เรื่องที่คาสิโน

รอยยิ้มอบอุ่นที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อหน้าจอโทรศัพท์ดับลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบภายในห้องนอนกว้างขวาง วายุกำลังจะเอนตัวลงนอนเพื่อพักผ่อนอย่างจริงจัง ทว่าความสงบนั้นก็อยู่ได้เพียงไม่นาน

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นติดๆ กันสามครั้ง ตามด้วยเสียงทุ้มของลูกน้องคนสนิทที่ดังลอดเข้ามา

"ขออนุญาตครับนายน้อย... เกิดเรื่องที่คาสิโนโต๊ะวีไอพีโซนสองครับ"

นัยน์ตาคมกริบที่เคยทอประกายอ่อนโยนเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและเย็นชาในเสี้ยววินาที วายุผุดลุกขึ้นจากเตียง คว้าเสื้อคลุมสีดำสนิทมาสวมทับชุดนอนอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความอันตรายแผ่ซ่านรอบตัวขณะที่เขาเปิดประตูห้องออกไป

"เกิดอะไรขึ้น"

เสียงทุ้มต่ำตวัดถามเรียบๆ แต่อัดแน่นไปด้วยความกดดัน

"มิสเตอร์สมิธ นักธุรกิจชาวตะวันตกที่เพิ่งเสียเงินไปก้อนใหญ่ โวยวายหาว่าดีลเลอร์ของเราโกงไพ่ครับ ตอนนี้กำลังอาละวาดทำลายข้าวของและทำร้ายพนักงานของเราอยู่ครับบอส"

ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของมาเฟียหนุ่ม มีเพียงเสียงรองเท้าสลิปเปอร์ที่กระแทกส้นลงบนพื้นพรมอย่างหนักหน่วงขณะก้าวเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวเพื่อลงไปยังชั้นคาสิโน บรรยากาศรอบตัวเขาลดฮวบลงจนลูกน้องที่เดินตามหลังมายังต้องลอบกลืนน้ำลาย

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่โซนวีไอพี เสียงโวยวายหยาบคายภาษาอังกฤษก็ดังลั่นมาแต่ไกล ชายชาวต่างชาติร่างใหญ่กำลังชี้หน้าด่าทอดีลเลอร์สาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังโต๊ะบาคาร่า บนพื้นเต็มไปด้วยชิปราคาแพงและแก้วเครื่องดื่มที่แตกกระจาย

"พวกแกมันขี้โกง! คาสิโนสวะ ฉันจะฟ้องให้พวกแกหมดตัว เอาเงินของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ "

"หยุดส่งเสียงน่ารำคาญในพื้นที่ของฉันสักที"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นดังแทรกขึ้น ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้ความวุ่นวายทุกอย่างหยุดชะงัก ชายร่างใหญ่หันขวับมามองผู้มาใหม่ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งที่ยืนล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่านัยน์ตากลับดุดันและว่างเปล่าราวกับมัจจุราช

"กะ... แกเป็นใคร เรียกเจ้าของคาสิโนมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้"

"ฉันนี่แหละคนที่คุณอยากคุยด้วย"

วายุก้าวเดินเข้าไปใกล้โต๊ะพนันอย่างเชื่องช้า เขากวาดสายตามองความเสียหายเพียงหางตา ก่อนจะตวัดกลับมาจ้องหน้านักพนันตัวปัญหา

"มีปัญหาอะไรกับการทำงานของคนของฉัน"

"ก็อีเด็กนี่มันสับเปลี่ยนไพ่ มันโกงเงินฉันไปตั้งหลายล้าน "

มิสเตอร์สมิธชี้หน้าดีลเลอร์สาวอย่างเกรี้ยวกราด

วายุปรายตามองพนักงานของตน ก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย

"คาสิโนของแฟมิลี่ฉัน เปิดมาสิบกว่าปีด้วยความโปร่งใสและเครดิตที่ไร้รอยด่างพร้อยกฎเหล็กของเราคือซื่อสัตย์ต่อลูกค้า และเด็ดขาดกับพวกขี้โกง"

มาเฟียหนุ่มขยับเข้าไปประชิดตัวชายร่างใหญ่ที่เริ่มเหงื่อตกเพราะรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา วายุเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของมิสเตอร์สมิธด้วยความเร็วและบีบมันอย่างแรงจนอีกฝ่ายร้องลั่น ก่อนที่มือหนาอีกข้างจะล้วงเข้าไปในแขนเสื้อสูทตัวหรูของแขก แล้วดึงเอา ไพ่สองใบที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนออกมาโยนลงบนโต๊ะ

"แต่ดูเหมือนว่า.คนที่เล่นไม่ซื่อ น่าจะเป็นคุณมากกว่านะ มิสเตอร์สมิธ"

หลักฐานคาตาทำให้ชายชาวต่างชาติหน้าซีดเผือด เขากำลังจะอ้าปากเถียง แต่กล้องวงจรปิดระดับ 4K ที่ติดตั้งอยู่เหนือโต๊ะทุกตัวก็เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าเขาตั้งใจซ่อนไพ่เพื่อโกง แต่พอเกมพลิกก็เลยโวยวายกลบเกลื่อน

"ไม่จริง พวกแกจัดฉาก! ฉันไม่ใช่ ..."

"หุบปากซะ"

วายุตวาดเสียงกร้าว สะบัดข้อมือชายคนนั้นทิ้งอย่างรังเกียจราวกับแตะต้องขยะ

"คุณแพ้พนันเพราะความโลภของตัวเอง แล้วยังกล้าใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกมาปรักปรำคนของฉัน"

นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวของนักพนันขี้โกง

"ลากตัวมันไปห้องใต้ดิน..."

วายุหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องเสียงเย็นเยียบ

"ยึดทรัพย์สินทั้งหมดที่มันพกมาเพื่อชดใช้ค่าเสียหายที่ทำลายข้าวของ.

และหักนิ้วมือที่มันใช้ซ่อนไพ่ทิ้งซะ จะได้จำไว้ว่าอย่ามาเล่นตุกติกในคาสิโนของฉันอีก"

"รับทราบครับนายน้อย"

"ไม่ .. ไม่นะ ปล่อยกู ไอ้พวกสวะ "

ชายร่างใหญ่ถูกการ์ดร่างบึกบึนสองคนหิ้วปีกออกไปทันทีพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนขอความเมตตา ทว่าวายุกลับยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง

เมื่อจัดการตัวปัญหาเสร็จสิ้น มาเฟียหนุ่มก็หันมามองพนักงานที่ยังคงยืนก้มหน้าตัวสั่น

"เก็บกวาดให้เรียบร้อย แล้วไปทำแผลซะ"

เขาเอ่ยบอกดีลเลอร์สาวสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่ลิฟต์

แผ่นหลังกว้างที่ตั้งตรงและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ทำให้ลูกน้องทุกคนต่างก้มหัวทำความเคารพด้วยความยำเกรง ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสมบูรณ์แบบ วายุคือมาเฟียเลือดเย็นที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่กล้าลองดี แต่ใครจะรู้เล่าว่า ผู้ชายที่โหดเหี้ยมและเด็ดขาดคนนี้ คือคนเดียวกับคนที่เพิ่งจะนั่งยิ้มละมุนและยอมให้เด็กสาววัยสิบห้าด่าฉอดๆ เเค่ครเดียวเท่านั้น