินใจแล้ว ว่าเธอควรไปหาเขา