ตอนที่ 1 | ได้เจอกันสักทีนะ (1/2)

กะหรี่เหรอ..

นี่หมายความว่าจัสมินโกหกเธอมาตลอด?

“ค..คุณลุงพูดอะไรคะ เพื่อนหนูเธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นนะคะ เธอเป็นคนจริงใจและก็เรียบร้อยมาก แต่ทำไม..”

“ก็ยัยนั่นมันขายตัวให้ฉันนานแล้ว มันบอกว่ามีเพื่อนชื่อสมายล์กำลังหารูมเมทอยู่ หึ.. ยัยนั่นก็เลยบอกกับฉันว่าให้ฉันมาอยู่รอรับเธอไง นี่ไม่ได้คุยกันเลยหรือไงเนี่ย”

“อะไรนะคะ!?”

ราวกับว่าสิ่งที่เธอกำลังได้ยินมันเป็นแค่เรื่องโกหก ทั้งๆที่หลักฐานทุกอย่างมันก็ชัดเจนอยู่เต็มตา สมายล์ยืนแน่นิ่งไปกับคำอธิบายพร้อมน้ำตาที่เอ่อคลอ

“น..นี่มันคงเป็นเรื่องเข้าใจผิดแล้วค่ะคุณลุง จัสมินบอกกับหนูว่ารูมเมทหนูเป็นผู้หญิงนะคะ”

“ก็อีนั่นมันตอแหล!! พูดอะไรเชื่อถือไม่ได้หรอก!!”

คุณลุงว่าพลางก็กล่าวโทษเพื่อนของเธออย่างหงุดหงิด ร่างท้วมใหญ่รีบปรี่เข้ามาประชิดเธอทันที ก่อนที่จะใช้โอกาสนี้คว้าข้อมือเรียวเข้าไปหาตัว

หมับ!!!

“ว๊ายยยย!!! ปล่อยหนูนะคะคุณลุง!!”

“เธอเป็นเพื่อนยัยนั่นก็ต้องนิสัยเหมือนกันนั่นแหละ!”

“ม..ไม่”

“ถ้ายัยจัสมินมันขายตัว เธอก็ต้องขายใช่ไหม?”

“ไม่ใช่นะคะ!! หนูไม่ได้เป็นผู้หญิงขายตัวนะคะ!!!”

พึ่บ!!

คนที่หวาดกลัวจนตัวสั่นเอ่ยเสียงหนักแน่น สมายล์รีบดึงข้อมือของตัวเองกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยายามก้าวถอยหลังหนีไปทางประตูอีกครั้ง แต่คนที่รู้ทันกลับรีบเอื้อมมาคว้าแขนเธอไว้

“กรี๊ดดดดดดด!!! ปล่อยนะคะ!!! ช่วยด้วย!!! ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ!! ฮึกๆๆ ช่วยด้วย!!!”

ท่าทีของหญิงสาวคนนี้ดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าเธอมีปมฝังใจในอดีตที่คอยตามหลอกหลอนทุกค่ำคืน

สมายล์กรีดร้องอย่างสุดเสียงที่มีจนลุงโรคจิตสะดุ้งโหยง เขาขมวดคิ้วจ้องมองร่างบางอย่างไม่เข้าใจ เพราะตอนนี้ตัวของเธอสั่นเทาเหมือนกับคนถูกผีเข้า แถมยังพยายามดึงข้อมือตัวเองกลับไปอย่างสุดแรง

พึ่บ!!

จนกระทั่งเธอได้ทำมันสำเร็จ ร่างบางจึงถูกปล่อยให้เป็นอิสระจากลุงแสนโรคจิตคนนี้ แต่ทว่าตัวเธอก็เซถลาไปทางประตูบานใหญ่ที่แง้มไว้อยู่หน้าห้อง ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่มีผู้ชายอีกคนเดินเข้ามาพอดี..

ปึก!!!

“อ..อ๊ะ!!”

สมายล์สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจอีกครั้ง เธอรีบหันขวับไปมองใครคนนั้นด้วยแววตาแดงก่ำ หัวใจของเธอหล่นวูบในชั่วพริบตา เพราะตอนแรกเธอคิดว่าเขาคงเป็นเพื่อนของลุงโรคจิตคนนี้

“นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรกันวะ มึงเอาผู้หญิงขึ้นมาซ้อมบนห้องกูเหรอ?”

“ไม่ใช่นะครับคุณแสนทิศ!! อะ เอ่อ..”

“แล้วเสียงกรี๊ดดังไปถึงหน้าลิฟต์มึงจะอธิบายยังไง”

“……”

“ต้องให้กูบอกตำรวจไหมว่ามึงสร้างวีรกรรมอะไรอีก กูให้มึงซุกหัวนอนอยู่ในคอนโดกูก็ดีแค่ไหนแล้ว แล้วค่าเช่าก็จ่ายให้ตรงเวลาด้วย ถ้าไม่งั้นกูจะสั่งให้ลูกน้องมาลากตัวมึงออกไปจากที่นี่”

“ค..ครับคุณแสนทิศ..”

“……”

ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เพื่อนของตาลุงนี่งั้นสิ.. รอดแล้วเรา..

สมายล์ที่ยืนนิ่งเป็นหินพึมพำกับตัวเองอยู่ภายในใจ ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างเหมือนกับมีความหวัง ครั้นแววตาของทั้งสองได้หันมาสบกัน ผู้ชายที่ชื่อว่า ‘แสนทิศ’ เขาคนนั้นก็หรี่ตามองเธอด้วยความสับสนและตกใจ

เพราะเขาเห็นใบหน้าสวยของเธอนองน้ำตา ร่างกายเธอสั่นเทาด้วยความกลัว แถมการแต่งตัวก็ดูจะเป็นวัยรุ่นอยู่เลยด้วยซ้ำ เธอไม่ได้แต่งตัวล่อแหลมเลยสักนิดเดียว

“ช..ช่วยฉันด้วยนะคะ ฮึก.. พอดีว่ามีเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อยค่ะ เพื่อนของฉันบอกว่าที่นี่มีห้องว่างให้ฉันเข้ามาอยู่ ล..แล้ว.. ฮึก.. รูมเมทก็เป็นผู้หญิง ฉันไม่รู้เลยค่ะว่าอันไหนคือเรื่องจริงกันแน่..”

“เพื่อนคุณใช่คนที่ชื่อจัสมินหรือเปล่า?”

หนุ่มหล่อในชุดสูทดูดีเลิกคิ้วถามเธออย่างนิ่งๆ แววตาแอบสงสารคู่นั้นพยายามวางเฉยเพื่อไม่ให้เธอประหม่า

“ใช่ค่ะ! ผู้หญิงคนนั้นแหละค่ะ”

“เฮ้อ.. จัสมินเป็นผู้ร่วมเช่าที่นี่เหมือนกันนะ เธอไม่เคยมาอยู่หรอก แต่ก็จ่ายเงินให้ฉันตลอด คงแอบมาเช่าไว้ให้ใครเนี่ยแหละ อีกอย่าง.. ผู้หญิงคนนั้นรู้อยู่แล้วว่ารูมเมทอีกคนก็คือไอ้เวรนี่..”

แสนทิศเหลือบตาไปมองลุงโรคจิตที่ยืนก้มหน้างุด ท่าทีของเขาดูสงบเสงี่ยมราวกับคนกำลังจำศีล แม้แต่หน้าสมายล์ก็ยังไม่กล้าเงยขึ้นไปมองด้วยซ้ำ

“ฮะฮึก.. น..นี่ก็หมายความว่า”

“สาวน้อย..”

“……”

“หึ.. แน่ใจนะว่านี่เพื่อนเธอ ไม่ใช่ศัตรูน่ะ?”

ยี่สิบนาทีต่อมา..

หลังจากเหตุการณ์ภายในห้องสุดหรูได้สิ้นสุดลง ทุกอย่างก็เงียบสงัดราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น เจ้าของห้องนี้อย่างแสนทิศก็ได้ไล่ลุงขี้เมาให้ไปอยู่ที่อื่นก่อน ส่วนสมายล์ก็ได้รับอนุญาตให้พูดคุยกับเพื่อนตัวการคนนั้น

ยี่สิบนาทีนี้เธอพยายามติดต่อกับจัสมิน สาวร่างบางที่ยืนตาแดงก่ำเอาแต่กดโทรหาเพื่อนคนนั้นอย่างไม่ย่อท้อ เธอหวังว่าจัสมินจะรับสายเธอเหมือนอย่างที่เคยทำ

“เฮ้อ.. โดนเพื่อนหลอกมาเหรอวะ”

โดยมีแสนทิศที่นั่งพิงโซฟากลางห้องรับแขกคอยมองเธออยู่ตลอด แววตาสงสารเอาแต่จ้องมองไปยังแผ่นหลังเล็กตรงระเบียงกว้าง ผ่านมานานแล้วเธอก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น

ติ๊ง!

[ ยินดีต้อนรับเข้าสู่แอพ ‘Diamond Love’]

ด้วยความที่หนุ่มหล่อคนนี้ไม่รู้ว่าจะทำอะไร ระหว่างรอก็เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอพนี้ฆ่าเวลาเล่นๆ ซึ่งภายในแอพนี้ก็ประกอบไปด้วยกิจกรรมมากมาย

มันคือแอพที่เอาไว้สำหรับคนเหงามาพูดคุยกัน และเล่นเกมเพื่อผ่อนคลาย บ้างก็นัดเดต ไม่ก็.. นัดดูหนังออนไลน์ แต่สำหรับแสนทิศแล้วเขามีผู้หญิงที่อยู่ในใจเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น แม้จะมีข้อความจากสาวๆทักมาไม่หยุดหย่อน แต่ตั้งแต่ที่เขาได้คุยกับเธอมาเกือบปี..

แสนทิศก็ไม่เคยตอบข้อความผู้หญิงคนไหนอีกเลย

“กระต่ายน้อยไม่ออนสินะเนี่ย ตอนนี้ทำอะไรอยู่นะ”

มาเฟียหนุ่มหรี่ตามองสถานะในแอพพลางพึมพำเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะกดเข้าไปดูข้อความก่อนหน้าที่คุยกันมากมาย เพราะเขากับเธอคุยกันอย่างจริงจังแทบทุกวัน แม้จะไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนก็ตาม..

“ฮะฮึก.. แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงจัสมิน นี่แกกำลังจะบอกว่าแกหลอกฉันมาที่นี่เหรอ ก..แกรู้ไหมว่าเมื่อกี้นี้มันเกิดอะไรขึ้น ฮึก.. ฉันเกือบจะถูกลุงนั่นลวนลามแล้ว!”

แต่ทว่าเสียงสะอื้นที่ดังขึ้นจึงทำให้แสนทิศหยุดชะงัก เขารีบเงยหน้ามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงริมระเบียง เธอตัวสั่นเทาพร้อมทั้งร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด

(แล้วไงอะ นั่นมันก็เรื่องของแกสิ)

“ว่าไงนะจัสมิน น..นี่แก..”