18

"เอ๋... ถ้าคิดแบบนี้เนี่ยใครกันน๊าที่เป็นเมียน้อย?" ใบหน้าสะสวยฉีกยิ้มหวานส่งให้กับคนเบื้องหน้าตอบกลับไป

"อีนุ่มนิ่ม!!!" ออมสินลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับนุ่มนิ่ม นัยน์ตาคมมีไฟความโกรธขึ้งจ้องมองอย่างเอาเรื่อง เธอหน้าแดงแจ๋ โมโหจนตัวสั่น อยากจะพุ่งเข้าไปตบคนตรงหน้าให้เลือดกลบปากเลยทีเดียว

"เรียกน้องทำไมหรอคะ" ดวงตาดำสนิทจ้องมองสีหน้าร้อนรนของออมสินอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะหย่อนก้นล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวโปรดของสามี พร้อมกับยกขาเรียวขึ้นมาไขว่ห้าง สองมือเล็กเลื่อนไปลูบไล้พนักตั้งแขนทั้งสองข้าง แสดงตัวราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

"แกมันร้ายกว่าที่ฉันคิดจริงๆ! ต่อหน้าคีย์ ทำใสซื่อไร้เดียงสา แต่พอลับหลังก็เปิดเผยธาตุแท้ความเป็นตัวตนออกมาสินะ แกมันก็อยากได้ผู้ชายไม่ต่างจากฉันนั่นแหละ!!" ออมสินตะคอกด้วยความโมโหออกมาอย่างเกรี้ยวกราด เสียงแหลมปรี๊ดของเธอที่เปล่งดังสนั่นไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมสีขาวนี่ แก้วหูแทบจะแตก

เธอนะหรือ? จะยอมให้เด็กกะโปโลไร้หัวนอนปลายเท้าจากที่ไหนก็ไม่รู้มาชุบมือเปิบบ่อเงินบ่อทองของตระกูลไปได้ง่ายๆ ทั้งๆที่หล่อนและครอบครัวอุตส่าห์ดั้นด้นพยายามกันมาตั้งหลายปี!!

"ไม่เหมือนกันสิ เพราะฉันคือคนที่ถูกเลือก ส่วนเธอไม่ใช่ ถึงฉันจะตีสองหน้า แต่อย่างน้อยๆก็ทำให้ว่าที่เจ้าบ่าวมโนของเธอหลงรักอย่างหัวปักหัวปำ ส่วนเธอหนะหรอ ถ้าคิดจะตีสองหน้า ก็ช่วยทำให้มันสวยสักหน้าหนึ่งก็ยังดี แต่นี่อะไร หึ! เน่าเฟะ"

ใบหน้าสะสวยจ้องมองอีกฝ่ายอย่างซับซ้อน คล้ายกับมีบางอย่างแฝงซ่อนอยู่ภายในใจ รอยยิ้มที่ปรากฏออกมามันช่างดูย้อนแย้งกับสายตาเยือกเย็นของเธอตอนนี้เสียเหลือเกิน

"กรี๊ด!!!!!!! อีนุ่มนิ่ม!!!" ออมสินกรีดร้องออกมา สองเท้ากระทืบกระแทกลงบนพื้นกระเบื้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดเสียงดัง ปัง! ปัง! มือเล็กกำปั้นเข้าหากันแน่น พร้อมกับจ้องมองคนเบื้องหน้าด้วยสายตาอำมหิต

"ตอนนี้เรากำลังอยู่ในโรงพยาบาล กรุณาสงบปากสงบคำแล้วให้เกียรติสถานที่ด้วยค่ะ สำเนียงส่อภาษากิริยาส่อสกุลนะคะคุณออมสิน ถ้าขืนใครเดินผ่านไปผ่านมาแล้วเผลอได้ยินเข้า คงจะเอาไปเม้าท์มอยกันสนุกปากเชียว" หญิงสาวเปล่งสำเนียงอ่อนหวาน ใช้ถ้อยคำสุภาพทุกกระเบียดนิ้วในการกระทบกระเทียบอีกฝ่าย ฟังดูแล้วเจ็บแสบใจไม่น้อย

"อีนุ่มนิ่ม!!!!" ออมสินง้างมือกำลังจะจะฟาดเข้าไปที่ใบหน้าสวยของหญิงสาว แต่ทว่ามีเสียงทุ้มหนักแน่นแฝงความเคร่งขรึมน่าเกรงขามดังแทรกขึ้นมาห้ามปรามเสียก่อน

"หยุด!!!!" เป็นเวลาที่เหมาะเจาะ ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาพอดี ในมือหนาของเขาถือแก้วน้ำแตงโมปั่น พร้อมกับสาวเท้าเดินเข้าไปหาภรรยาสุดที่รักอย่างรีบร้อน

คีย์ประคับประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ อ้อมแขนทรงพลังโอบกอดเรือนร่างเล็กเอาไว้แนบกาย ใบหน้างดงามซุกซบอยู่กับแผงอกแกร่งพร้อมกับถูไถไปมาเพื่อออดอ้อนเอาใจสามี 

มือหนาเลื่อนขึ้นไปลูบศีรษะด้วยความเอ็นดู เขาแสดงท่าทีท่าทีเป็นห่วงเป็นใย ปกป้องเธออย่างออกนอกหน้า โดยไม่ได้เกรงสายตาของออมสินเลยสักนิด

"ถ้าคุณแตะต้องนุ่มนิ่มแม้แต่ปลายเล็บ เราได้เห็นดีกันแน่ออมสิน!!" เขาตะคอกด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งออกมาอย่างดัง ทำให้คนเบื้องหน้าสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

"คือออมไม่ได้จะทำอะไรน้องนุ่มนิ่มเลยนะคะคีย์ คะ..คือ..ออมแค่จะตบยุงที่หน้าผากของน้องให้เฉยๆ" ออมสินพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าของเธอลุกลนพิกล สายตาดุร้ายของชายหนุ่มที่เพ่งมองมาทางเธอตอนนี้มันช่างดูน่ากลัว

"คุณคิดว่าผมเป็นควายอย่างนั้นหรอออม! ก็เห็นเห็นกันอยู่ว่าคุณจะทำร้ายเมียผม!!" คีย์อดโมโหไม่ได้เมื่อเห็นคนอื่นจะมาทำร้ายหญิงสาวที่ตนรัก ทั้งๆที่เขาพยายามทะนุถนอมเธอมาโดยตลอด เว้นเสียแต่ว่าเรื่องบนเตียงก็ตาม

"เมียหรอคะ คีย์จะพูดอะไรก็ช่วยเกรงใจออมบ้างนะคะ ออมเป็นผู้หญิงที่คีย์จะต้องแต่งงานด้วย นั่นก็หมายความว่าออมคือว่าที่เจ้าสาวของคีย์ ไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้" ออมสินชายสายตาไปมองใบหน้าของนุ่มนิ่มด้วยความไม่พอใจ คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นสมควรจะเป็นเธอมากกว่า

"ออม ผมไม่ได้รักคุณ แล้วผมก็เคยบอกกับคุณไปแล้วไม่รู้กี่ครั้ง ว่าผมไม่มีวันแต่งงานกับคุณ ระหว่างเราสองคนเป็นได้แค่เพื่อน ผมให้สถานะคุณมากกว่านั้นไม่ได้" ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะเปล่งเสียงบอกออกไปด้วยความเอือมระอา เขาเบื่อหน่ายเต็มทีแล้วที่จะพูดเรื่องเดิมๆ ซ้ำๆซากๆ

"ออมจะฟ้องคุณพ่อ!!" พูดจบออมสินก็เดินไปคว้ากระเป๋าสะพายราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วเดินกระทืบเท้าออกไปจากห้องทันที (คุณพ่อที่เธอหมายถึงก็คือคุณกรรชัย พ่อของคีย์นั่นเอง)

"เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะคนดี" น้ำเสียงที่เขาพูดกับนุ่มนิ่มดูอ่อนลงราวกับเป็นคนละคน แขนแกร่งช้อนตัวร่างบางในท่าเจ้าสาวเดินไปนั่งบนโซฟาหนัง ก่อนที่จะล็อคประตูห้องอย่างแน่นหนา เพื่อไม่ให้ใครผลีผลามเข้ามารบกวนได้อีก

"พี่ออมสินไม่ได้ทำอะไรหนูสักหน่อยนะคะ พี่คีย์อย่าไปต่อว่าพี่เค้าเลยค่ะ แค่หนูแย่งพี่คีย์มา พี่ออมสินเขาก็คงจะเสียใจไม่น้อย" หญิงสาวแหงนใบหน้าแน่งนวลขึ้นไปมองชายหนุ่ม ริมฝีปากอวบอิ่มขบเม้มเข้าหากันเบาๆ

"หนูไม่ได้แย่งพี่มาจากใครนะคะ เพราะพี่กับออมสินเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรก พี่รักแค่นุ่มนิ่มคนเดียวนะคะ" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่จะจุมพิตลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างดูดดื่ม คีย์ถอนจูบขึ้นมาเพ่งมองใบหน้าสวยทุกกระเบียดนิ้ว เขาไม่สามารถละสายตาได้จากผู้หญิงคนนี้จริงๆ

"มานั่งจ้องหนูอยู่แบบนี้ ไม่มีงานมีการทำหรอคะ" มือเล็กเลื่อนขึ้นไปบีบบี้จมูกสันโด่งของคนตรงหน้าอย่างหมั่นเขี้ยว พร้อมกับฝังรอยจุมพิตฟอดใหญ่ๆบนแก้มซ้ายขวา

"ก็อยากนั่งจ้องหน้าเมีย มีปัญหาอะไรป่ะ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเชิงหาเรื่องแฝงหยอกล้อเล็กน้อย บนใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มกลุ้มกลิ่ม พร้อมกับส่งสายตาหื่นจ้องมองเธออย่างโจ่งแจ้ง

"มีอะไรกันมั้ย?" หญิงสาวพูดติดตลก พลางรีบเขยิบตัวถอยออกให้ห่างจากชายหนุ่ม เพราะสายตาของเขาตอนนี้ดูจะเป็นพิษเป็นภัยกับร่างกายของเธอเสียจริง

"มีค่ะ เอาเลยมั้ย จะได้เปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง เผื่อมันเร้าใจกว่า จะได้ทำบ่อยๆ" ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะโน้มตัวเข้าหาเรือนร่างบาง

"ทะลึ่ง! หนูแค่พูดหยอกเล่นเท่านั้นเอง โอ้ว! นั่นน้ำแตงโมปั่นนี่" นิ้วเรียวชี้ไปหาน้ำแตงโมปั่นที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม แล้วรีบปลีกตัววิ่งออกมาอย่างทันควัน

"ไปทำงานได้แล้วค่ะคุณหมอ อู้งานแบบนี้เดี๋ยวจะโดนตัดเงินเดือนนะคะ" นุ่มนิ่มพูดพร้อมกับดูดน้ำแตงโมปั่นเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

"ขอกินบ้างสิคะ" ชายหนุ่มลุกขึ้นสาวเท้าเดินเข้ามาหาหญิงสาว ดันร่างกายของเธอจนชนกับขอบโต๊ะ มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมค้ำยันพื้นโต๊ะเอาไว้ เพื่อกักกันขอบเขต

"กะ..กินอะไรคะ" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก สายตาของเขาตอนนี้คล้ายกับไฟที่กำลังลามเลียเรือนร่างบางให้หลอมละลายกลายเป็นเถ้าถ่าน

"ก็..กิน" ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าหาใบหน้าสะสวย ทำให้ปลายจมูกของทั้งสองแตะกัน หน้าอกอวบอิ่มเบียดชนกับแผงอกแกร่งพอดิบพอดี คีย์สูดดมกลิ่นหอมรวยระรินจากเนื้อกายของคนตัวเล็กอย่างหื่นกระหาย รสสัมผัสนี้ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี มันทำให้เขาแทบบ้าคลั่ง

"ก็กินหนูไงคะ" ชายหนุ่มกระซิบกระซาบข้างใบหูของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมกับกวาดสายตามองเรือนร่างนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า

"งั้นหรอคะ?" นุ่มนิ่มเลิกคิ้วถาม ดวงเนตรคมสีดำสนิทเหลือบไปจ้องตาเขาตรงๆ มือเล็กของเธอเลื่อนลงมาลูบไล้แผงอกแกร่งอย่างเชื่องช้า เคล้าคลึงชวนให้กำเริบรัก

"ค่ะ" เขายังคงจ้องมองใบหน้างามอย่างเคลิบเคลิ้มหลงใหลในความสาวสดและน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กผู้หญิงคนนี้

"พี่คีย์ไปทำงานก่อนนะคะ เดี๋ยวเราค่อยมาต่อกันคืนนี้ ถ้าขืนทำตอนนี้ก็ได้แค่แป๊บเดียว หนูรู้ว่ามันไม่อิ่มหนำสำราญใจจริงมั้ยคะ" ร่างเล็กเขย่งเท้าขึ้นประจันหน้ากับอีกฝ่าย สัมผัสลมหายใจอุ่นๆแตะที่แก้มของชายหนุ่ม เขาตื่นตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว

"ร้ายเหมือนกันนะเราเนี่ย" หญิงสาวขยับหน้าออกมาให้ห่างจากกายเขา พลางกับยิ้มน้อมรับคำชมนี้อย่างภาคภูมิใจ

"ถ้าหนูร้าย แล้วพี่จะชอบรึเปล่าคะ" มือหนาทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นไปประสานกันที่ท้ายทอยของชายหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยถามสิ่งที่เขาไม่คาดคิดออกมา แต่ก็ทำให้รู้สึกพึงพอใจไม่ใช่น้อย

คำพูดอ่อนหวาน แฝงความเปรี้ยวนิดๆตบท้าย ราวกับยาปลุกเซ็กส์ที่ทำให้ร่างกายของเขาร้อนรุ่ม คล้ายกับถูกเปลวเพลิงพุ่งกระโจนเข้าใส่อย่างรวดเร็ว เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่าน พร้อมเสียเหงื่อเต็มที่