เพื่อนมารับ

ตัดภาพกลับมาที่ประเทศไทย...

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมาทักทายหลังจากทานอาหารเล้ากับคุณเเม่เธอเสร็จ เนื่องด้วยคุณพ่อเอิงเอยต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดร่างเล็กของเอิงเอยยืนชะเง้อคอรอเพื่อนสนิทอยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้าน วันนี้เด็กสาวไม่ได้สวมชุดนักเรียนเหมือนวันปกติ แต่มาในชุดพละของโรงเรียนมัธยมปลายที่สวมใส่ได้ถูกต้องตามระเบียบเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว เสื้อโปโลสีประจำโรงเรียนสอดเก็บชายเสื้อไว้ในกางเกงวอร์มขายาวอย่างเรียบร้อย เข้าคู่กับรองเท้าผ้าใบคู่เก่งที่ช่วยคอมพลีตลุคสปอร์ตเกิร์ลให้ดูทะมัดทะแมง

เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่มักจะปล่อยยาวสยาย วันนี้ถูกรวบถักเป็นเปียสองข้างอย่างน่ารัก ขับให้ใบหน้าจิ้มลิ้มดูสดใสและเปล่งประกาย ไม่มีเค้าความเศร้าหมองหรือความเกร็งกลัวใดๆ ดวงตากลมโตทอประกายร่าเริงรับเช้าวันใหม่ตามประสาเด็กสาวที่กำลังมีโลกสีชมพู

ปริ๊นๆ

เสียงแตรจากรถยนต์คันคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับกระจกฝั่งผู้โดยสารที่เลื่อนลงมา ปรากฏใบหน้าของของขวัญที่สวมชุดพละแบบเดียวกันเป๊ะกำลังกวักมือเรียกเหยงๆ

"รอนานไหมยัยเอย ขึ้นรถเร็วเข้า เดี๋ยวไปรายงานตัวที่สนามช้า"

เอิงเอยส่งยิ้มหวานพลางรีบก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ พร้อมกับยกมือไหว้ทักทายคุณพ่อของของขวัญที่รับหน้าที่เป็นสารถีในเช้าวันนี้

"ตื่นเต้นจังเลย กีฬาสีปีนี้พวกเราได้ลงเป็นนักกีฬาของสีด้วย"

ของขวัญหันมาคุยจ้อทันทีที่เพื่อนรักขึ้นรถ

"นี่ฉันวอร์มร่างกายรอซ้อมวิ่งเต็มที่เลยนะ ส่วนแกก็ต้องซ้อมกีฬาเหมือนกัน ช่วงนี้พวกเราคงต้องเลิกเรียนเย็นกันทุกวันแน่ๆ"

"อืม ฉันเตรียมใจไว้แล้วล่ะ" เอิงเอยพยักหน้าหงึกหงัก

"แต่ก็แอบเสียดายเนอะที่พราวฟ้าไม่ได้มาซ้อมด้วยกัน รายนั้นเล่นลงสมัครเป็นเชียร์ลีดเดอร์ไปซะแล้ว"

"โอ๊ยยย ระดับยัยพราวฟ้า หน้าสวย หุ่นเป๊ะขนาดนั้น ก็ต้องไปทางสายสวยงามยืนโบกสะบัดพู่เชียร์สิ จะให้มาวิ่งหน้าตั้ง เหงื่อซ่ก ตากแดดตัวดำแบบพวกเราได้ยังไงกัน"

ของขวัญหัวเราะคิกคัก

เอิงเอยหัวเราะตามอย่างเห็นด้วย วันนี้พวกเธอสองคนมีนัดต้องไปรายงานตัวและเริ่มซ้อมกีฬากับรุ่นพี่สตาฟฟ์ที่สนามของโรงเรียนแต่เช้าตรู่ แม้จะต้องเหนื่อยและเตรียมตัวรับมือกับแสงแดดร้อนจัด แต่เด็กสาวก็ดูสนุกสนานและมีพลังงานล้นเหลือ

ระหว่างที่รถแล่นไปตามถนน เอิงเอยก็ล้วงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเช็กดู ปลายนิ้วเรียวเผลอกดเข้าไปที่แอปพลิเคชันไลน์ เลื่อนดูห้องแชทของ คุณลุงคอลเซ็นเตอร์ที่เพิ่งวิดีโอคอลคุยกันเมื่อวาน

คำนวณจากเวลาตอนนี้ ที่ลอนดอนน่าจะเข้าสู่ช่วงดึกสงัดแล้ว... ป่านนี้เขาคงจะกำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่แน่ๆ

"ตั้งใจทำงานนะคะคุณลุง... แล้วก็อย่าลืมพักผ่อนเยอะๆ ด้วย"

เด็กสาวพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ในแชทอย่างอารมณ์ดี ริมฝีปากบางอมชมพูคลี่ยิ้มออกมาบางๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วหันไปคุยเล่นเรื่องกีฬาสีกับเพื่อนรักต่อ

โดยที่ตัวเธอเองก็หารู้ไม่ว่าผู้ชายมาดดุที่เธอคิดว่ากำลังนอนหลับอยู่นั้น เพิ่งจะสวมบทมาเฟียหน้าตาย ไล่ตะเพิดสาวสวยเซ็กซี่ที่มาเกาะแกะออกไปอย่างไม่ไยดี และมีเพียงรูปถ่ายเซลฟี่ของเด็กสาวถักเปียสองข้างคนนี้เท่านั้น... ที่สามารถครอบครองพื้นที่ทั้งหมดในหัวใจของเขาได้