ตอนที่ 2 | เธอจ่ายห้องเดียวพอ (1/2)

“อะเอ่อ.. ว่าไงนะคะ ให้ฉันเข้ามาอยู่ที่นี่งั้นเหรอคะ!”

“ใช่ครับ ส่วนค่าเช่า..”

“……”

“ทางเรามีโปรโมชั่นให้อยู่ฟรีสิบเดือน”

“คะ!?”

เหมือนกับว่าตอนนี้โลกทั้งใบหยุดหมุนไปในชั่วขณะ สาวสวยที่นั่งอยู่บนโซฟาอ้าปากค้างกับคำอธิบายเจ้าของห้อง เธอเบิกตากลมโตมองเขาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

มันไม่มีที่ไหนให้อยู่ฟรีแบบนี้หรอก.. ไม่มีทาง..

“พอดีฉันอยากจะขอโทษเธอน่ะ เกี่ยวกับเรื่องไอ้ลุงขี้เมานั่น ฉันไล่มันออกไปแล้วเพราะมันค้างค่าเช่ามาหลายเดือน ที่นี่ก็เลยว่างทั้งสองห้องเลย เธอจะได้สบายใจ”

“เอ่อ ม..ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้เพื่อฉันหรอกนะคะ!”

ทำไม.. เขาถึงพูดเป็นกันเองจังนะ

ก่อนหน้านี้คุณแสนทิศยังพูดว่าคุณกับผมอยู่เลย

สมายล์ที่โบกไม้โบกมือปฏิเสธข้อเสนอเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวเมื่อได้สบสายตากับเขาตรงๆ ผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม เขาคนนี้ทั้งหล่อ ทั้งแต่งตัวดี แถมหุ่นของเขาก็ล่ำบึกราวกับนายแบบ

ผู้ชายที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้คงจะมีภรรยาแล้วแน่ๆ ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็หล่อราวกับจับต้องไม่ได้ เธอไม่อาจคิดล่วงเกินเขาแม้แต่นิดเดียว เพราะเขากับเธออยู่คนละระดับกัน เขาเป็นถึงคนรวยที่มีห้องคอนโดหรูๆเป็นของตัวเอง แถมยังใส่แบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า..

“ฉันไม่ได้ทำเพื่อเธอสักหน่อย หึ.. อย่าหลงตัวเองสิ”

“ต..แต่ว่าข้อเสนอนี้มันมากเกินไป”

“มหาลัยเธอจะเปิดแล้วไม่ใช่เหรอสาวน้อย?”

“……!!!”

“หอพักแถวนี้มันก็เต็มหมดแล้ว แถมตอนนี้ทุกที่ยังแข่งกันขึ้นราคาจนนักศึกษาย้ายเข้าไปอยู่หอในกันหมด ไม่เชื่อก็ไปถามราคาดูสิ ส่วนหอในก็..”

“อะอึ่ก..”

“เธอก็น่าจะรู้ว่ามันสยองแค่ไหน มีเรื่องเล่าชวนขนหัวลุกตั้งเยอะแยะนี่ ถ้ายังอยากจะไปอยู่ ฉันก็ไม่ได้ห้ามหรอก แต่ฉันเตือนเธอแล้วนะ”

แสนทิศอธิบายพลางทำหน้าชวนขนหัวลุก ท่าทีของเขาพาเธอกลืนน้ำลายลงคอตามไปด้วย เขาเปิดคอนโดให้นักศึกษารวยๆเข้ามาพักนานหลายปี เรื่องตำนานหอในก็คงจะทำให้เขาแอบรู้มาบ้าง

“ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้เจ้าเล่ห์ขนาดนี้นะ..”

สมายล์บ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงเบา เธอสังเกตเห็นท่าทีแปลกประหลาดของเขาแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อใจนัก

“เฮ้อ.. งั้นเอาแบบนี้นะคะคุณแสนทิศ”

“ครับ?”

“ฉันอยู่ฟรีไม่ได้หรอกค่ะ แต่ฉันจะจ่ายเงินให้คุณ”

“ผมบอกแล้วไงว่าไม่”                 

“ได้โปรดเถอะค่ะ ฉันไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร”

“……”

น้ำเสียงวิงวอนกับหน้าตาออดอ้อนของเธอเริ่มทำให้อีกฝ่ายชะงักไป แสนทิศหรี่ตามองใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นราวกับต้องมนต์สะกด จู่ๆรอยยิ้มมันก็คลี่คลายออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ คงเพราะเธอน่ารักกับใจเขามากเกินไป..

“หึ.. งั้นผมคิดเดือนละสองพันครับ”

“คะ!? ส..สองพัน! เอ่อ.. มันถูกไปนะคะ ห้องนี้มันกว้างแล้วก็หรูมากๆด้วย หมื่นนึงยังน้อยไปด้วยซ้ำ”

“งั้นก็แสนนึง”

“อะไรนะคะ”

“หึๆๆ”

พอรู้ว่าตัวเองกลั่นแกล้งเธอได้สำเร็จ แสนทิศก็หัวเราะอย่างเอ็นดูในท่าทีน่ารักน่าชังนั่น เพราะตอนนี้คิ้วทั้งสองข้างของเธอขมวดเข้าหากัน ดวงตากลมโตนั้นเบิกกว้างราวกับตื่นตกใจราคาที่เขาเรียกร้อง

“เธออยากจ่ายเท่าไหร่ก็จ่ายมาเถอะ แต่ฉันไม่ได้รับปากว่าจะเอานะ หึ..”

พูดจบคนเจ้าแผนการก็ลุกขึ้นจากโซฟาทันที เขาใช้มือข้างหนึ่งเลิกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้น จนมันเผยให้เห็นรอยสักตรงแขนทั้งสองข้าง แม้จะดูไม่ออกว่ามันเป็นรูปอะไร แต่มันก็เท่บาดใจจนทำให้สมายล์กลืนน้ำลายลงคอ

ผู้ชายคนนี้ดูแปลกพิลึก..

“อะอึ่ก..”

เขาดูเหมือนคนดีแต่ก็ไม่ใช่ แต่งตัวเนี้ยบหัวจรดเท้า ใบหน้าหล่อสะอาดสะอ้าน ผิวขาวสว่างดูโดดเด่น แต่ก็มีรอยสักเต็มแขนเหมือนกับพวกมาเฟีย ดวงตาคู่นั้นเอาแต่จ้องมองมาเหมือนกับรู้จักเธอมานาน

“เดี๋ยวฉันให้แม่บ้านมาทำความสะอาดทุกห้องเลยนะ เธอก็ออกไปไหนก่อนก็ได้ ค่ำๆค่อยกลับมา ส่วนเรื่องเซ็นสัญญาฉันจะให้คนมาจัดการ”

“เอ่อ.. แล้วเรื่องเพื่อนของฉันล่ะคะ?” สมายล์รีบลุกขึ้นเพื่อค้านคนที่กำลังจะเดินออกไปจากห้อง

“ฉันก็จะไล่ยัยผู้หญิงคนนั้นออกไปจากการเช่าด้วยไง ตอนนี้ทั้งสองห้องว่างหมดแล้ว เธอจะอยู่ที่นี่คนเดียว หรือว่าชวนเพื่อนมาอยู่ก็แล้วแต่”

“แล้วฉันต้องจ่ายราคาเต็มทั้งสองห้องเลยไหมคะคุณแสนทิศ” ความกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายทำให้อีกฝ่ายกระตุกยิ้มบาง

“หึ.. เธอจ่ายแค่ห้องเดียวพอ”

จบประโยคที่เต็มไปด้วยแววตาเจ้าเล่ห์นั้น ชายร่างสูงโปร่งที่ถือเสื้อสูทสีดำก็ก้าวขาออกไปจากห้องนี้ทันที เธอจ้องมองแผ่นหลังกว้างกำยำนั้นด้วยหัวใจอันสั่นระรัว

น่าแปลกที่เธอกลัวผู้ชายแทบทุกคนบนโลกนี้

แต่สำหรับเขา.. เธอกลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด..

หลายชั่วโมงต่อมา..

คาเฟ่หลังมหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย

“ฮ่าๆๆๆ!! โป๊ะเช๊ะเลยยัยเพื่อนรัก!!”

“ป..โป๊ะเช๊ะอะไรของแกแอนนี่”

“ก็ไอ้พ่อหนุ่มมาเฟียนั่นปิ๊งแกไง! คนบ้าที่ไหนจะให้คนแปลกหน้ามาอยู่คอนโดตัวเองฟรีๆ คอนโดไอ้เดอะวันอะไรนั่นก็โคตรหรู มันติดหนึ่งในสิบคอนโดที่ดีที่สุดในกรุงเทพฯเลยนะเว้ย!”

สาวทอมที่นั่งดูดกาแฟแก้วใหญ่อธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง แอนนี่ เธอเป็นเพื่อนของสมายล์ตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง แม้เธอทั้งสองจะไม่ได้คบกันตอนเรียนมอปลาย แต่ทั้งชีวิตของสมายล์ก็มีแค่แอนนี่คนเดียวที่เธอไว้วางใจ

สาวทอมห้าวคนนี้ซื่อสัตย์มาก เธอคิดอะไรก็พูดแบบนั้น แถมยังคอยเตือนสมายล์หลายอย่างเกี่ยวกับการใช้ชีวิต

“ก็ใช่ไงแอนนี่ ฉันเกรงใจเขาจะตายอยู่แล้วเนี่ย เฮ้อ.. เขาบอกว่าคืนนี้ก็เข้าไปอยู่ได้เลย ตอนนี้คุณแสนทิศกำลังให้แม่บ้านทำความสะอาดใหญ่อยู่ ก็น่าจะใช้เวลานานอะ”

“แหมๆ ความสวยเพื่อนฉันนี่เป็นประโยชน์จริงๆ”

สาวทอมว่าพลางก็ยื่นมือมาแตะแก้มสมายล์อย่างประชดประชัน ก่อนที่เธอจะหยิบแก้วน้ำมาดูดต่อ

“เออ! แล้วกับคุณหมาป่าอะไรของแกนั่นน่ะ ความสัมพันธ์พัฒนาไปถึงไหนแล้ว เจอกันยัง?”

กึก

ทันทีที่ชื่อของผู้ชายคนนั้นดังออกมาจากปากเพื่อนรัก ใบหน้าจิ้มลิ้มของสมายล์ก็เริ่มแดงฉาน หัวใจของเธอเต้นตึกตักเพราะเขาตั้งหลายครั้ง

“ยังไม่ได้เจอหรอกแอนนี่ คือ.. ฉันยังไม่พร้อม”

“เฮ้อ.. นี่จะต้องรอบรรพบุรุษแกมาเกิดใหม่หรือไง!!!”

“อะจึ๋ย..”

เสียงตวาดนั้นทำให้สมายล์สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ รวมถึงโต๊ะรอบข้างในร้านคาเฟ่แห่งนี้ด้วย

“ไปนัดเดตกันได้แล้ว!! โอ๊ย.. ตายๆๆ ไอ้ฝั่งนั้นก็ไม่อยากจะนัดเจอแกเลยเหรอ!? คุยกันมาตั้งเกือบปี!!”

“ไม่ใช่ว่าฝั่งนั้นไม่อยากหรอก แต่ฉันเนี่ยแหละ”

“ห๊ะ”

“ฉันเนี่ยแหละที่ไม่พร้อมจะนัดเจอกับเขาเอง..”