20

"ไม่ว่านุ่มนิ่มไปทำผิดอะไรมา ขอให้หนูรู้ไว้เสมอนะ ว่าพี่พร้อมจะให้อภัยทุกๆเรื่องโดยไม่มีข้อกังขาใดๆเลย" ชายหนุ่มเลื่อนมือหนาไปจับสองมือเล็กของหญิงสาวขึ้นมาตั้งเสมออกแกร่ง พร้อมกับกดริมฝีปากจุมพิตอย่างนุ่มนวล 

คำพูดสองแง่สองง่ามของชายหนุ่ม ทำให้อีกฝ่ายเริ่มจะหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะไม่รู้แน่ชัดว่าเขาต้องการที่จะสื่อถึงเรื่องใดกันแน่?

"........" หญิงสาวเงียบสตั้นไปชั่วครู่ พลางเลี่ยงสายตาเบี่ยงเบนความสนใจไปทางอื่น เธอไม่กล้าสบมองประสานกับใบหน้าหล่อเหลาในตอนนี้เสียเลยเพราะมันดูมีเลศนัยน์อะไรบางอย่างแฝงซ่อนอยู่ภายใต้ตาดำสนิทคู่นั้น

"นุ่มนิ่มรู้มั้ย ว่าทั้งชีวิตของพี่ตอนนี้ มีแค่นุ่มนิ่มที่เป็นความสุขเพียงสิ่งเดียว ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง พี่ก็จะรักและเทิดทูนนุ่มนิ่มให้เป็นที่หนึ่งในใจเสมอ" สองมือหนาเลื่อนขึ้นไปประคับประคองใบหน้างดงามของหญิงสาวให้หันมาตรงเสมอกับใบหน้าหล่อเหลาของเขา

"ค่ะ หนูก็รักพี่เหมือนกัน" หญิงสาวตอบกลับด้วยเสียงสั่นเครือ ในสมองของเธอตอนนี้มีแต่ความกลุ้มใจหว่านล้อมเต็มไปหมด

'หรือว่าเขาจะรู้เรื่องของเราแล้วนะ! แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน ในเมื่อเรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากฉันและคุณลุงสมจิตรเพียงแค่สองคนเท่านั้น'

หญิงสาวครวญคิดภายในใจ โดยไม่มีสุ้มเสียงเล็ดลอดออกมา คำพูดของเขาทำให้เธอกระอักกระอ่วน เลิ่กลั่กไม่น้อย แต่ก็ยังคงตีหน้าใสซื่อหมายมั่นทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ในสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการจะสื่อผ่านวาจา

ก๊อกๆ!!🚪

จู่ๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากบุคคลปริศนาด้านนอก หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธออยากจะก้มกราบงามๆเพื่อเป็นการขอบพระคุณคนนั้นเสียเหลือเกิน ที่ทำให้เธอหลุดพ้นออกจากห้วงของความอึดอัดใจเช่นนี้ได้เสียที

"เดี๋ยวพี่ไปเปิดประตูก่อนนะคะ" ชายหนุ่มเอ่ยบอกแก่คนข้างกาย เธอพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับก่อนที่เขาจะสาวเท้ายาวเดินออกไปเปิดประตู

แกร๊ก!🚪

ประตูห้องทำงานของคุณหมอคีย์ถูกเปิดออกปรากฏร่างใหญ่ดูมีสง่าราศีของชายหนุ่มวัยกลางคน เขาแต่งกายด้วยชุดสูทสีดำสนิทดูเป็นผู้ดีเหมาะสมกับการเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี้เหลือเกิน แต่ทว่าสายตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความโมโหโกรธาอย่างล้นหลาม

"พ่อ.." ชายหนุ่มเอ่ยเรียกคนเบื้องหน้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ซึ่งรู้ได้ทันทีเลยว่าออมสินว่าที่เจ้าสาวซึ่งกรรชัยเตรียมเอาไว้ให้ปรองดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน คงจะวิ่งแจ้นไปเสแสร้งแกล้งบีบน้ำตาร้องห่มร้องไห้กับผู้เป็นพ่อของเขาแน่นอน

"ยังเห็นฉันเป็นพ่ออยู่หรอก? หึ!" เขาเค้นเสียงคล้ายจะหัวเราะในลำคอ ก่อนที่จะเดินกระแทกไหล่ของชายหนุ่มแรงๆเข้าไปในห้อง

"สวัสดีค่ะ" เมื่อหญิงสาวเห็นว่าที่พ่อตาเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วมันไว้อย่างนอกกรอบ แต่ทว่ากรรชัยกลับไม่ยอมรับไมตรีจากเธอ มิหนำซ้ำยังมองคนตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ราวกับว่าเธอเป็นเชื้อโรคเสียอย่างนั้น

ชายหนุ่มซึ่งเดินตามหลังผู้เป็นบิดามาติดติดตัวไปยืนข้างๆภรรยาสาวพร้อมกับใช้มือหนาโอบกอดเอวคอดเพื่อแสดงความปกป้องจากกรรชัย

เพี๊ยะ!!! เขายังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ฝ่ามือหนาของผู้เป็นพ่อก็ฟาดเข้ามาที่ใบหน้าหล่อเหลาอย่างเต็มแรงด้วยความไม่พอใจ

"แกไปพูดแบบนั้นกับหนูออมสินได้อย่างไร!!! หนูออมสินเป็นว่าที่เจ้าสาวของแกนะไอ้คีย์ แล้วนี่อะไรแกยังควงเด็กผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้มาหยามหน้าน้องอีกด้วย กะจะให้คนทั้งโรงพยาบาลรู้ถึงความฉาวโฉ่เหม็นเน่าของแกเลยหรือไง!!!"

กรรชัยตะคอกถามอย่างเสียงดัง ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโมโหอย่างถึงที่สุด ฟันบนและล่างเข้าหากันจนเกิดเสียงดังกรอด กรอด ขัดกับคนเบื้องหน้าที่ยังคงทำหน้านิ่งเฉยไร้วี่แววอารมณ์มาปรากฏ

"ออมสินก็คงจะบอกพ่อด้วยสินะครับ ว่าผมกับนุ่มนิ่มจดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกันเรียบร้อยแล้ว" มือหนาเปลี่ยนจากโอบกอดเอวคอดมาจับประสานกับมือเล็กของนุ่มนิ่มต่อหน้าผู้เป็นพ่อ ขอแค่มีเธอคนนี้อยู่ข้างกายเขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นอีกแล้ว

เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือหนาของกรรชัยฟาดเข้ามาที่ใบหน้าหล่อๆของชายหนุ่มเป็นครั้งที่สอง แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้จะรุนแรงกว่าครั้งแรกเป็นหลายเท่า

กรรชัยไม่เคยคิดเลยว่าลูกชายเพียงคนเดียวที่เมื่อครั้งยังเยาว์วัยมักจะเชื่อฟังคำสั่งคำสอนของเขาทุกอย่างมิขัดใจแม้แต่ครั้งเดียว แต่พอเติบใหญ่ขึ้นกลับปีกกล้าขาแข็งขัดข้อกับเขาเช่นนี้

"นี่แกทำอะไรไม่เคยเห็นหัวฉันเลยหรือไง!! ฉัน เป็นพ่อแกนะ" กรรชัยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นดูทรงอำนาจอย่างมิอาจต้านทานได้ เขารู้สึกหน่วงใจแปลกชอบกลที่ครั้งนี้ลูกชายคิดทำการใหญ่แต่ไม่ได้ไตร่ถามความเห็นจากเขาเลยสักคำเดียว

"ผมเคารพพ่อมาตลอดนะครับ เพราะพ่อคือผู้มีพระคุณสูงสุดในชีวิตของผม" สุ่มเสียงแผ่วเบาของชายหนุ่มระคนความเจ็บปวดไม่ใช่น้อย ใครจะรู้บ้างว่าที่ผ่านมาชีวิตของเขาจะต้องประสบพบเจอกับปัญหามากมายเพียงใด

"แกรู้ไว้ก็ดี!! เพราะเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ใช้เลี้ยงดูแกมาแล้วเติบใหญ่จนอายุปูนนี้ ล้วนแต่เป็นเงินของฉันทั้งนั้น ถ้าไม่มีฉันสักคนก็คงจะไม่มีคุณหมอคีย์แพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านหัวใจเบอร์ 1 ของโรงพยาบาลหรอก ตอนนี้แกก็คงจะเป็นแค่ไอ้คีย์หนุ่มกระจอกงอกง่อย ไม่มีดีอะไรเลยสักอย่าง!!" กรรชัยพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างจะเอนเอียงไปในทางหยาบคาย คล้ายกับลำเลิกบุญคุณความเป็นพ่อผู้เลี้ยงดูอุปถัมภ์แก่ลูกชายของตนเอง

'กล้าพูดได้เต็มปากเนอะว่าเป็นเงินของตัวเอง ทั้งๆที่ทุกอย่างมันสมควรจะเป็นของฉันมากกว่า เป็นแค่ลูกติดของเมียน้อยที่คิดการใหญ่หวังจะชุบมือเปิบทรัพย์สมบัติของคนอื่น แบบนี้มันใช้ไม่ได้เลยนะคะคุณเจ้าของโรงพยาบาล' นุ่มนิ่มเอ่ยคิดในใจ เธอพยายามข่มกลั้นความโกรธแค้นฝังไว้ใต้ของสุดห้วงลึกความรู้สึกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ผมไม่ลืมหรอกครับว่าเงินทุกบาททุกสตางค์ที่เลี้ยงดูผมตั้งแต่เล็กเป็นเงินของพ่อ แต่ที่ผ่านผมก็ทำเงินให้แก่โรงพยาบาลเป็นมูลค่ามากมายมหาศาลหวังว่ามันจะสามารถชดใช้หนี้สินนั้นได้หมดสิ้นนะครับ" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแลดูเยือกเย็น แต่แฝงร่องรอยความอัดอั้นไว้ภายในใจ พอถึงเวลาก็ได้ปลดปล่อยมันออกมาผ่านคำพูด นับว่าเป็นระเบิดเวลาชิ้นดีนี่เอง

"พ่ออย่ากีดกันความรักของเราสองคนเลยนะครับ ผมรักนุ่มนิ่มผมรักเธอจริงๆ" ชายหนุ่มกระชับมือทั้งสองที่ประสานกันอยู่นั่นกว่าเดิม พลางกับทอดดวงตาไปมองใบหน้างดงามซึ่งเจิดจ้าเต็มเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความรักใคร่อย่างโจ่งแจ้ง

"ฉันอุตส่าห์จัดเตรียมเพชรชิ้นงามอย่างหนูออมสินใส่พานมาประเคนให้แกถึงที่ แต่แกกลับไปคว้าก้อนกรวดก้อนหินจากที่ไหนก็ไม่รู้มาควงออกหน้าออกตา ฉันขอยืนยันตรงนี้เลยนะ ว่าฉันไม่มีทางยอมรับเด็กผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าไร้สกุลรุนชาติคนนี้มาเป็นลูกสะใภ้ให้เสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเด็ดขาด"

กรรชัยทอดสายตามองใบหน้าเเน่งนวลของหญิงสาวอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งคราวนี้มันก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์เช่นเดิม เพียงเพราะกรรชัยคิดว่าเธอไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะมาเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของตระกูลร่ำรวยอภิมหาศาลของเขา

'คำก็ไม่มีหัวนอนปลายเท้า สองคำก็ไม่มีหัวนอนปลายเท้า เดี๋ยวก็รู้ว่าอีเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้นี่แหละจะมีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติทั้งหมดมากกว่าคนที่แอบอ้างตัวว่ามีชาติสกุลอย่างคุณ!!'

นุ่มนิ่มคิดในใจ แต่ยังคงอดกลั้นอารมณ์เอาไว้ให้อยู่ส่วนลึกที่สุด แล้วตีหน้าใสซื่อไม่รู้ไม่ชี้ส่งยิ้มหวานสดใสให้กับกรรชัย ซึ่งมันช่างดูขัดแย้งกับความเคียดแค้นร้อนรนภายในใจของเธอเสียเหลือเกิน

"ถ้าการที่ผมมีชาติสกุล แล้วมันทำให้ผมไม่มีความสุข งั้นผมขอลาออกจากการเป็นหมอที่นี่" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างหนักแน่น

"พี่คีย์!" หญิงสาวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างตกใจ

'ถ้าขืนเขาทำแบบนี้ แผนการเอาคืนของฉันก็ไม่สำเร็จนะสิ!'

"....." กรรชัยสตั้นไปชั่วครู่ อย่างไรเสียชายหนุ่มก็เป็นลูกชายสืบทอดทายาทเพียงคนเดียว เปรียบเสมือนหัวแก้วหัวแหวน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยแสดงออกว่ารักสักเท่าไหร่ก็เถอะ

แต่เขาก็ยังคงมั่นใจว่าสิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้ เป็นการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชายหนุ่ม พ่อคนหนึ่งก็แค่อยากจะเห็นลูกชายประสบความสำเร็จในชีวิต ได้ดิบได้ดี ออกเหย้าออกเรือนกับคู่ครองที่เหมาะสมเท่านั้นเอง

"ถ้าแกเลือกแบบนี้ ฉันก็จะให้อิสระในการใช้ชีวิตของแกเต็มที่ ฉันจะไม่ขัดขวางความรักของแกอีกเลยและจะยอมรับผู้หญิงคนนี้เป็นสะใภ้"

กรรชัยเอ่ยพูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปชั่งครู่ ซึ่งในระหว่างนั้นเขาได้ใช้สมองอันชาญฉลาดประมวลเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างถี่ถ้วนดีแล้ว ใบหน้าของเขาแสยะยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยโดยที่ไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ได้ว่าจริงๆแล้วเขาคิดอะไรอยู่กันแน่

"จริงเหรอครับพ่อ พ่อจะยอมให้ผมคบกับนุ่มนิ่มจริงๆเหรอครับ" ใบหน้าหล่อเหลาจากเดิมทีที่เคยเคร่งเครียดตึงเศร้า กลับแปรเปลี่ยนเป็นความสดใสยิ้มแย้มแลดูมีสง่าราศีมากกว่าเดิม เมื่อได้ฟังถ้อยคำที่เขาค่อนข้างจะพึงพอใจเป็นอย่างมากจากปากของผู้เป็นพ่อ

"......" หญิงสาวขมวดคิ้วย่นจนโคนทั้งสองข้างแทบจะขยับมาชนกันแนบสนิท อย่างที่เธอก็อดเคลือบแคลงสงสัยไม่ได้ ว่าเขาคงจะไม่มีจุดประสงค์ดีแน่นอนที่พูดออกมาเช่นนี้

"จริงๆ ฉันจะยอมให้แกคบกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ แต่ฉันมีข้อแม้อยู่ข้อนึง" ริมฝีปากหนาของชายหนุ่มค่อยๆหุบยิ้มลง พร้อมกับมองใบหน้าของผู้เป็นพ่ออย่างใจจดใจจ่อ

"ข้อแม้อะไรครับ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัยเช่นเดียวกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายแกร่ง