ตอนที่ 1 | ได้เจอกันสักทีนะ (2/2)

(โชคดีแล้วกันนะ คิกๆ อยู่ที่นั่นไปเถอะ อย่างน้อยฉันก็เช่าให้แกอยู่ แกจ่ายฉันแค่นิดเดียวพอ ถือว่าฉันทำบุญทำทานก็แล้วกัน หึ.. อยู่กับไอ้บ้ากามนั่นน่าจะทำให้ชีวิตแกดีขึ้นได้ อย่าลืมอ่อยมันเยอะๆล่ะ แกจะได้มีเงินใช้)

“กึ่ด..”

ประโยคของผู้หญิงที่เธอคิดว่าเป็นเพื่อนกำลังทำร้ายหัวใจสมายล์อย่างช้าๆ เธอไม่น่าหลงไว้ใจคนเลวแบบนี้เลย แม้จะเคยเป็นเพื่อนกันสมัยตอนมอปลาย แต่มันก็ไม่ได้การันตีว่าเธอจะเชื่อใจจัสมินได้เสมอไป

“แกจำเอาไว้เลยนะจัสมิน ฮึก.. สิ่งที่แกทำไว้กับฉัน สักวันฉันจะเอาคืนบ้าง ฉันขอให้ชีวิตแกย่ำแย่ลงกว่าเดิม”

(คิกๆ ต๊ายยยย! เดี๋ยวนี้ปากแซ่บขึ้นนะย๊ะยัยสมายล์)

“……”

(แต่ถ้าแกได้รู้ว่าผัวใหม่ของฉันเป็นใคร แกคงอึ้งแน่ คงไม่ปากแซ่บใส่ฉันแบบนี้อีกแล้วแหละ)

“ม..หมายความว่าไง”

วินาทีนี้เองที่แสนทิศได้ลุกออกมาจากโซฟา เขาค่อยๆเดินเข้ามายืนหลบมุมอยู่หลังเธอ คงเพราะอยากฟังในสิ่งที่ตัวเองต้องการรู้ และทุกคำพูดจากคนในสายก็ทำให้เขาแน่นิ่งไปเหมือนกัน

(ฉันส่งรูปไปให้แกละ คิกๆ ตอนนี้ฉันกับเมฆคบกันแล้ว อีกไม่นานคงจะได้แต่งงานกันแหละ แกคงจำเมฆได้ใช่ไหม? หึ.. สมัยมอปลายไง..)

กึก

คำอธิบายนั้นกลับทำให้สมายล์ยืนเหม่อลอยไปชั่วขณะ ความหวาดกลัวเริ่มทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน เพียงแค่ได้ยินชื่อของผู้ชายคนนั้น.. ใจเธอก็หล่นวูบลงกับพื้น

“แกทำแบบนี้ได้ยังไงจัสมิน อ..ไอ้ผู้ชายคนนั้นกับเพื่อนมันทำร้ายฉันนะ ฮึก.. แกก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ ท..ทำไม”

(ทำร้ายแกแล้วไงอะ ตอนนี้เมฆเป็นผัวฉันแล้ว)

“……”

(ที่ฉันหลอกให้แกไปอยู่กับอีลุงบ้ากามนั่นก็เพราะเหตุผลนี้แหละ ฉันอยากให้แกไปเป็นเมียคนอื่นไง เมฆของฉันจะได้ไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับแกอีก เฮ้อ.. ที่ผ่านมาผัวฉันก็เอาแต่คิดถึงแกนะยัยสมายล์ ฉันล่ะเกลียดจริงๆ)

“จัสมิน!!!”

(แค่นี้แล้วกัน หึ.. พอดีฉันต้องไปรับแขกต่อ)

ติ๊ด!

พูดจบอีกฝ่ายก็กดตัดสายไปอย่างไร้เยื่อใย ทุกสิ่งอย่างในตอนนี้ดับวูบลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงแค่ภาพจำอันเจ็บปวดกับความจริงที่ถาโถมเข้ามา

เมฆ ผู้ชายคนนั้นเป็นอันธพาลที่เคยตามจีบเธอเมื่อสมัยเรียนมอปลาย เขามีแก๊งเพื่อนมากมายที่เป็นพวกคนชั่ว แต่พอสมายล์ไม่เล่นด้วย เมฆก็ใช้กำลังบังคับขืนใจเธอ..

โชคดีที่มีอาจารย์เข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี เธอเลยรอดจากเงื้อมมือเมฆได้อย่างหวุดหวิด แต่หลังจากนั้นชีวิตของเธอก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย เพราะเมฆโกรธมากที่เธอไม่ยอมเขาง่ายๆสักที เขาเลยกุข่าวว่าสมายล์อ่อยผู้ชายทั้งโรงเรียน และเธอก็เป็นผู้หญิงที่ได้กับผู้ชายไม่เว้นวัน

นั่นคือฝันร้ายสมัยมอปลายของเธอเลยก็ว่าได้..

“ฮะฮึก..”

หลังจากนั้นทุกคนต่างก็แยกย้ายไปเรียนมหาลัย ชีวิตของสมายล์สงบสุขและดีขึ้นตามลำดับ แต่จิตใจของเธอยังคงบอบช้ำจากเรื่องเลวร้ายในอดีต ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นยังคงตามหลอกหลอนเธอแม้กระทั่งในฝัน

คงมีแค่.. ‘คุณวูฟ’ หรือคุณหมาป่าที่คอยอยู่เคียงข้างเธอเรื่อยมา เธอไปเจอกับผู้ชายคนนั้นผ่านแอพไดมอนด์เลิฟ เขาคอยให้กำลังใจเธอมาเสมอ และรู้เรื่องทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมดด้วย

“คุณโอเคหรือเปล่า?”

“ฮ..ฮึก.. เอ่อ ฉันโอเคค่ะ”

สมายล์ที่หันขวับไปหาเจ้าของห้องรีบตอบรับเสียงสั่น เธอยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น

“ผมได้ยินทุกอย่างหมดแล้วนะ คุณถูกจัสมินหลอกมาอยู่กับไอ้ตาลุงนั่น เฮ้อ.. ยังไงผมก็ต้องขอโทษแทนผู้เช่าของผมด้วยนะครับ พอดีว่า..”

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลยค่ะ ม..ไม่ใช่”

“……”

“งั้นฉันขอเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับ เอ่อ ฉันชื่อสมายล์นะคะคุณแสนทิศ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

“……”

พูดจบหญิงสาวที่ไม่อยากร้องไห้ให้คนแปลกหน้าเห็น เธอก็รีบเดินดุ่มๆไปทางห้องน้ำที่อยู่อีกฝั่งของห้องทันที ทิ้งให้ผู้ชายตัวสูงโปร่งยืนขบกรามแน่น เขาตวัดสายตาสับสนจ้องมองผมอันยาวสลวยของเธอ

“สมายล์..”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับความเงียบงัน ความจริงที่เขากำลังเผชิญอยู่เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เพราะผู้หญิงที่เขาแอบรักผ่านแอพไดมอนด์เลิฟ.. เธอก็มีชื่อว่าสมายล์เหมือนกัน แถมยังมีเรื่องราวอันเจ็บปวดประมาณนี้เกิดขึ้นในชีวิตเธอด้วย

“ไม่จริงมั้ง ผ..ผู้หญิงคนนั้นคือสมายล์เหรอวะ”

แสนทิศเบิกตาโพลงก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตดู เขาหรี่ตามองข้อความที่เธอเพิ่งส่งมาให้ มีเพียงเขาคนเดียวที่ใช้ชื่อปลอมในแอพว่า ‘คุณวูฟ’ และเธอก็ใช้ชื่อจริงว่า ‘สมายล์’ โดยรูปโปรไฟล์ก็เป็นรูปกระต่าย

แชตจากแอพ Diamond Love (ไดมอนด์เลิฟ)

สมายล์ : เกิดเรื่องนิดหน่อยค่ะคุณวูฟ พอดีเพื่อนฉันหลอกให้มาเช่าคอนโดอยู่กับคนขี้เมา ฉันเอาตัวรอดได้แล้วค่ะ โชคดีที่มีเจ้าของห้องเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน

กึก!

ข้อความนั้นกลับทำให้หนุ่มหน้าหล่อถึงกับหยุดชะงัก แววตาคมคู่นั้นสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง แสนทิศไม่เชื่อสายตาตัวเองด้วยซ้ำว่าเขาจะได้เจอเธอเร็วขนาดนี้..

ถึงว่า.. เมื่อกี๊ตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรก เขาถึงได้รู้สึกถูกชะตากับเธออย่างบอกไม่ถูก

“หึ.. สมายล์.. เราได้เจอกันแล้ว..”

รอยยิ้มที่ดีใจนั้นคลี่คลายออกมาอย่างโล่งอก คงมีแค่เขาคนเดียวที่ได้รู้ความจริงนี้ และแน่นอนว่าแสนทิศจะไม่มีวันปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน

สายตาแน่วแน่คู่นั้นเหลือบมองไปทางห้องน้ำที่อยู่โซนด้านในสุด ก่อนแสนทิศจะกระตุกยิ้มแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรหาลูกน้องในกาสิโน

(ฮัลโหลครับนาย)

“เดี๋ยวมึงสั่งให้คนมาขนของที่คอนโดเดอะวันหน่อย กูรออยู่ที่นี่ เอาแม่บ้านมาทำความสะอาดทั้งสองห้องด้วยนะ”

(ครับนาย เอ่อ.. มีคนมาอยู่เพิ่มเหรอครับ)

“เปล่าหรอก เพราะกูจะไล่ไอ้เหี้ยบ้ากามนั่นออก”

(ครับ!?)

“กูจะให้ผู้หญิงของกูย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ มึงช่วยเก็บเป็นความลับอย่าให้พ่อกูรู้เรื่องนี้เด็ดขาด..”