EP2 : อยากได้มาไว้ใกล้ๆ (1)

[เข้ามาเอาแฟ้ม ฉันเซ็นเรียบร้อยแล้ว]

แดเนียลต่อสายออกมาด้านนอก จอห์นจึงรับคำแล้วเปิดประตูไปเอาแฟ้มเอกสารออกมาจากห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานหล่อสุดเนี้ยบ

“เอ้านี่...เรียบร้อยแล้ว ตอนเย็นประมาณห้าโมงเดี๋ยวฝันขึ้นมาหาพี่อีกรอบนะ” เมื่อเลขาหนุ่มเดินออกมาจากห้องแล้ว ก็ยื่นแฟ้มให้เด็กสาวเอากลับไป

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่จอห์น?”

“เอ่อ...พี่จะเอาบัตรพนักงานให้น่ะ ช่วงนี้มีอบรมพนักงานใหม่ตอนบ่ายด้วย น่าจะไม่ว่างกัน เดี๋ยวพอทำบัตรเสร็จพี่จะเก็บไว้ให้ จะได้เอาไว้สแกนตอนเลิกงาน” จอห์นทำหน้าเลิ่กลั่ก รีบหาเหตุผลขึ้นมาอ้างกับเธอแทบไม่ทัน

“ให้พี่หญิงเก็บบัตรไว้ฝันก็ได้นี่คะ...ลำบากพี่จอห์นเปล่าๆ” เธอเอ่ยแย้งอย่างเกรงใจ เพราะพี่หญิงทำงานอยู่ที่ฝ่ายบุคคลเหมือนกัน เธอไม่อยากขึ้นมาข้างบนอาคารนี้อีกถ้าไม่จำเป็น

ตอนที่เดินผ่านฝ่ายต่างๆ นอกจากพวกผู้ชายที่มองมาทางเธออย่างเปิดเผยแล้ว ก็ยังมีพวกผู้หญิงแอบกระซิบกระซาบคล้ายกับว่ากำลังนินทาเรื่องเธออยู่

เธอเองก็ไม่อยากจะคิดในทางแง่ร้ายหรอก แต่ว่าแอบคุยกันแล้วมองมาที่เธอด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรมันทำให้อดคิดไม่ได้จริงๆ...

ที่ไหนมีคนชอบ ก็ต้องมีคนที่ไม่ชอบด้วยสินะ...

“ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องเกรงใจพี่ รีบเอาเอกสารไปให้น้ำขิงเถอะ” จอห์นตัดบทแล้วทำท่าเหมือนจะยุ่งๆ อยู่กับงานบนโต๊ะ ไม่รอให้เธอปฏิเสธเป็นรอบที่สอง

“เอ่อ...โอเคค่ะ ขอบคุณนะคะพี่จอห์น” เธอถือแฟ้มไว้แน่น แล้วก้มหัวขอบคุณเขาเล็กน้อย จากนั้นจึงหมุนตัวเดินกลับไปยังอาคารที่ตัวเองทำงานอยู่

“เฮ้ออ...ท่านประธานคิดอะไรของเขาอยู่นะ”

เมื่อเห็นร่างอวบอิ่มเดินออกไปสักพักแล้วเขาก็ถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง

ตอนที่เข้าไปรับแฟ้มเอกสารในห้อง ท่านประธานขอให้เขาส่งประวัติของฝันหวานไปให้ดู แล้วบอกให้เขาเก็บเอาบัตรพนักงานของเธอเอาไว้ ให้เธอขึ้นมาเอาอีกรอบ ทั้งๆ ที่บัตรพนักงานของพนักงานใหม่ในบริษัท ฝ่ายบุคคลต้องเป็นคนแจกให้ แถมยังทำเสร็จตั้งแต่เช้าแล้วด้วย...

นับวันท่านประธานก็ดูเหมือนจะเข้าใจยากมากขึ้นไปทุกที!

12 : 02 น.

“ฝันหวาน ไปกินข้าวกัน” พี่น้ำขิงรีบปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเอ่ยชวนให้ผู้ช่วยคนสวยไปทานข้าวด้วยกัน

เวลาพักเที่ยงมีแค่ 1 ชม. เท่ากันทุกคน ดังนั้นจึงต้องบริหารเวลาให้ดี เวลาทำงานก็ต้องเต็มที่ ถึงจะมีช่วงเบรกบ้างแต่ก็ไม่พอสำหรับทานมื้อสำคัญ ต้องรีบออกไปจากออฟฟิศให้เร็วที่สุด จะได้เหลือเวลาไว้ไปทำอย่างอื่น

“โอเคค่ะพี่น้ำขิง” ฝันหวานบันทึกงานในคอมพิวเตอร์ของตัวเอง แล้วลุกจากเก้าอี้เดินไปพร้อมกับพี่น้ำขิง พร้อมพี่ๆ ในแผนกคนอื่นอีกสองคนซึ่งเป็นผู้หญิงล้วน

“ไปกันๆ พี่ว่าฝันหวานต้องชอบโรงอาหารของที่นี่มากแน่ๆ” พี่มินตรา สาวตัวเล็กอีกคนเอ่ยขึ้นระหว่างที่ทุกคนกำลังลงจากลิฟต์เพื่อไปยังโรงอาหารที่อยู่ตึกถัดไป

ที่นี่เป็นบริษัทใหญ่ซึ่งผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าชั้นนำของประเทศ จึงมีสวัสดิการต่างๆ ให้พนักงานมากมาย แน่นอนว่ายังมีอาหารกลางวันฟรีสำหรับพนักงานทุกคนซึ่งเติมได้ไม่อั้นอีกด้วย

“หนูคาดหวังมากเลยนะคะเนี่ย” ฝันหวานยิ้มอย่างเป็นมิตร รู้สึกดีใจที่พี่ๆ ในแผนกทุกคนคอยให้คำแนะนำต่างๆ มากมาย และไม่ได้ถือตัวว่าตนนั้นตำแหน่งใหญ่กว่าเลยสักนิด

“เราไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ”

เมื่อเดินมาถึงโรงอาหารซึ่งอยู่ด้านนอกอาคารที่พวกเธอทำงานอยู่ น้ำขิงก็ชี้ไปยังที่นั่งประจำของพวกเธอ

“อื้อ นั่งตรงนั้นก็ได้ ฉันไปเอาของกินก่อนนะ เดี๋ยวของโปรดหมดก่อน”

เสียงของ ‘ปันปัน’ เพื่อนสนิทในแผนกอีกคนพยักหน้ารับ รีบเดินไปต่อคิวรับอาหารทันที เพราะของโปรดตัวเองนันเรียกได้ว่าขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

“เฮ้อออ...ของกินเยอะแยะไม่รู้จะรีบอะไรขนาดนั้น” มินตราส่ายหัวเบาๆ หันไปพูดกับฝันหวานที่ยืนทำตาเป็นประกายมองอาหารและขนมละลานตาอย่างตื่นเต้น

“คิกๆ พี่ว่าแล้วว่าฝันต้องชอบ เรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะหมดเวลาพักเที่ยงซะก่อน”

“ค่ะพี่มิน”

สาวๆ แยกย้ายกันไปเลือกอาหารและขนมที่ตัวเองถูกใจมาคนละสองสามอย่าง แล้วเดินกลับมานั่งยังโต๊ะที่จองกันไว้ แต่ระหว่างที่ฝันหวานเลือกโดนัทอยู่ ก็ได้ยินเสียงทุ้มมีเสน่ห์เอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของเธอ

“กินแต่ขนมอย่างเดียวหรือไง”

“...” ฝันหวานตัวแข็งทื่อ แทบทำจานโดนัทหล่นจากมือ ไม่คิดว่าท่านประธานจะมาทานข้าวที่โรงอาหารด้วย

ไหนพี่ๆ เขาเคยบอกว่าท่านประธานไม่เคยมาที่นี่ไง?

“เป็นเด็กไม่มีมารยาทเหรอ ผู้ใหญ่ถามทำไมไม่ตอบ?”

เสียงของแดเนียลเข้มขึ้น เมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่หันกลับมาตอบคำถามของเขา

พนักงานคนอื่นๆ ในโรงอาหารทั้งชายและหญิงต่างก็หันมามองทั้งคู่อย่างสนอกสนใจ โดยเฉพาะท่านประธานจอมโหดที่พวกเขารู้จักกันดีว่าแทบไม่เคยคุยกับใครเกินสองประโยค ยกเว้นเวลาที่ต้องคุยเรื่องงาน

การที่เขามาปรากฏตัวที่นี่ทำให้เป็นจุดสนใจของพนักงานเกือบทุกคนที่นี่...

“ทะ ท่านประธานคุยกันฉันเหรอคะ?” ฝันหวานหมุนตัวกลับไปช้าๆ เอ่ยถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่

สายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาทำให้เธออึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

ท่านประธานนึกยังไงถึงมาคุยกับเธอเนี่ย!?

“ก็ใช่น่ะสิ...คนที่เลือกโดนัทอยู่ตรงนี้ก็มีแค่เธอคนเดียวไม่ใช่หรือไง?”

เขากอดอกมองเด็กสาวหน้าตาน่ารักนิ่งๆ ราวกับกำลังคุยเรื่องโครงการใหญ่ แต่จริงๆ แล้วในใจกำลังสนุกที่ได้แกล้งพนักงานใหม่อย่างเธอ

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ ฝันไม่ได้กินแค่ขนมอย่างเดียวนะคะ...อ๊ะ! ไม่ใช่ค่ะๆ ฉันไม่ได้ทานขนมอย่างเดียว แต่แค่เห็นมันน่าทานเลยเดินมาดูก่อนแค่นั้นเองค่ะ” ฝันหวานเผลอเรียกแทนตัวเองว่า ‘ฝัน’ แบบที่คุยกับพวกพี่ๆ ในแผนก

แต่ลืมไปว่าท่านประธานไม่ใช่ ‘พวกพี่ๆ’ ที่จะคุยกันแบบเป็นกันเองได้ จึงรีบเปลี่ยนวิธีพูดทันที

“หืม...ฝันงั้นเหรอ ชื่อเล่นของเธอสินะ”

ได้ยินเธอแทนตัวเองว่าฝันก็ทำให้เขารู้สึกว่าเด็กคนนี้น่าเอ็นดูมากๆ แต่พอเธอเปลี่ยนไปพูดแทนตัวเองว่า ‘ฉัน’ เหมือนคนอื่นเวลาคุยกับเขา ใบหน้าหล่อเหลาจึงเข้มขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“ใช่ค่ะ...ฉันขอตัวก่อนนะคะท่านประธาน”