ตอนที่ 2 | เธอจ่ายห้องเดียวพอ (2/2)

ความจริงที่เอื้อนเอ่ยกลับทำให้สาวทอมอ้าปากค้าง สายตาที่ตกใจนั้นค่อยๆผ่อนคลายลงเพราะรู้นิสัยเพื่อนดี สมายล์เป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง ทั้งเรื่องฐานะ เรื่องหน้าตา แล้วก็.. เรื่องการเข้าหาผู้ชาย แค่เพศตรงข้ามเข้าใกล้เธอนิดเดียวก็สะดุ้งโหยงยิ่งกว่าเห็นผี

อีกอย่าง.. แอนนี่ก็รู้ถึงปมตอนวัยมอปลายของเธอด้วย มันหนักหนาสาหัสจนทำให้สมายล์นอนฝันร้ายอยู่บ่อยๆ

“ยัยสมายล์..”

“ฉันคิดว่าเร็วๆนี้แหละ ฉันจะต้องเจอเขาให้ได้”

“……”

“คุณวูฟเป็นคนเดียวเลยนะที่คุยกับฉันนานที่สุด ถึงเราจะไม่เคยเปิดกล้องเจอหน้ากันก็ตาม แค่พิมพ์ผ่านแชต แต่ฉันสัมผัสได้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่นมาก”

ประโยคที่เอ่ยไปก็ยิ้มไปของสมายล์กลับทำให้อีกฝ่ายส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย แอนนี่รู้ดีว่าเพื่อนฝันหวานกับผู้ชายนิรนามที่ใช้รูปหมาป่าตั้งเป็นโปรไฟล์มากแค่ไหน

“เฮ้อ.. เอาเถอะ สรุปว่าผู้ชายคนนั้นอายุหกสิบกว่า มีลูกมาแล้วสิบคน แล้วก็น้ำหนักเกินหนึ่งร้อยโล ชอบนอนกรน ฟันเหลือง ตัวเหม็นเปรี้ยว ฝันของแกจะสลายไหมล่ะยัยเพื่อนรัก หืม!?”

แอนนี่เอ่ยถามพลางเอนกายพิงเก้าอี้หนัง ประโยคนั้นก็ทำให้สมายล์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่พักหนึ่ง

“แต่ฉันเคยได้ยินเสียงเขานะ เขาอัดส่งมาแค่แป๊บเดียว เสียงเขาก็หล่อดีออก..”

“เสียงหล่อไม่ได้การันตีทุกอย่างค่า!! เฮ้อ.. ฉันล่ะปวดประสาทกับแกจริงๆ รีบนัดเจอกันได้แล้ว!! นี่ถ้าไม่นัดเจอฉันจะเชียร์ให้แกได้กับคุณแสนทิศอะไรนั่นนะ!”

“จ..จะบ้าหรือไง..”

แต่จังหวะนี้เองที่สายตาใสซื่อของสมายล์เหลือบมองโดยรอบ ผ่านกระจกใสของร้านคาเฟ่ที่มีคนเดินเพ่นพ่าน มันก็ได้มีแก๊งผู้ชายกลุ่มหนึ่งเดินผ่านโต๊ะของเธอไป ก่อนที่คนคุ้นหน้าจะพากันเดินเข้ามาสั่งกาแฟตรงเคาน์เตอร์ โดยผู้ชายคนนั้นก็ยืนห่างจากโต๊ะเธอไม่ไกล

“……”

ราวกับว่าตอนนี้ในหัวสมองของเธอมันอื้อไปหมด ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินในใจของเธออย่างบ้าคลั่ง

“อ..แอนนี่..”

“ว่า?”

“เรารีบกลับกันเถอะ”

“ห๊ะ”

“ร..รีบกลับ..”

พอเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวดูไม่ค่อยดีจึงรีบพยักหน้าตอบ แอนนี่ขมวดคิ้วจ้องมองดวงตาแดงก่ำของสมายล์ ก่อนเธอจะรีบเดินตามร่างเล็กออกไปจากคาเฟ่นี้ทันที

ซึ่งเพื่อนรักของเธอก็เร่งฝีเท้าแบบไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เนื้อตัวสั่นเทาเหมือนกับถูกผีเข้า สมายล์เดินก้มหน้าก้มตาลูกเดียว ถ้าเดาไม่ผิด.. เธอคงหนีใครสักคนมา..

“ยัยสมายล์!! แฮ่กๆๆ!! รอฉันด้วยสิ!!”

“ฮะฮึก..”

“เฮ้ย.. ก..แก..”

พอเข้าประชิดตัวเพื่อนรักได้สำเร็จ แอนนี่ก็เห็นว่าอีกฝ่ายที่ยืนตัวสั่นกำลังร้องไห้อย่างเจ็บปวด สีหน้าของเธอไม่เหลือรอยยิ้มของความสุขอีกเลย

“ผู้ชายคนนั้น.. ที่ฉันเล่าให้แกฟังน่ะ..”

สมายล์พยายามจะอธิบายพร้อมกับยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตา เพราะภาพเมื่อกี๊มันทำให้เธอหวาดกลัวเหลือเกิน เธอกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะกลับเข้ามาในชีวิตเธออีก

ที่ผ่านมาเธอพยายามหนีมาตลอด ชีวิตปีหนึ่ง ปีสอง และปีสามของเธอก็สงบสุข คงมีแค่เพียงปีสี่.. ที่เธอได้เจอเข้ากับผู้ชายที่ชื่อ เมฆ แถวมหาลัยที่เธอเรียนอยู่..

“เดี๋ยวนะ แล้วมันมาทำอะไรแถวนี้วะเนี่ย ตายห่าแล้ว!”

“ฉ..ฉันไม่รู้..”

“……”

“ขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเถอะ”

“เฮ้อ.. ยัยสมายล์”

“ขอให้มันเป็นเรื่องบังเอิญแค่ครั้งเดียว..”

กาสิโนเทวากุล กรุงเทพฯ

“คุณแสนทิศครับ”

“……”

“คุณแสนทิศ?”

“หึ.. คนอะไรน่ารักจังวะ”

ท่ามกลางบรรยากาศที่หยุดชะงักของทุกคนในห้องกว้าง หนุ่มหล่อบนเก้าอี้ทำงานเอาแต่จ้องมองไอแพดในมือ เขาหรี่ตามองรูปถ่ายของสาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้ม ส่วนด้านล่างก็เป็นแชตที่เอาไว้คุยกับเธอผ่านแอพไดมอนด์เลิฟ

“นายครับ!!!”

จนกระทั่ง เบิ้ม ลูกน้องคนสนิทได้เอ่ยเรียกสติของเจ้านายดังลั่นห้อง มาเฟียหนุ่มที่สะดุ้งโหยงจึงยอมละสายตาออกจากรูปถ่ายของ.. สมายล์

“เฮ้อ.. นี่ผมเรียกนายจนปากเปียกปากแฉะหมดแล้วครับ นายเอาแต่ก้มดูรูปคุณสมายล์อยู่นั่นแหละ”

“อะไร! กูไม่ได้ดูเว้ย! ก..กูทำงาน”

มือถือสากแต่ปากยังถือศีล พ่อหนุ่มจอมปากแข็งว่าพลางก็ทำท่าทีเหมือนไม่ได้ยอมรับอะไร สีหน้าเรียบเฉยนั้นจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนที่อยู่กลางห้อง ซึ่งทางเบิ้มเองก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

“ครับ ทำงานก็ทำงานครับนาย แล้วนี่จะเอายังไงกับไอ้เวรนี่ดีครับ? มันติดหนี้กาสิโนเรามาหลายเดือนแล้ว”

“อีกแล้วเหรอวะ”

“ใช่ครับนาย”

“เห็นที.. พวกเราคงต้องซ้อมมันนะครับ”

ลูกน้องอีกคนเอ่ยด้วยสีหน้าเอาจริงเอาจัง ท่าทีดุดันของเหล่าชายฉกรรจ์หลายคนจ้องมองไปยังผีพนันเขม็ง ราวกับว่าพวกเขาอยากจะจัดการกับเหยื่อซะเอง

ตึก.. ตึก..

“พวกมึงใจเย็นๆกันก่อนดิ หึ..”

ทว่าแสนทิศที่เดินตรงเข้ามาก็ย่อตัวกระซิบเสียงแผ่ว มือหนานั้นเอื้อมมาวางบนไหล่ของลูกหนี้ เขาคนนี้กำลังนั่งตัวสั่นเทาราวกับลูกนก ใบหน้ายังคงมีรอยแผลจากการถูกลูกน้องของแสนทิศรุมทำร้ายมา

หากรู้จักผู้ชายคนนี้จริงๆแล้ว.. แค่ลุคภายนอกคงไม่ได้การันตีอะไร เพราะแสนทิศไม่ได้เป็นเหมือนพ่อของเขา

“มึงโดนมาเยอะแล้ว กูจะไม่ทำมึงอีก”

“อ..เอ่อ แต่นายครับ”

“พวกมึงหุบปาก นี่เป็นคำสั่งกู”

สิ้นประโยคคำสั่งนั้นก็ทำให้ลูกหนี้ผู้โชคดีคนนี้น้ำตาไหลพราก เขาก้มลงกราบแทบเท้าของแสนทิศด้วยความซาบซึ้ง ไม่คิดเลยว่าพ่อหนุ่มมาเฟียจะจิตใจดีงามถึงขนาดนี้

ซึ่งทางลูกน้องของแสนทิศก็หันมามองหน้ากัน พวกเขาถอนหายใจเหมือนอย่างเคยกับนิสัยใจอ่อนของเจ้านายตัวเอง

แอ๊ดดดด…!!!

แต่ทว่า

“เพราะมึงเป็นแบบนี้ไง กูเลยไม่ไว้ใจจนต้องแอบตามมาดูให้เห็นกับตา ไอ้ลูกเหี้ยนี่!!”

ผู้ชายวัยหกสิบกว่าที่จู่ๆก็เปิดประตูเข้ามาเอ่ยเสียงแข็งกร้าว นั่นจึงทำให้เหล่าลูกน้องทุกคนต่างรีบก้มหน้าลงทันที ราวกับรู้อนาคตว่าหลังจากนี้.. แสนทิศจะต้องโดนอะไร

“พ..พ่อ..”

“……”

“นี่พ่อมาได้ยังไง ไหนพ่อบอกว่าวันนี้จะไม่มาไง”

“หึ..”

เพี๊ยะ!!!!!

กึก

จนกระทั่งฝ่ามือหนาได้โถมเข้าใส่ใบหน้าหล่อของลูกชายคนโต เสียงอันดังสนั่นนั้นทำให้ทุกคนต่างสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ยกเว้นแต่เพียงแสนทิศที่ยืนแน่นิ่งอยู่ที่เดิม

“กึ่ด…”

ความเจ็บปวดจากการถูกทำร้ายร่างกายโลดแล่นเข้าสู่หัวใจเรื่อยมา ตั้งแต่เด็กจนโต.. เขาต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของพ่อมาตลอด ไม่มีวันที่จะได้เป็นตัวของตัวเองเลย

แสนทิศที่จิตใจดีและอ่อนไหว

ภายนอกของเขาจำเป็นจะต้องโหดร้ายกับคนอื่น

เพียงเพราะคำสั่งของคนเป็นพ่อ..

“มึงช่วยทำตัวให้สมกับใช้นามสกุลของกูหน่อยได้ไหมไอ้แสนทิศ มึงอย่าลืมนะ มึงยังมีน้องชายอีกสองคนที่รอรับมรดกอยู่ ถ้ามึงไม่ใช่ลูกคนโต.. ป่านนี้กูโอนทุกอย่างไปให้น้องชายมึงหมดแล้ว!!”