LOGIN“ใช่ค่ะ...ฉันขอตัวก่อนนะคะท่านประธาน” เธอรีบก้มหัวให้เขาน้อยๆ ทีหนึ่ง เดินเลี่ยงจากร่างสูงสง่าแล้วรีบตรงไปยังโต๊ะอาหารอย่างหวาดกลัว ซึ่งตอนนี้พวกพี่น้ำขิงก็กำลังมองมาที่เธอตาค้าง
“ฝันหวาน!...นี่เธอรู้จักกับท่านประธานเหรอ?”
“ให้ตายสิ! ฉันไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีแต้มบุญสูง ได้เห็นท่านประธานมาทานข้าวที่นี่ด้วย”
“งื้ออออ...รู้งี้ตอนออกจากห้องน่าจะเติมลิปสติกซะหน่อย!”
พวกเธอแย่งกันพูดอย่างตื่นเต้น มองไปยังท่านประธานหนุ่มสุดหล่อที่ยืนเลือกอาหารอยู่ แล้วสลับมามองที่ฝันหวานอย่างสงสัย
“ฝันไม่ได้รู้จักกับท่านประธานเป็นการส่วนตัวเลยนะคะ แค่คุยกันนิดเดียวเอง...คงบังเอิญมากกว่าค่ะ แหะๆ” ฝันหวานรีบโบกมือปฏิเสธสายตาจับผิดของรุ่นพี่ในแผนก
เธอกับเขาไม่รู้จักกันมาก่อนจริงๆ นะ!
แค่เจอกันตอนไปส่งเอกสารให้พี่น้ำขิงครั้งเดียวเอง...
“หรือว่าท่านประธานจะสนใจฝันหวาน?” น้ำขิงเอ่ยพลางเบิกตากว้าง มองไปที่ฝันหวานอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
เมื่อครู่ตอนที่ท่านประธานเดินไปนั่งทานข้าวกับเลขาหนุ่ม ก็เห็นเขามองมาทางฝั่งนี้ด้วย
“ไม่หรอกม้างง...ทำหน้าโหดขนาดนั้นตอนที่คุยกันจะเรียกว่าสนใจได้เหรอ? ถ้าบอกว่าเรียกไปด่าฉันยังจะทำใจเชื่อได้มากกว่า” มินตราพูดขึ้น ส่วนปันปันที่นั่งข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดนี้
ท่านประธานไม่เคยมีข่าวคบกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ผู้หญิงในบริษัทสวยๆ ตั้งหลายคนก็ไม่เห็นจะชายตามองเลยสักคน
บางทีพวกเธอก็แอบคิดว่าท่านประธานอาจจะชอบผู้ชายด้วยซ้ำ แต่ไม่นานก็ต้องตัดความผิดนี้ทิ้งไป เพราะไม่กี่เดือนก่อนมีข่าววงในบอกว่านางแบบดังมีความสัมพันธ์ลับๆ กับเขา
“แต่ก็ไม่แน่น้า...ฝันหวานหน้าตาน่ารักขนาดนี้จะไม่ให้สนใจเลยได้ยังไง”
เสียงน้ำขิงเอ่ยแย้ง ทำให้อีกสองสาวแอบคิดตามอย่างสับสน เพราะว่ามันก็อาจจะมีความเป็นไปได้ที่ท่านประธานจะชอบพนักงานสาวสวยหน้าใหม่อย่างฝันหวาน
“คือ...ฝันว่าไม่ใช่อย่างที่พวกพี่ๆ คิดหรอกค่ะ เพิ่งเจอกันครั้งแรกเอง จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไง” ฝันหวานที่นั่งเงียบคนเดียวเพราะเถียงไม่ทันได้โอกาสพูดขึ้น
เธอคิดว่าท่านประธานจะมาสนใจพนักงานตัวเล็กๆ อย่างเธอ เป็นเรื่องที่ไกลตัวเกินไป...
เป็นไปไม่ได้หรอก...
สาวๆ เลิกถกเถียงกันเรื่องของเธอกับเขาแล้วจัดการทานอาหารตรงหน้าต่อ เพราะตอนนี้ก็ผ่านมาหลายนาทีแล้ว กลัวว่าจะไม่เหลือเวลาพัก
ฝันหวานแอบเหลือบมองท่านประธานหน้าโหดที่นั่งห่างไปไม่ไกล เมื่อเห็นเขาหันมาสบตากับเธอพอดีจึงสะดุ้งเบาๆ อย่างตกใจ รีบหันกลับไปกินโดนัทของตัวเองต่ออย่างลนลาน
17 : 05 น.
“อะนี่ บัตรพนักงานของฝัน” จอห์นยื่นบัตรพนักงานให้กับฝันหวานเมื่อมาถึงเวลาที่นัดกันเอาไว้
“ขอบคุณค่ะพี่จอห์น งั้นฝันไปก่อนนะคะ” เธอก้มหน้าขอบคุณเลขาหนุ่มอย่างมีมารยาท ทีแรกเธอยกมือไหว้เขา แต่เขากลับไม่รับไหว้เพราะกลัวว่าตัวเองจะแก่เร็ว จึงได้แต่ก้มหน้าให้แทนคำขอบคุณ
“เดี๋ยวๆ...คือ...”
“มีอะไรเหรอคะ?” ฝันหวานกำลังจะเปิดประตูออกจากห้อง ได้ยินเขาเรียกจึงหันกลับมา
“ท่านประธานฝากนี่มาให้...” เขายื่นเอาถุงกระดาษแข็งที่ครีมที่มีกล่องอาหารและขนมให้กับเธอ
“ฝากให้ฝันเหรอคะ?” เธอถามอย่างไม่แน่ใจ ท่านประธานจะฝากนี่ให้เธอทำไมกัน
“รีบรับไปเถอะ ฝากให้ฝันนั่นแหละ พี่ต้องรีบเคลียร์งานแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันเลิกงาน” จอห์นตัดบท แล้วยื่นถุงสีครีมไปให้เธอ
“เอ่อ ค่ะ...ขอบคุณนะคะ” ฝันหวานรับมาไว้อย่างงงๆ จากนั้นก็เดินออกไปจากห้อง เพื่อกลับไปยังออฟฟิศของตัวเอง
“นี่ท่านประธานคิดอะไรอยู่กันแน่นะ” จอห์นส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจ หันหลังกลับไปมองประตูห้องทำงานของเขาแล้วก็คิดไม่ตก สุดท้ายก็เลิกสนใจหันมาทำงานของตัวเองต่อ
@เพนต์เฮาส์
“แม่ครับ...เรื่องแม่บ้านที่จะให้มาช่วยที่เพนท์เฮ้าส์ไม่ต้องส่งมาแล้วนะครับ ผมหาคนใหม่ได้แล้ว”
เสียงของแดเนียลคุยโทรศัพท์กับแม่ของเขาอยู่ภายในห้องทำงานอย่างสบายใจ
[อ้าว ทำไมล่ะลูก ตอนนั้นยังบอกให้แม่เป็นคนจัดการให้อยู่เลย]
เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะลูกชายคนเดียวในตระกูลเป็นคนที่จุกจิกมากๆ เปลี่ยนสาวใช้เป็นว่าเล่นเพราะไม่มีใครทำงานถูกใจเขาเลยสักคน
ครั้งนี้เขาขอให้เธอเป็นคนช่วยหาแม่บ้านไว้ ซึ่งเธอก็เตรียมให้เรียบร้อยแล้ว มาคราวนี้กลับบอกว่าหาได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?
“ขอโทษครับแม่ เดี๋ยวกลับไปซื้อของอร่อยๆ ไปฝากนะครับ” เขาคุยต่ออีกสักพักก็วางสายไป เหลือบตามองแฟ้มประวัติส่วนตัวของพนักงานหน้าตาน่ารักคนนั้นแล้วก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากได้เด็กคนนั้นมาอยู่ใกล้ๆ
ก็แค่รู้สึกถูกใจใบหน้าจิ้มลิ้ม ท่าทางสงบเสงี่ยมแลดูเรียบร้อย แล้วก็กลิ่นแป้งอ่อนๆ จากตัวเธอแค่นั้นเอง...
หึ...ในเมื่อเขาต้องการเธอแล้ว ไม่ว่ายังไงก็จะหาวิธีล่อยัยเด็กหน้าตุ๊กตามาอยู่ในกำมือให้ได้!
“อะ อ๊ะ อื้อออ...เร็วๆ เลยค่ะ หนูต้องรีบไปทำมื้อเย็นต่อ”“บอกมาก่อน ซี้ดดด...ว่าเสียวหรือเปล่า”“คนเจ้าเล่ห์...อะ อ๊าส์ สะ เสียวสิคะ...อูยยย เสียวจนจะไม่ไหวอยู่แล้ว” ฝันหวานตอบกลับไปเสียงกระเส่า พอนึกขึ้นได้ว่าแม่ครัวน่าจะยืนรอช่วยเธอทำอาหารอยู่ด้านนอก เธอก็พยายามครางให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เวลาโดนเขากระหน่ำเข้ามาหนักๆ ทีไรก็เผลอลืมตัวครางลั่นทุกที“น่ารักที่สุดเลยคนดีของฉัน อ่าส์...แรงๆ เลยนะครับ อึ้! อึ้! อึ้!”พอได้คำตอบที่น่าพอใจเขาก็ดึงขาเรียวเกี่ยวเอวของเขาเอาไว้ จากนั้นจึงจ้วงแทงลำใหญ่เข้าไปไม่ยั้งจนเมียเด็กร้องเสียงหลง น้ำเสียวแตกกระเซ็นไหลเยิ้มเต็มหน้าขาปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!“อ่าส์ ใกล้แล้วที่รัก! ซี้ดดด...ใกล้แล้ว!”“อ๊ะ คุณแดน...อึก อ๊าส์! คุณแดนขา อะ อ๊ะ อ๊าาาส์~!”“ซี้ดดด...ใกล้แล้วคนดี อึ้! อึ้! โอ้ววววววว”ร่างสูงเร่งกระแทกเข้าไปถี่ยิบในจังหวะสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยน้ำกามเข้าไปในร่องเล็กคับแน่นมากมายจนล้นทะลักออกมาอีกเช่นเคย“อูยยย...รีบเอาออกเลยค่ะคุณแดน”มือเรียวเล็กดันบ่าแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาออกห่างอย่างเขินอาย เมื่อครู่เธอลืมตัวจนเผลอครางซะลั่นครัว ไ
“ว่าไงครับคนดี...ซี้ดดด อยากเอาไหม”“ทะ ทำไมต้องแกล้งถามหนูแบบนี้ด้วย”ใบหน้าหวานแดงก่ำอย่างหนัก ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างเขินอายกับประโยคคำถามของเขาที่เธอไม่เคยชินสักทีเวลาที่ได้ยิน“ก็อยากรู้ว่าหนูอยากเหมือนกันไหม...อ่าส์ ตรงนี้ของป่าป๊าอยากกระแทกเข้าไปข้างในตัวของหม่าม้าจะแย่” แดเนียลกระซิบข้างใบหูเล็ก ขบเม้มต้นคอขาวของเมียเด็กเบาๆ สอดมือเข้าไปในเสื้อยืดของเธอ แล้วสะกิดยอดอกเล็กจนมันแข็งชูชันเขาได้ยินเสียงครางหวานจากเมียสุดที่รักก็ยิ่งได้ใจ บีบขย้ำเต้าใหญ่อย่างหนักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรูดซิป ควักลำเนื้อแข็งร้อนออกมาจากกางเกงอย่างอดใจไม่ไหวอีกต่อไป“ซี้ดดดด ว่าไงครับ...อยากให้เอาเข้าไปไหม”“อูยยย...ยะ อย่าแกล้งกันสิคะ” ฝันหวานครางเสียงสั่นอย่างมีอารมณ์ เขารู้ว่าเธอต้องการมันมากแค่ไหน แต่คนเจ้าเล่ห์ก็บังคับจะให้เธอพูดออกมาจนได้“ไม่ได้แกล้ง...อ่าส์ แข็งขนาดนี้จะแกล้งได้ยังไง” เขาเอ่ยพลางดึงกระโปรงของเธอขึ้นไปบนคอดกิ่ว แหวกกางเกงในเปียกแฉะของเธอออกไปไว้ด้านข้าง ก่อนจะสอดลำเนื้อยาวถูไถกลีบอวบอูมไปมา เร้าอารมณ์คนตัวเล็กจนเผลอแอ่นเนินเสียวเข้าหาอย่างลืมอาย“อื้อออ คนบ้า..
4 ปีต่อมา“ป่าป๊าค้าบบบ หม่าม้าอยู่หนายยย”เสียงเจื้อยแจ้วของ ‘วินเซนต์’ หรือ ‘วินซ์’ เด็กชายตัวน้อยวัย 3 ขวบเอ่ยถามผู้เป็นพ่อ แดเนียลที่เพิ่งกลับจากบริษัทและหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาได้ไม่นาน มองดูเจ้าตัวยุ่งที่กำลังปีนขึ้นมานั่งข้างๆ แล้วขมวดคิ้วหนาเข้าหากันเล็กน้อย“เรียกหาหม่าม้าอีกแล้วนะตัวแสบ ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอหื้ม” เขาถามยิ้มๆ ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กนั่นอย่างอ่อนโยนวินเซ็นต์เป็นเด็กติดแม่มาก และขี้หวงมากด้วย วันๆ เรียกหาแต่ฝันหวานจนเขาแทบไม่ได้ส่งการบ้านเธอเลย กว่าจะกล่อมเจ้าตัวแสบให้เข้านอนได้ก็เลือดตาแทบกระเด็น บางครั้งเขาอยากไปสวีตกับเมียสองคนเลยพาเจ้าตัวยุ่งประจำบ้านไปฝากให้คุณแม่ของเขาดู แต่วินเซนต์อยู่ที่นั่นได้ไม่กี่วันก็ร้องไห้โยเยอยากกลับมาหาแม่แล้วสุดท้ายฝันหวานก็ทนห่างลูกชายไม่ไหวไปรับกลับมาที่บ้านตามระเบียบ เขาได้แต่ยกมือกุมขมับ อยากจะจัดหนักเมียรักสักหลายที แต่ก็ทำได้แค่ตอนที่เจ้าตัวเล็กหลับแล้วเท่านั้น เพราะตอนกลางวันเจ้าตัวเล็กแทบไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ฝันหวานเลย“ไม่ค้าบ ป๋มคิดตึ๋งหม่าม้าคับ อยากกอดดดด”ใบหน้ากลมขาวอวบบึ้งตึงเล็กน้อยที่ไม่เห็นหน้าผู้เป็นแม่มานา
“ใครจะกล้าดุคนดีหืม?”คนคลั่งรักคลี่ยิ้มอ่อนโยน ก้มลงฟัดแก้มนิ่มเธอไปอีกหลายทีก่อนจะพยุงร่างอวบอิ่มที่เริ่มหน้าท้องนูนพาไปนั่งที่โซฟาตัวยาวมุมห้องอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว จนฝันหวานอดหัวเราะออกมาไม่ได้กับจริงจังและกังวลเกินเหตุของเขา“เดินช้าขนาดนี้ กว่าจะถึงโซฟาก็เลิกงานพอดีสิคะ”“ยังไงก็ต้องระวังไว้ก่อนสิครับ”“แต่หนูเพิ่งจะท้องได้แค่ห้าเดือนเองนะคะ”ตอนนี้หน้าท้องของเธอก็นูนขึ้นมาไม่ได้มากนัก ขยับตัวก็ไม่ได้ยากกว่าเดิมเท่าไหร่ แต่ท่านประธานสุดที่รักของเธอก็ยังคงประคบประหงมราวกับว่าเธอท้องแก่ก็ไม่ปาน“จะกี่เดือนก็ต้องระวังอยู่ดี หนูอย่าดื้อสิครับ” แดเนียลดุคนตัวเล็กอย่างไม่จริงจังนัก พอพยุงเธอนั่งลงบนโซฟาแล้วเขาก็จัดการย่อตัวลงด้านหน้า แล้วนวดฝ่าเท้าให้ว่าที่คุณแม่อย่างขะมักเขม้นเช่นทุกวันอย่างเคยชิน ฝันหวานเห็นแบบนั้นก็ระบายยิ้มอย่างอารมณ์ดี เอนหลังพิงโซฟาตัวนุ่มมองสามีด้วยสายตารักใคร่คุณแดนน่ารักจัง...พอเขานวดไปได้สักพัก มือปลาหมึกก็เริ่มลูบไล้ขึ้นมาเรื่อยๆ ตามโคนขาอ่อนของเธอ ฝันหวานสะดุ้งเล็กน้อยๆ เมื่อนิ้วหนาเริ่มเปลี่ยนมานวดคลึงตรงเนินเนื้ออวบอูมผ่านกางเกงในตัวบางจนเธอหลุดคร
ร่างอวบอิ่มในชุดเดรสคลุมท้องสีขาวค่อยๆ ย่างเท้าเข้ามาในบริษัทใหญ่ยักษ์ท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้าน่ารักราวกับตุ๊กตาของหญิงสาวก็ยังคงไว้ด้วยรอยยิ้มบางประดับไว้ตลอดเวลา ก่อนจะกวาดสายตาไปปะทะเข้ากับร่างบางของพนักงานหญิงสองคนที่เดินมาทางนี้อย่างพอดิบพอดี“สวัสดีค่ะพี่น้ำขิง สวัสดีค่ะพี่มิน” ฝันหวานฉีกยิ้มกว้าง ยกมือไหว้ทักทายรุ่นพี่ที่เคยทำงานด้วยกันอย่างอารมณ์ดี“ฝันนนน คิดถึงจังเลยยย”“โอ๊ยยย ไม่ต้องไหว้เลย คนกันเองทั้งนั้น”เสียงทั้งสองสาวเอ่ยด้วยความดีใจ ครั้งล่าสุดที่ได้คุยกันก็เป็นตอนงานแต่งสุดอลังการของรุ่นน้องคนสวยกับท่านประธาน หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลย เนื่องจากแดเนียลให้ฝันหวานออกจากงานและอยู่ที่บ้านแทน“ไปๆ ไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่า พี่พักเที่ยงพอดีเลย เดี๋ยวเลี้ยงข้าวอร่อยๆ”“นั่นสิ ไม่ได้เจอกันนานเลย ว่าแต่ตอนนี้ฝันว่างหรือเปล่า”“เอ่อ...พอดีฝันมาหาคุณแดนน่ะค่ะ ตอนนี้คงไม่สะดวก”ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มบางตอบกลับไป และสองสาวก็ไม่ทำให้รุ่นน้องในแผนกเก่าต้องลำบากใจแต่อย่างใด ช่วยกันพยุงร่างอวบอิ่มที่เริ่มมีหน้าท้องนูนออกมาพ
“อึก...ฝันครับ”“คะ คุณแดนร้องไห้ทำไมคะ” ฝันหวานหันมาหาสามีของตนที่กำลังนั่งน้ำตาไหลพรากอยู่ข้างๆ กันบนโซฟาด้วยสีหน้าปวดใจ“หรือว่าคุณแดนไม่อยากมีลูกแล้ว...”“มะ ไม่ใช่แบบนั้นครับ อึก...ฉันแค่ดีใจ ดีใจเหลือเกินที่หนูท้องลูกของเรา” แดเนียลกลั้นก้อนสะอื้นเอาไว้พร้อมดึงคนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตักอย่างทะนุถนอม เขาสวมกอดเธอเอาไว้หลวมๆ พลางลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยอย่างรักใคร่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงได้อารมณ์อ่อนไหวขนาดนี้สาเหตุคงไม่พ้นแพ้ท้องแทนเมียเหมือนที่แม่เขาพูดเอาไว้อย่างไม่ต้องสงสัย!“ดีใจก็อย่าร้องไห้สิคะ แบบนี้หนูไม่ชินเลย”เห็นเขายังร้องไห้ไม่หยุด ใบหน้าหวานจึงหันกลับไปสบตากับสามีสุดที่รักพร้อมจูบซับน้ำตาที่ไหลลงมาตรงปลายคางของเขาเบาๆ แล้วเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้หัวใจแกร่งอุ่นซ่านไปทั้งดวง“หนูรักคุณแดนนะคะ...เรามาสร้างครอบครัวที่มีแต่ความสุขด้วยกันนะ”“ครับ...อึก ฉันก็รักหนูมากๆ เลยรู้ไหม” แดเนียลยิ้มทั้งน้ำตา เธอเห็นเขาทำหน้าตลกก็หลุดขำออกมาเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าท่านประธานหน้าน้ำแข็งในตอนนั้นจะอ่อนไหวได้มากถึงขนาดนี้คุณแดนน่ารักจัง...“อื้อ...หยุดร้องไห้ก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวเบ







