19

"ชอบสิคะ ชอบมากๆเลย" ปลายจมูกโด่งซอกไซร้ลำคอระหงของเรือนร่างเล็กอย่างหลงใหล ก่อนที่จะฝังรอยจุมพิตหนักๆลงบนสองแก้มนุ่มยุ่นด้วยความหมั่นเขี้ยว 

"พูดแล้วนะคะว่าชอบ อย่ามาเปลี่ยนใจทีหลังก็แล้วกัน" นุ่มนิ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าหวานไม่มีรอยยิ้มล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว 

"พี่ไม่มีวันเปลี่ยนใจอะไรง่ายๆหรอก" มือหนาเลื่อนไปจับปลายคางของหญิงสาวให้เชิดเงยขึ้น 2 สายตาแหลมคมสบประสานกันกับสายตาของเธออย่างตั้งใจ 

"วันหนึ่งพี่อาจจะเกลียดหนู จนไม่อยากมองหน้าเลยก็ได้นะคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีชมพูอ่อน แต่ทว่ากลับแฝงความนัยน์ลึกซึ้ง ภายในดวงตาคู่นั้นลึกล้ำเกินกว่าที่เขาจะสามารถคาดเดาได้  

ถ้าคำพูดเชิงนี้มาจากปากของคนอื่นเขาก็คงจะรู้สึกเฉยๆ แต่เมื่อออกจากปากของหญิงที่ตนรัก เขากลับรู้สึกราวกับว่ามีมือปริศนาของใครสักคนมาบีบก้อนเนื้อหัวใจจนปวดหน่วงอย่างบอกไม่ถูก  

"ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะคะ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามอย่างเคลือบแคลงสงสัย

"อนาคตของเรามันไม่มีอะไรแน่นอน เมื่อวานยังรักกันหวานฉ่ำน้ำตาลเรียกพี่ แต่พอมาวันนี้อาจจะแตกหัก ร้าวฉาน จนถึงขั้นมองหน้ากันไม่ติด" น้ำเสียงฉะฉาน ยกข้อเท็จจริงของสัจธรรมชีวิตคู่มาประกอบกับความคิดเห็นของตนเองอย่างสมเหตุ สมผล 

"แต่มันไม่ใช่สำหรับพี่แน่นอน เพราะพี่จะไม่มีทางเกลียดผู้หญิงคนที่พี่รักได้" ชายหนุ่มประกบจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะปลีกตัวเดินออกไปหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวโปรด พร้อมกับหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาตรวจเช็คความเรียบร้อยต่างๆ 

ก๊อกๆ!🚪 เสียงเคาะประตูดังขึ้น 

"เดี๋ยวหนูไปเปิดให้นะคะ" หญิงสาวแหงนหน้ากลับไปพูดบอกคนตัวโต 

"ขอบคุณค่ะ" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ แล้วฉีกยิ้มหวานฉ่ำส่งให้กับคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดู ช่วงเวลาที่เขาได้ใช้ชีวิตอยู่กับเธอ สามารถพูดได้เต็มปากเลยว่า มันช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากๆ 

แกร๊ก!🚪 ประตูถูกเปิดออกด้วยมือเล็กของนุ่มนิ่ม ปรากฏร่างกายของหญิงสาวคนหนึ่ง หล่อนสวมใส่เสื้อกราวน์สีขาวเช่นเดียวกับชายหนุ่ม 

สายตาคมคายของหล่อนจ้องมองมาที่เรือนร่างของนุ่มนิ่มด้วยความแปลกใจและไม่พึงพอใจในเวลาเดียวกัน ทว่าใบหน้าสวยกลับส่งยิ้มหวานต้อนรับหล่อนคนนั้นอย่างเป็นมิตร 

"เชิญด้านในค่ะ คะ-คุณหมอ" หญิงสาวเอ่ยบอกแก่อีกฝ่าย แต่ไม่ทันที่เธอจะได้กล่าวจนจบ หล่อนคนนั้นก็ชิงเดินตัดหน้าไปดื้อๆ 

'นี่ก็คงจะเป็นหนึ่งในผู้หญิง ที่อยากจะได้พี่คีย์สินะ มองจากดาวอังคารก็รู้ถึงไส้ถึงพุงแล้วว่าคิดอะไร' นุ่มนิ่มคิดในใจ แล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำแตงโมปั่นที่วางไว้ ก่อนจะมานั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม 

"มีอะไรหรือเปล่า?" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างห้วนๆ แม้แต่ใบหน้าเขาก็ไม่คิดจะเหลียวแล สองสายตาคมยังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรบนกระดาษขาว พลางเหลือบไปดูคนตัวเล็กเป็นระยะระยะ 

"คือ...กะ..กวาง ได้ยินว่าวันนี้คีย์มาทำงาน ก็เลยแวะมาหา.." คุณหมอกวางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยเพราะความขวยเขิน หัวใจของหล่อนเต้นแรงแทบจะทะลุออกมาทุกครั้งเมื่อได้สนทนากับชายคนที่ตนเองแอบชอบมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย 

"ถ้าไม่มีธุระอะไร ก็เชิญครับ" ใบหน้าหล่อเหลาแหงนขึ้นมาบอกคุณหมอกวาง ดวงตาของเขาเฉยเมยไร้ความรู้สึกรักใคร่หรือเสน่หาปรากฏอย่างชัดเจน ก่อนที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

"คือกวางจะมาปรึกษาเรื่องเคสผ่าตัดวันนี้หนะค่ะ อาการของคนไข้ท่านนี้เนี่ย ดูจะวิกฤตพอสมควร กวางก็เลยอยากจะให้คีย์ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ" คุณหมอ กวางถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับชายหนุ่ม พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารที่หล่อนถือมาให้กับเขาดู 

แต่ทว่าคีย์กลับปัดแฟ้มเอกสารนั้นออก จนหลุดจากมือเล็กของคุณหมอกวาง แล้วหล่นไปวางบนพื้นกระเบื้อง 

"อย่าใช้วิธีนี้ในการเข้าถึงผมเลยนะกวาง เพราะผมไม่ได้มีเวลาว่างมากที่จะมานั่งดูคุณแสดงละคร ผมไม่ได้อยากจะพูดแบบนี้กับคุณเลยนะกวาง เพราะอย่างน้อยๆเราสองคนก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันมาก่อน มิหนำซ้ำยังทำงานที่เดียวกัน ต้องเจอกันเกือบทุกวันอีกด้วย แต่ที่ผมต้องพูดแบบนี้ เพราะผมไม่อยากจะให้ความหวังลมๆแล้งๆกับคุณ" 

คีย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาคนร่างเล็กซึ่งนั่งกินน้ำแตงโมปั่นอยู่ฝั่งตรงข้ามห้อง 

ใบหน้าสวยพอใช้ได้ของคุณหมอกวางแหงนตัวมองตามแผ่นหลังหนาของชายหนุ่มอย่างอาลัยอาวรณ์ พร้อมกับชายตามองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขา ณ.ตอนนี้ ดูท่าทางแนบเนื้อสนิทสนมเกินกว่าญาติพี่น้องร่วมสายสกุล 

"นี่นุ่มนิ่ม ภรรยาของผม" ชายหนุ่มเอ่ยแนะนำภรรยาสาวให้แก่คุณหมอกวางได้รู้จัก คีย์หวังว่าคราวนี้คุณหมอกวางคงจะได้ตัดใจ แล้วเลิกตั้งความหวังกับเขาเสียสักที 

"ภะ..ภรรยา?" สองขาเรียวสาวเท้าเดินไปหาคนทั้งคู่ ที่กำลังยืนโอบไหล่กันอยู่อย่างแนบชิด แววตาของเขาที่จ้องมองผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่ ซึ่งแตกต่างกับแววตาเฉยเมยไร้ความรู้สึกที่มองเธอทุกๆครั้งอย่างสิ้นเชิง 

"ไม่มาทำงานแค่ไม่กี่วัน คีย์ไปมีภรรยาตั้งแต่ตอนไหนกันหรอคะ? ทำไมมันถึงได้เร็วฉุกละหุกขนาดนี้ ทำเอากวางตั้งตัวไม่ทันเลย"น้ำเสียงของคุณหมอสาวฟังคล้ายคล้าย จะร้องไห้ออกมาอยู่เต็มแก่ 

"ผมไม่อยากรอช้า เสียเวลา" ชายหนุ่มเปล่งตอบออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วหันกลับไปมองใบหน้างดงามของคนด้านข้าง พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานให้แก่เธอ

"กวางขอตัวก่อนนะคะ" คุณหมอกวางยกมือเล็กขึ้นมาปาดน้ำตาแบบลวกๆ ก่อนที่จะสาวเท้าเดินเร็วไปหยิบแฟ้มเอกสารซึ่งวางอยู่บนพื้น แล้วรีบวิ่งออกไปทันที 

"คราวนี้นุ่มนิ่มจะมั่นใจได้รึยังคะ ว่าพี่ไม่มีใครแล้วจริงๆ พี่มีแค่นุ่มนิ่มคนเดียวนะ" อ้อมแขนทรงพลังดันคนร่างเล็กเข้ามาโอบกอดไว้แนบชิดแผงอกแกร่ง เป็นเชิงให้คำมั่นสัญญาแก่เธอ ว่าเขาจะรักหญิงที่อยู่ข้างกายตอนนี้เพียงคนเดียว 

"......." ชายหนุ่มใช้ริมฝีปากกดจุมพิตลงบนศีรษะของคนตัวเล็กหลายฟอดด้วยความเอ็นดู พร้อมกับลูบผมยาวสลวยอย่างเชื่องช้า  

สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดศีรษะของเธออยู่ ณ ตอนนี้ กระแสความรู้สึกอันแรงกล้าโถมทะลักเข้าสู่ขั้วหัวใจอย่างฉับพลัน ราวกับถูกเขายึดครองไปหมดสิ้น 

ก้อนเนื้อดวงน้อยๆแอบเต้นระรัวขึ้นหลายจังหวะ กระเพื่อมไหวระลอกแล้วระลอกเล่า แทบจะทะลุออกมาจากอกข้างซ้ายเสียให้ได้ 

'เธอจะรักผู้ชายคนนี้ไม่ได้เด็ดขาดนะนุ่มนิ่ม อย่าลืมสิครอบครัวของเขาเคยทำอะไรไว้!'

หญิงสาวเอ่ยเตือนตัวเองภายในใจโดยไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่ยอมฟังถ้อยคำเรียกร้องจากเธอเลยสักนิด 

"มั่นใจตั้งนานแล้วค่ะ ถ้าไม่มั่นใจก็คงไม่ยอมจดทะเบียนสมรสด้วยหรอก" น้ำเสียงอ่อนหวานเปล่งออกมาจากริมฝีปากของเธอ ซึ่งดูขัดแย้งกับสายตาเยือกเย็นและใบหน้าเฉยชาอย่างสิ้นเชิง 

"นุ่มนิ่ม" มือหนาดันเรือนร่างของคนตัวเล็กให้ออกห่างกาย แล้วพากันหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาหนัง ก่อนที่จะเอ่ยเรียกชื่อของเธอด้วยสีหน้าจริงจัง 

"มีอะไรคะ?" นุ่มนิ่มเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย 

"เราสองคนเป็นสามีภรรยากันแล้วนะ เพราะฉะนั้นเราก็ไม่ควรที่จะมีความลับต่อกัน หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีปัญหาหรือเป็นทุกข์ใจ ก็จะได้ช่วยกันแก้ เพื่อประคับประคองให้ชีวิตคู่ยาวนาน" ชายหนุ่มตีหน้าเศร้าพร้อมกับส่งสายตาวิงวอนมองไปยังดวงหน้าสะสวยข้างกาย และคาดหวังว่าเธอจะยอมรับคำร้องขอจากเขา 

"ค่ะ หนูไม่มีอะไรปิดบังพี่อยู่แล้ว" น้ำเสียงดูสั่นเครือแปลกพิกล พลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่น มิกล้าสบสายตากับอีกฝ่ายสักเท่าไหร่ 

"ไม่ว่านุ่มนิ่มไปทำผิดอะไรมา ขอให้หนูรู้ไว้เสมอนะ ว่าพี่พร้อมจะให้อภัยทุกๆเรื่องโดยไม่มีข้อกังขาใดๆเลย" ชายหนุ่มเลื่อนมือหนาไปจับสองมือเล็กของหญิงสาวขึ้นมาตั้งเสมออกแกร่ง พร้อมกับกดริมฝีปากจุมพิตอย่างนุ่มนวล 

คำพูดสองแง่สองง่ามของชายหนุ่ม ทำให้อีกฝ่ายเริ่มจะหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะไม่รู้แน่ชัดว่าเขาต้องการที่จะสื่อถึงเรื่องใดกันแน่?