ตอนที่ 3 | ผู้ชายที่ชื่อแสนทิศ (1/2)

ณ เวลาสามทุ่มกว่า..

THE ONE CONDO (เดอะวัน คอนโด)

“น..นี่มันอะไรกันเนี่ย..”

หญิงสาวที่ยืนอ้าปากค้างอยู่กับที่เบิกตาโพลงกับภาพตรงหน้า เธอแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะได้มาอยู่ในที่แบบนี้ ทุกอย่างมันเหมือนกับความฝันยังไงยังงั้น

“ห้องนอนก็กว้างอย่างกับห้องเจ้าหญิง ห้องน้ำก็สวย แถมยังมีอ่างน้ำอีก ส่วนข้างนอกนี่ก็.. ฮืออออ สวยจัง..”

สมายล์ในชุดนอนเอ่ยพลางก็กระโดดโลดเต้นไปมาอย่างดีใจสุดขีด ผมยาวๆของเธอยังคงเปียกหมาด กลิ่นสบู่หอมอบอวลไปทั่วทั้งห้องกว้าง โดยก็มีเธออาศัยอยู่เพียงคนเดียวกับความเงียบงัน

หลังจากแอนนี่ช่วยเธอขนของเสร็จสรรพ สาวทอมห้าวก็นั่งพักที่นี่ไม่นานเท่าไหร่ เพราะเธอถูกแฟนสาวเรียกตัวให้ไปหา สมายล์จึงต้องจำเป็นจะต้องนอนอยู่ที่นี่คนเดียว

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอกังวลเลยสักนิด..

ฟุบ!

“เฮ้อ.. ป่านนี้คุณวูฟจะทำอะไรอยู่นะ เขาไม่ตอบแชตมาหลายชั่วโมงแล้ว หรือว่ากำลังเคลียร์งานอยู่”

ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังกำมะหยี่ เธอหรี่ตามองแชตที่ค้างไว้ตั้งแต่บ่าย แถมคุณวูฟก็ยังไม่ได้ออนไลน์อีกด้วย สมายล์จึงหยุดคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอก็กดปุ่มเปิดทีวีแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูฟีดไอจีเพื่อคลายเหงา

‘ฉันส่งรูปไปให้แกละ คิกๆ ตอนนี้ฉันกับเมฆคบกันแล้ว อีกไม่นานคงจะได้แต่งงานกันแหละ แกคงจำเมฆได้ใช่ไหม? หึ.. สมัยมอปลายไง..’

‘ที่ฉันหลอกให้แกไปอยู่กับอีลุงบ้ากามนั่นก็เพราะเหตุผลนี้แหละ ฉันอยากให้แกไปเป็นเมียคนอื่นไง เมฆของฉันจะได้ไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับแกอีก เฮ้อ.. ที่ผ่านมาผัวฉันก็เอาแต่คิดถึงแกนะยัยสมายล์ ฉันล่ะเกลียดจริงๆ’

พอหวนคิดถึงความจริงที่ทำให้เธอช็อกในวันนี้ สมายล์เองก็ถึงกับละทิ้งทุกอย่าง เธอยังจำใบหน้าของเมฆได้ดี ผู้ชายสารเลวที่เธอเจอในคาเฟ่แถวมหาลัย เขาคนนั้นมีชีวิตที่สุขสบายกับเพื่อนกลุ่มเดิม คงมีแค่เธอที่เหมือนกับตกนรกทั้งเป็นกับความทรงจำในอดีต..

“จัสมิน.. ฉันไม่น่าหลงคิดว่าแกเป็นเพื่อนฉันเลย”

สมายล์เอ่ยพลางก็ก้มลงมองดูรูปที่อีกฝ่ายส่งมา มันคือรูปคู่ที่ถ่ายกับเมฆ ทั้งสองดูรักกันอย่างหวานชื่น ทั้งๆที่ตอนมอปลายจัสมินก็รู้ดีว่าเธอถูกกลั่นแกล้งจากใคร

ติ๊ง!

แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนจากแชตก็ดังขึ้นมาทันควัน มันเป็นเสียงน่ารักที่ต่างจากการแจ้งเตือนทั่วไป สมายล์จึงรู้ได้ว่านี่เป็นข้อความจากแอพไดมอนด์เลิฟ

“คุณวูฟ..”

หัวใจที่สั่นระรัวเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ทันทีที่เปิดแชตสีชมพูพริ้งนั้นขึ้นมา ดวงตากลมโตก็ตั้งใจอ่านในสิ่งที่เขาพิมพ์หลังจากหายไปนานหลายชั่วโมง

แชตจากแอพ Diamond Love (ไดมอนด์เลิฟ)

คุณวูฟ : ขอโทษที่ไม่ได้เข้ามาตอบแชตนะ ฉันกินข้าวเรียบร้อยแล้วแหละ แต่เกิดเรื่องนิดหน่อย (อิโมจิเจ้าชายถอนหายใจอย่างเซ็งๆ)

สมายล์ : มีเรื่องอะไรเหรอคะคุณวูฟ

คุณวูฟ : ทะเลาะกับพ่อมาน่ะ โดนตบอีกแล้ว

ทันทีที่ได้อ่านข้อความนั้นก็ทำให้สมายล์ถึงกับหุบยิ้มลงทันที ใบหน้าของเธอรู้สึกชาไปข้างหนึ่งเหมือนกัน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกพ่อของตัวเองทำร้ายร่างกาย

คุณวูฟบอกกับเธอว่าเขาเป็นแค่พนักงานบริษัทธรรมดา เขาชอบทะเลาะกับพ่ออยู่เป็นประจำ ส่วนแม่ก็มาด่วนจากไปด้วยโรคประจำตัว พ่อของเขามีลูกชายกับเมียใหม่สองคน และดูท่าพ่อจะรักเมียคนนี้กับลูกชายมากกว่าเขาเสียอีก..

สมายล์ : คุณวูฟเจ็บมากไหมคะ T^T

           : เอาผ้าหนาๆห่อน้ำแข็งแล้วประคบตรงข้างแก้มไว้นะคะ ประคบสักสิบนาทีก่อน แล้วก็พักสักห้านาที ฉันว่ามันจะช่วยลดบวมได้นะคะ (อิโมจิกระต่ายร้องไห้)

คุณวูฟ : เป็นห่วงกันขนาดนี้เลย

          : เป็นเมียฉันเหรอ?

สมายล์ : เปล่าสักหน่อยยยยย

คุณวูฟ : ขอบคุณนะครับ เจ้ากระต่ายน้อย ♡

ครั้นสิ่งที่ถูกส่งมาได้ถูกอีกฝ่ายอ่านภายในไม่กี่วินาที พวงแก้มทั้งสองข้างของสมายล์ก็แดงฉานทันที เธอรู้สึกว่าหน้าตัวเองมันร้อนผ่าวเหมือนทุกครั้ง เวลาที่เขาพิมพ์ข้อความอบอุ่นแบบนี้ส่งกลับมา..

“คิกๆ ใครเขินกันเล่า.. ฉ..ฉันไม่ได้เขินสักหน่อย.. อ๊ากกกกกกกกก คิกคักๆๆ ไอ้คนบ้า.. ทำไมน่ารักจังเลย..”

ปึกๆๆๆ!!

หญิงสาวที่ทนความขวยเขินแทบไม่ไหว เธอก็ใช้สองมือฟาดลงไปตรงหมอนบนโซฟา สมายล์แทบจะบดขยี้หน้าตัวเองกับมันซะแล้ว หัวใจดวงน้อยมันเต้นระรัว ไม่รู้ว่าควรจะต้องพิมพ์อะไรตอบกลับเขาไปดี

ติ๊ด!

(รหัสผ่านไม่ถูกต้องค่ะ โปรดลองใหม่อีกครั้ง)

แต่ทันใดนั้นเองที่เสียงบางอย่างดังขึ้นมาจากหน้าห้อง สาวน้อยที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ สมายล์รีบละสายตาออกจากจอโทรศัพท์ เธอจ้องมองไปยังบานประตูไม้สีอ่อนที่หนาพอสมควร

“นี่มันอะไรกัน..”

เวลานี้ทำไมถึงมีคนมาห้องของเธอล่ะ?

แถมยังพยายามจะกดรหัสเข้าห้องของเธออีกด้วย

คิดได้ดังนั้นสมายล์จึงรีบลุกพรวดออกมาจากโซฟา เธอตรงปรี่เข้าไปยืนอยู่หลังบานประตูที่มีเสียงพูดคุยดังแว่ว จังหวะนั้นเองมือเรียวบางอันสั่นเทาจึงรีบเปิดดูตรงตาแมว มันก็เผยให้เห็นภาพที่ทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน

“ห้องนี้แน่นะไอ้เมฆ ไอ้เวร.. นี่ถ้ากดผิดแล้วเจ้าของห้องออกมายำตีนพวกกูล่ะ มึงแน่ใจนะเว้ย!?”

“เออดิ ก็กูเห็นแชตของอีจัสมินแล้ว”

“ฮ่าๆๆ มึงนี่แม่งร้ายจังนะ พอเมียหลับก็รีบออกมาหาผู้หญิงอีกคนเลย นี่ใจมึงจะไม่เลิกตามตอแยยัยสมายล์เลยหรือไง ถ้าเมียมึงรู้เข้าล่ะ ยัยนั่นจะไม่โกรธเหรอ?”

“ก็ช่างแม่งดิ กูแคร์ที่ไหน ตอนนี้กูแค่อยากเจอหน้าสมายล์อีกครั้ง หึ.. ไม่ได้เจอกันนานแล้ว กูคิดถึงยัยนั่นจนแทบบ้า..”

ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้กำลังถาโถมเข้ามาจนไม่ทันได้ตั้งตัว สาวร่างบางยืนนิ่งอยู่หลังประตูพร้อมกับดวงตาที่เบิกโพลง เธอก้าวขาไปไหนไม่ได้อีกเลยเมื่อได้ยินความจริงทุกอย่าง

แก๊งผู้ชายที่เธอเพิ่งวิ่งหนีเมื่อตอนกลางวัน ตอนนี้พวกมันกลับพยายามจะบุกรุกเข้ามาหาเธอแล้ว..

“จ..จะทำยังไงดี..”