LOGIN"รีน รู้ได้ไงคะ""พี่เรียว รู้ว่ารีนเก่งก็พอคะ " เชอรีนเอ่ยกับสามีด้วยท่าทีที่เหนือกว่า"พี่แค่เมาวันเกิดไอ้ดีเทลมันเองครับที่รัก" เรียวตะเอ่ยพร้อมกับหันไปชบบ่าเชอรีนอย่างน่ารักด้านอรัณก็ไม่น้อยหน้าที่นั่งติดมิริณ และคอยหยิบโน้นตักนี้ให้มิริณไม่หยุด ราวกับว่าทำอะไรผิดมา"พี่ริว คะวันก่อนพี่รัณได้มา
"สวัสดีก่อนนะคะ เด็กๆ " เจนิสเอ่ยกับลูกๆ ของเรา"สวัสดีครับ" น้องฟรอสต์สวัสดีคุณปู่คุณย่า และก็ลุงริก ป้านินิว เสร็จแล้วนั้น"ไหนครับมาให้คุณย่า ดูหน่อยสิลูก นี้ตรีมอะไรเอ่ย" คุณหญิงปรางทิพย์เอ่ยถามกับหลานชาย ที่มาในชุดสไปเดอร์แมนคู่ใจ"สไปเดอร์แมนครับ ครับคุณย่า" น้องฟรอสต์เอ่ยเสียงเจื้อนแจ๋วออกมา
3 เดือนต่อมา ด้านเจนิสหลังจากที่พี่ริวและฉันแต่งงานกันแล้วนั่น พี่ริวก็ย้ายออกมาอยู่ที่บ้านของฉันอย่างเต็มตัว เพราะฉันยังคงต้องดูแลคุณพ่อด้วย เลยไม่ได้ออกเรือนเหมือนกับคู่แต่งงานคนอื่นๆ แต่พี่ริวเขาก็เข้าใจฉันนะ อยู่ไหนก็ได้ขอแค่มีฉันกับลูกๆ นั้นคือสิ่งที่พี่ริวเอ่ยกับฉัน ทำให้เรื่องที่อยู่ฉันก็ไม่
"จูบ ก่อนเลย เจ้าสาว จูบเลย อย่าไปยอม จูบ ๆ " ส่วนอีกฝั่งที่ตระโกนเสียงดังมาไม่แพ้กันนั้นก็คือเพื่อนๆ ของฉัน อย่างยัยแซมมี่ ยัยน้ำอุ่น และยัยเฟย์ที่ตะโกนมาเช่นกันพอกลุ่มเพื่อนพี่ริว หยุดเสียงลง กลุ่มเพื่อนฉันก็ทำหน้าที่แซวตามทันที ฉันได้แต่ยกยิ้มให้กับพี่ริว ที่ตอนนี้เจ้าบ่าวสุดหล่อของฉัน นั้นเอาแต
1 ปีต่อมา@ภายในโรงแรมหรูระดับหกดาวแห่งหนึ่งงานแต่งของริว และเจนิสถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติและสมฐานะลูกชายคนที่สองของตระกูลดัง สำนักข่าว สื่อต่างๆ ได้ให้ความสนใจในงานแต่งของริวและเจนิสกันอย่างล้นหลาม ซึ่งตอนนี้ผู้หญิงที่ชื่อเจนิส เจนิตา กลายเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุด สะใภ้คนเล็กของคุณหญิงปรางค์ทิพ
"พี่ริวคะ ส่งน้องฟร้อนท์มาให้เจ พี่ริวไปนอนเถอะคะ" ฉันเอ่ยกับพี่ริวที่อุ้มลูกตาแทบจะปิดอยู่แล้ว เพราะเจ้าตัวแสบของฉันนั้นตื่นขึ้นมาดื่มนมทุกๆ สองชั่วโมง"เจ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว นอนเถอะครับ พี่ป้อนนมลูกเอง" เสียงทุ่มเอ่ยกับคนตัวเล็กมา ขณะที่เจนิสยื่นมือไปหวังจะอุ้มน้องฟร้อนท์นั้นออกจากตักของริว"ไม่
ด้านเจนิส หลังจากที่พวกเพื่อนๆ ฉันกลับมา" ปะ แกขึ้นเรียนกัน" ยัยเฟย์เอ่ยพร้อมกับหยิบหนังสือขึ้นมา แต่ฉันกับรู้สึกแปลกกับสายตาของยัยน้ำอุ่นที่เอาแต่จ้องมองฉันมา มือเรียวของเจนิส หยิบหนังสือขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยถามเพื่อน"แก มองฉันด้วยสายตาแบบนี้มีไร เปล่า""เปล่า ฉันแค่สงสัยว่าแกกำลังอินเลิฟ จริงหรือเป
ด้านเจนิสร่างบางรู้สึกตัว ตื่นขึ้นมาอีกทีสี่ทุ่มกว่าๆ ให้ตายเถอะ ฉันเผลอหลับไปหลายชั่วโมง ฉันเสมองใบหน้าอันหล่อเหล่าที่กอดฉันเอาไว้ เปลือกตาของเขายังคงหลับสนิท พร้อมกับลมหายใจเข้าออกอย่างเสมำเสมอ ฉันเหลือบมองนาฬิกา ...นิฉันหลับไปนานขนาดนี้เชียวเหรอ เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบางก็ขยับตัวขึ้นเพื่อจะลุกออก
ด้านเจนิสร่างบางรู้สึกงัวเงียตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงสามทุ่ม เนื่องจากมีเสียงสมาร์ตโฟนของเธอนั้นดังขึ้นมาปลุกรบกวนเวลานอนของเธอRrrrrrrrเป็นเบอร์แปลกที่ฉันไม่ได้บันทึกไว้ มือเรียวหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาพร้อมกับปิดเสียง จากนั้นก็ล้มตัวนอนลงต่อ แต่เสียงนั้นก็ยังคงดังขึ้นอีกครั้ง ถ้าโทรเข้าถึงสองรอบไม่ใช่แล้
เจนิสฉันได้แต่เสมองคนตรงหน้า ฉันคิดไม่ถึงว่าเขาจะเข้ามาแบบนี้ นิฉันไม่ได้โง่เชื่อเขาหรอกนะว่าพวงกุญแจฉันมันหล่นเองฉันรู้สึกถึงแรงกระชากมาจากด้านหลัง"ของฉันเอง" ฉันเอ่ยและสบตาเข้ากับคนตรงหน้า จากนั้นฉันก็ยื่นมือไปรับพวงกุญแจมาจากเขา แต่นั้นใช่ว่าเขาจะยอมคืนมันให้กับฉันดีๆ"ทำไม...เจอหน้าฉัน ต้องตกใจ







