ขอโทษ

"ตายแล้วไอ้เอยแกด่าคู่หมั้นตัวเองฉอดๆๆ เลยเหรอเนี่ย"

เอิงเอยโอดครวญกับตัวเองเสียงหลง มือเล็กสั่นระริกขณะรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกเบอร์ที่เพิ่งถูกอัปเปหิไปอยู่ในโหมดบัญชีดำเมื่อไม่กี่นาทีก่อนอย่างรวดเร็ว เพื่อความแน่ใจ เด็กสาวจึงลองเมมเบอร์โทรศัพท์นั้นลงในเครื่อง แล้วกดเข้าไปที่แอปพลิเคชันไลน์

ติ๊ง!!

รายชื่อเพื่อนใหม่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโดยอัตโนมัติ รูปโปรไฟล์เป็นภาพชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ริมระเบียงตึกสูง แม้ภาพจะถ่ายย้อนแสงจนเห็นใบหน้าไม่ชัดเจนนัก แต่โครงหน้าหล่อเหลาและกลิ่นอายความดุดันที่แผ่ออกมาผ่านรูปภาพ.ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าคุณลุงคอลเซ็นเตอร์ คนนั้นคือวายุตัวจริงเสียงจริงเป็นเเน่..

ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนเด็กสาวนั่งไม่ติดที่ เอิงเอยสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี กดปุ่มโทรออกผ่านแอปพลิเคชันไลน์ทันที

รอเพียงแค่ไม่กี่วินาที ปลายสายก็กดรับพร้อมกับความเงียบ...

"พะ... พี่วายุคะ..."

เอิงเอยกรอกเสียงสั่นๆ ลงไป ก่อนจะรีบหลับตาปี๋พรั่งพรูคำขอโทษออกมาเป็นชุด

"หนูขอโทษค่ะ หนูไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นเบอร์พี่วายุ หนูไม่ได้ตั้งใจจะด่าพี่นะคะ คือ... คือช่วงนี้แก๊งคอลเซ็นเตอร์มันระบาดหนักมาก หนูเลยระแวงไปหน่อย พี่วายุอย่าโกรธหนูเลยนะคะ"

เด็กสาวอธิบายรัวเร็วแทบไม่เว้นจังหวะหายใจ นึกจินตนาการไปถึงใบหน้าดุๆ และสายตาคมกริบของอีกฝ่ายที่คงกำลังขมวดคิ้วไม่พอใจอยู่แน่ๆ

ทว่า สิ่งที่ตอบกลับมากลับไม่ใช่เสียงตวาดหรือคำตำหนิอย่างที่คิด แต่เป็นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอที่ฟังดูผ่อนคลายและเจือไปด้วยความขบขัน

"เสียงพี่ดูเหมือนพวกมิจฉาชีพขนาดนั้นเลยเหรอ"

"กะ... ก็หนูไม่รู้เบอร์พี่นี่คะ แถมโทรมาจากเมืองนอกอีก ใครจะไปคิดล่ะว่าเป็นพี่วายุ"

เสียงใสอุบอิบเถียงเสียงอ่อย ความเก่งกล้าเมื่อห้านาทีก่อนหดหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงลูกแมวน้อยที่กำลังสำนึกผิด

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยขึ้นมาด้วยประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าเห่อร้อน

"ไงครับ... กลัวพี่หลอกเอาเงินเด็กน้อยรึยังไง"

เอิงเอยอ้าปากค้าง สัมผัสได้ถึงกระแสความหยอกล้อที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงเรียบนิ่งนั้น นี่มาเฟียหน้านิ่งที่ผู้ใหญ่ต่างเกรงใจ กำลังแซวเธออยู่อย่างนั้นเหรอ

" นี่ ... พี่วายุอ่า อย่าล้อหนูสิคะ หนูอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วเนี่ย" เด็กสาวโอดครวญ ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองทั้งที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น "แล้วนี่ พี่วายุโทรมาหาหนู มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ?"

" เปล่า..."

วายุตอบกลับสั้นๆ ขณะที่เอนหลังพิงพนักเตียง รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนมุมปากหยักลึก

"แค่จะโทรมาเช็กดูว่า ว่าที่คู่หมั้นของพี่เลิกเรียนกลับถึงบ้านปลอดภัยหรือยัง... ก็แค่นั้น"

คำว่า ว่าที่คู่หมั้นที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำเอาหัวใจดวงน้อยของเอิงเอยกระตุกวูบและเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แก้มใสที่เคยแดงเพราะความอาย บัดนี้กลับยิ่งซับสีเลือดฝาดหนักกว่าเดิม

"อ๋อ ..เอยกลับถึงบ้านแล้วค่ะ ปลอดภัยดี"

" อืม... ก็ดีแล้ว"

เสียงทุ้มตอบรับเบาๆ

"ดึกแล้ว พี่ไม่กวนเราแล้วล่ะ ตั้งใจเรียนนะ... ยัยเด็กแสบ"

คำสรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอาเอิงเอยมุ่ยหน้าเล็กน้อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าน้ำเสียงทุ้มๆ ที่เรียกเธอแบบนั้นมันฟังดูอบอุ่นและมีเสน่ห์จนน่าใจหาย

"หนูไม่ได้แสบซะหน่อยนะพี่วายุก็พักผ่อนเยอะๆ นะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

"ราตรีสวัสดิ์ครับ"

สายถูกตัดไปแล้ว แต่เอิงเอยยังคงนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก กำแพงความเกร็งและความกลัวที่เคยมีต่อพี่ชายมาดดุคนนี้ ดูเหมือนจะถูกทลายลงไปจนหมดสิ้นเพียงเพราะการโทรผิดพลาด และด่าผิดคนในครั้งนี้

ส่วนทางด้านของมาเฟียหนุ่มที่อยู่อีกซีกโลกหนึ่ง เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียงด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดในรอบหลายปี... ดูท่าว่าการเรียนและการทำงานที่แสนน่าเบื่อในต่างประเทศตลอดห้าปีนี้ คงจะมีสีสันและเรื่องให้ยิ้มได้มากกว่าที่คิดเสียแล้ว