โทร.หาเด็ก

ท้องฟ้าเหนือมหานครลอนดอนประเทศอังกฤษยังคงมืดสนิท อากาศยามค่ำคืนที่ลากยาวมาจนถึงช่วงรุ่งสางช่างหนาวเหน็บ ทว่าภายในห้องทำงานสุดหรูบนคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง ร่างสูงของ วายุยังคงนั่งอยู่หน้าจอแล็ปท็อป

นิ้วเรียวยาวที่เพิ่งจัดการเซ็นอนุมัติเอกสารสำคัญเสร็จสิ้น ยกขึ้นนวดขมับเบาๆ ชายหนุ่มเสยเรือนผมสีดำสนิทที่ตกลงมาปรกหน้าผากลวกๆ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาโรเล็กซ์เรือนหรูบนข้อมือ

ตีห้าครึ่งของเวลาที่อังกฤษยังคงถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดของยามค่ำคืน แต่ถ้าคำนวณส่วนต่างของเวลาแล้ว ที่เมืองไทยตอนนี้ก็คงเป็นเวลาเที่ยงครึ่ง ซึ่งตรงกับช่วงพักกลางวันของโรงเรียนมัธยมพอดี

มาเฟียหนุ่มละความสนใจจากกองงานตรงหน้า หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเลื่อนหารายชื่อเดียวที่เขาตั้งใจปักหมุดไว้บนสุดของแอปพลิเคชันแชท ก่อนจะกดปุ่มวิดีโอคอลออกไปโดยไม่ลังเล

รอเพียงไม่นาน ปลายสายก็กดรับพร้อมกับภาพใบหน้าจิ้มลิ้มที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

"(ฮัลโหล... พี่วายุ)"

เสียงใสแจ๋วดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ทำให้ดวงตากลมโตหยีลงอย่างน่ารัก ใบหน้าของเอิงเอยดูสดใสและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาตามประสาเด็กสาววัยสิบห้าปี ไร้ซึ่งความเศร้าหมองหรือความหวาดกลัวเหมือนวันแรกๆ ที่รู้จักกัน ภาพเบื้องหลังของเธอคือโรงอาหารที่เต็มไปด้วยเสียงจอแจของนักเรียน

"พักเที่ยงแล้วใช่ไหม กินข้าวหรือยังเรา"

วายุเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ปรับให้อ่อนโยนลงอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนมุมปากเมื่อเห็นว่ายัยตัวแสบของเขากำลังดูดชานมไข่มุกจนแก้มตุ่ย

"(หนูกินข้าวมันไก่หมดไปจานเบ้อเริ่มแล้วค่ะ นี่กำลังกินขนมต่อ...)"

เอิงเอยตอบเจื้อยแจ้ว ก่อนจะชะโงกหน้าเข้ามาใกล้กล้องจนเห็นดวงตาใสซื่อที่จ้องมองมา

"(แล้วนี่... ที่อังกฤษกี่โมงแล้วคะ ทำไมข้างนอกหน้าต่างห้องพี่วายุยังมืดตึ๊ดตื๋ออยู่เลย)"

"ตีห้าครึ่งครับ"

"(ห๊ะ .. ตีห้าครึ่ง)"

เด็กสาวเบิกตากว้างจนแทบจะสำลักไข่มุก

"(นี่มันยังเป็นเวลากลางคืนของที่นั่นอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ อย่าบอกนะว่าพี่วายุยังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืน)"

"อืม... พี่เพิ่งเคลียร์งานเสร็จน่ะ"

ชายหนุ่มตอบรับสั้นๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย แม้ใต้ตาจะฉายแววเหนื่อยล้าจากการโหมงานและเรียนอย่างหนัก แต่เขากลับไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิดเมื่อได้คุยกับเธอ

"(บ้าไปแล้วอะพี่วายุต้องพักผ่อนบ้างสิคะ โหมงานหนักแบบนี้เดี๋ยวก็ป่วยหรอก)"

เอิงเอยบ่นอุบอิบ แม้จะแกล้งทำเสียงดุ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด

"(ถ้าง่วงก็ไปนอนได้แล้วค่ะ โทรมาหาหนูทำไมเนี่ย ไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน)"

คำบ่นกระปอดกระแปดนั้นไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มรำคาญเลยแม้แต่น้อย เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสาวผ่านหน้าจอ ด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองถึงกับหน้าร้อนผ่าว

"ก็กะเวลาไว้แล้ว ว่าเวลานี้เราน่าจะพักเที่ยงพอดี..."

วายุเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยต่ออย่างราบเรียบแต่กลับสั่นคลอนหัวใจคนฟังอย่างรุนแรง

"พี่อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียงเราก่อนนอน จะได้หลับฝันดีไง"

"( พี่วายุอะ .. )"

เอิงเอยร้องเสียงหลง ใบหน้าหวานเห่อร้อนจนแดงเถือกไปถึงใบหู เธอรีบยกมือขึ้นมาพัดหน้าตัวเองป้อยๆ แก้เขิน ในขณะที่เพื่อนสนิทอย่างของขวัญและพราวฟ้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เริ่มส่งเสียงแซวและส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้จนเธอแทบจะมุดโต๊ะหนี

มาเฟียหน้านิ่งที่ไหนเขามานั่งหยอดคำหวานใส่เด็กมัธยมแบบนี้กัน!

"(หนู... หนูไม่คุยด้วยแล้วเพื่อนล้อหมดแล้วเนี่ย ไปนอนเลยนะคะคุณลุงคอลเซ็นเตอร์ แค่นี้นะคะ)"

เอิงเอยรีบกดตัดสายไปแทบจะทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มร่างสูงนั่งมองหน้าจอที่ดับไปพร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังก้องอยู่ในห้องทำงานอันเงียบสงบ ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งคืนปลิดทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นในหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ชายหนุ่มปิดแล็ปท็อปลง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอน ก่อนจะทิ้งตัวหลับตาลงนอน คงเป็นอีกวันที่วายุได้หลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้มเพราะกำลังใจชั้นดีของเขา ได้ส่งตรงข้ามทวีปมาให้เรียบร้อยแล้ว