ตอนที่ 8 ยิ้มไม่หุบ

ตอนที่ 8 ยิ้มไม่หุบ

 รามัญ ไม่ได้พูดคุยเรื่องงานมากนัก แต่กลับถามถึงความสนใจทั่วไปของเธอ ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับเลขาฯ ลดระดับลงมาเป็นความเป็นกันเองมากขึ้น จนณัฐชารู้สึกผ่อนคลาย

ช่วงบ่าย

ทั้งคู่กลับเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้ง และทำงานร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพภายใต้บรรยากาศที่เปลี่ยนไป ความเข้าใจที่เกิดจากการช่วยเหลือฉุกเฉินก่อนหน้านี้ ทำให้การทำงานราบรื่นกว่าที่คิด รามัญอธิบายโครงการต่าง ๆ ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ขณะที่ณัฐชาจดบันทึกและซักถามอย่างฉับไว ราวกับทั้งคู่ทำงานร่วมกันมานาน แต่ส่วนหนึ่งก็มาจากประสบการณ์ของทั้งคู่

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน รามัญไม่ปล่อยให้เธอต้องเดินเพียงลำพัง เขาเดินไปส่งเธอที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินอย่างเอาใจใส่ ทั้งสองเดินเคียงข้างกันช้าๆ ก่อนจะลงลิฟต์ไปที่ชั้นใต้ดินของลานจอดรถ

“คุณณัฐชา...” รามัญเปิดบทสนทนาขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนกว่าตอนสัมภาษณ์มากนัก

“ข้อเท้าคุณยังเจ็บมั้ย” ณัฐชา สบตาเขาท่ามกลางแสงไฟนีออน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความปิติ

“ไม่เป็นไรแล้วค่ะคุณราม ฉันต้องขอบคุณคุณราม ที่ช่วยฉันไว้ ไม่งั้นคงเจ็บกว่านี้”

“ไม่เป็นไร อันที่จริงมันก็เป็นความผิดของผมเอง ที่ใช้คุณเกินขอบเขต” รามัญกล่าวต่ออย่างตรงไปตรงมา ราวกับความรู้สึกนี้มันเอ่อล้น

“มันเป็นหน้าที่ของเลขาฯ อยู่แล้วค่ะ คุณรามไม่ต้องคิดมากหรอก” ณัฐชาเอ่ยขึ้นอย่างจริงใจ หัวใจเธอเต้นรัวเมื่อได้รู้ว่าเขาเป็นห่วง

รามัญหยุดเดิน เมื่อถึงรถของเธอ และที่เขารู้ก็เพราะว่าที่ลานจอดรถมันเหลือรถที่จอดอยู่แค่เพียงสองคันเท่านั้น

“ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป...แต่ผมมีความรู้สึกบางอย่างกับคุณ” เขาไม่ได้ใช้คำหรูหรา แต่เป็นคำที่ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

“ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณก้าวเข้ามาในห้องสัมภาษณ์” ณัฐชายืนนิ่ง เธอตกใจกับความกล้าหาญของเขา แต่ในใจลึกๆ กลับไม่ได้ปฏิเสธความรู้สึกนี้เลย

“ฉัน...ฉันก็รู้สึกว่าคุณรามเป็นสุภาพบุรุษและก็อ่อนโยนมากกว่าที่คิดเอาไว้ค่ะ” เธอเลือกคำที่ปลอดภัย แต่สายตาของเธอบอกเล่าทุกอย่างที่ซ่อนอยู่ในใจจนเกือบหมด

“ผมอยากให้ คุณแทนตัวเองด้วยชื่อ หรือคุณมีชื่อเล่นมั้ย”

“ชื่อเล่นที่เพื่อนสนิทเรียกคุณ” เขาเน้นคำว่าเพื่อนเพื่อให้เธออุ่นใจ

“ถ้าในกลุ่มเพื่อนจะเรียกว่า ณัฐ เฉย ๆ ค่ะ” ณัฐชาตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

รามัญพิจารณาชื่อนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าอย่างเนิบนาบ

“อืม... งั้นผมว่าผมเรียกคุณว่า ณัฐชา เหมือนเดิมดีกว่า” ณัฐชาแปลกใจเล็กน้อย

“ทำไมล่ะคะ” รามัญยิ้มมุมปาก เผยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง

 ”ไม่รู้สิ แต่ผมอยากเรียกคุณว่าณัฐชา มากกว่าณัฐ เฉย ๆ มันดูพิเศษดี” คำพูดนั้นทำให้ใบหน้าของณัฐชาเห่อร้อนขึ้นอีกครั้ง เธอรู้ดีว่ารามัญกำลังสร้างความสนิทสนมและพยายามร่นระยะห่างระหว่างเขากับเธอ และนี่มันเป็นการจีบอย่างสุภาพและมีชั้นเชิงที่สุด

รามัญยื่นมือไปเปิดประตูรถให้เธอ แต่ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปนั่งในตำแหน่งคนขับ เขาก็พูดขึ้นอีกประโยคหนึ่งที่ทำให้อากาศรอบตัวอุ่นขึ้นทันที

“ผมไม่ได้แค่ต้องการเลขาฯ ที่เก่งงานเท่านั้นนะครับคุณณัฐชา...แต่ผมต้องการเลขาฯ ที่เข้าใจผมด้วย”

ณัฐชาเงยหน้ามองเขา ความรู้สึกของทั้งสองที่เริ่มใจตรงกันอย่างไม่รู้ตัว มันก่อเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติ ราวกับสัญชาตญาณที่ถูกกระตุ้นด้วยความใกล้ชิดในวันนี้

“ณัฐชาจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดค่ะคุณราม...” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย

“และหวังว่าจะได้ทำความเข้าใจกับคุณรามให้มากขึ้นกว่านี้” รามัญยิ้มอย่างพึงพอใจ

“แล้วเจอกันพรุ่งนี้ ขับรถดี ๆ นะครับ”

“เช่นกันค่ะ คุณราม”

ณัฐชาขับรถออกจากลานจอดรถด้วยรอยยิ้มที่ไม่สามารถหุบได้ ความคิดของเธอลอยออกไปไกล และความกังวลเรื่องเจ้านายชีกอหายไปอย่างสิ้นเชิง ซึ่งมันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อรามัญเจ้านายคนใหม่ของเธอ

ท่ามกลางเสียงรถราที่แออัดในช่วงหัวค่ำ ไฟเบรกสีแดงสาดส่องยาวเป็นสายอยู่เบื้องหน้า แต่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่อาจลดทอนความสดใสบนใบหน้าสวยของณัฐชาได้เลย

เธอคลี่ยิ้มอย่างปิดไม่มิดเมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของผู้บริหารหนุ่มที่เพิ่งจะสัมภาษณ์งานเธออย่างถึงลูกถึงคน ณัฐชารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในชีวิตที่มันสงบนิ่งมานาน

มือเรียวบางพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเข้าแอปพลิเคชันไลน์เพื่อบอกข่าวดีกับภูรวิชลูกชายของเธอ ขณะที่รถของเธอยังคงติดแหง็กอยู่บนท้องถนน

ณัฐชา: แม่ได้งานที่ใหม่แล้วนะลูก เป็นเลขาฯ ของประธานบริษัทพีระพัฒน์เรียลตี้กรุ๊ป! (เกอร์รูปหัวใจ)

ข้อความสั้น ๆ ถูกส่งออกไปพร้อมกับความรู้สึกเบิกบานใจอย่างเต็มเปี่ยม เธอไม่ได้รู้สึกดีแบบนี้มานานแล้ว แม้จะต้องเผชิญกับอุปสรรคของการจราจรติดขัด แต่ในใจของเธอกลับไม่ทุกข์ร้อน พร้อม ๆ กับความรู้สึกดี ๆ ที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ

ณัฐชาฝ่ากระแสรถติดมาอย่างเชื่องช้าจนกระทั่งถึงบ้าน หญิงสาวจอดรถอย่างเรียบร้อยก่อนจะดับเครื่องยนต์ลง ความเงียบสงัดเข้าแทนที่ความวุ่นวายบนท้องถนนก่อนหน้านี้

ทันทีที่ณัฐชาปิดประตูบ้านลง ลูกชายของเธอก็เดินออกมาจากในครัว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยคำถามอย่างปิดไม่มิด ลูกชายวัย 22 ปี ที่หล่อเหลาส่งรอยยิ้มให้ผู้เป็นมารดา

เขาสวมเสื้อเชิ้ตของร้านสะดวกซื้อที่เขาทำงานพาร์ทไทม์อยู่ รูปร่างสมส่วนและไหล่กว้างของเขา ทำให้ชุดยูนิฟอร์มที่ดูธรรมดาดูหรูหราขึ้นมาทันที ใบหน้าคมสันที่ได้รับความสวยจากแม่มาเต็ม ๆ บวกกับความสูงที่เกินกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ทำให้ภูรวิชดูหล่อเหลาไม่แพ้พระเอกหนัง

“แม่ได้งานใหม่แล้วเหรอครับ เห็นแม่ไลน์ไปบอกผมเมื่อช่วงค่ำ แต่ตอนนั้นผมยังไม่เลิกงาน” ภูรวิชเอ่ยถามพร้อมช่วยถือกระเป๋าของมารดา

“จ้ะลูก” ณัฐชาตอบด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงสดใสอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“งานเลขาฯ แม่ไม่กลัวเจ้านายจะชีกออีกเหรอครับ?” ภูรวิชถามอย่างตรงไปตรงมา

“ไม่หรอกลูก เจ้านายใหม่ของแม่เค้าสุภาพ...” ณัฐชารีบเปลี่ยนเรื่อง เธอเดินเข้าไปกอดลูกชายเหมือนเช่นทุกวัน ก่อนจะดึงเขาออกมามองสำรวจ

“แม่มีเรื่องอยากจะคุยกับภู...อยู่พอดีเลย งั้นเดี๋ยวให้แม่ช่วยทำกับข้าวนะ”

“ใกล้เสร็จแล้วแม่ แค่ตั้งหม้อแกงเอาไว้”

“แม่มีเรื่องอะไรเหรอครับ”

“ก็เรื่องงานของลูกนั้นแหละ” เธอใช้ปลายนิ้วเกลี่ยรอยยับบนปกเสื้อโปโลของลูกชายอย่างอ่อนโยน

“ภู... แม่ว่าภูลาออกจากงานพาร์ทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อเถอะลูก” ภูรวิชเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไมครับแม่...”

“แม่รู้ว่าลูกอยากช่วยแม่ แต่ตอนนี้มันใกล้จะเปิดเทอมแล้ว แล้วอีกอย่างแม่ก็ได้งานแล้ว”

“แม่ไม่อยากให้ภูต้องคอยทำงานกะเช้ากะดึกอยู่แบบนี้” ณัฐชาจับไหล่ลูกชายอย่างจริงจัง

“งานที่ใหม่ของแม่ เงินเดือนมากกว่าที่เก่า ภูไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายเลยนะ แม่ไม่ลำบากแล้ว”

“แต่ผมก็อยากแบ่งเบาภาระแม่นี่ครับ” ภูรวิชเถียง

“ภาระที่แท้จริงของลูกตอนนี้คือการเรียนต่างหาก” ณัฐชายิ้มอบอุ่น

“แม่ดีใจที่ภูมีความรับผิดชอบ แต่แม่ก็อยากเห็นภูได้ตั้งใจเรียนอย่างจริงจัง มันปีสุดท้ายแล้วนะลูก ไหนจะต้องไปฝึกงานอีกล่ะ”

ภูรวิชจ้องมองมารดาด้วยความซาบซึ้งใจ ในที่สุดเขาก็พยักหน้าอย่างช้า ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“ครับแม่... ผมจะลาออกก่อนเปิดเทอม”