Se connecterPartager
ตอนที่8 ติดใจ
Date de publication:
2025-06-18 23:03:34ตอนที่8 ติดใจ
เช้าวันต่อมาซันเดย์แจ้งความประสงค์กับโดเมนว่าเขาต้องการออกจากโรงพยาบาล แม้จะมีเสียงคัดค้านจากทุกคนรวมทั้งหมอเจ้าของไข้อย่างโดเมนเองก็ยังไม่อยากให้ออกไปตอนนี้
“นอนดูอาการอีกสักคืนก่อน ถ้าไม่มีไข้พรุ่งนี้ค่อยกลับ” เสียงของโดเมนที่พยายามเกลี้ยกล่อมเพื่อนรักอย่างใจเย็น
“ไม่..ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว อยู่นี่ก็นอนเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไร กลับไปพักที่บ้านก็ได้” ซันเดย์กลับออกมาจากห้องน้ำหลังจากเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
“คุณยังตัวรุม ๆ อยู่เลยนะคะ น่าจะเพราะแผลมันอักเสบหรือเปล่าที่เมื่อวานหนูเผลอเขย่าแขนคุณน่ะค่ะ” เสียงของเด็กสาวเดินตามหลังไปมาระหว่างที่ชายหนุ่มเดินไปหยิบจับโน่นนี่ ราวกับเป็นเงาตามตัว
“เป็นผีหรือไงถึงมาเดินตามฉันอยู่ได้ ไปเก็บของก่อนที่ฉันจะปล่อยให้เธอกลับบ้านเอง อย่ามัวพูดมากน่ารำคาญอยู่แบบนี้” มือหนาที่กำลังเก็บเอกสารยัดใส่กระเป๋าหยุดชะงักแล้วหันหลังมาพูดกับเด็กสาว
“ก็ได้ค่ะ” ณิชาจำต้องรีบเก็บของใช้ส่วนตัวของตัวเองตามคำสั่งของชายหนุ่ม
“เฮ้อ! แม่งดื้อจริง ๆ” โดเมนถอนหายใจยาว ๆ เมื่อโดนเมินเฉยจากผู้ป่วย VIP จำต้องจรดปากกาเซนต์ชื่อลงในชาร์จคนไข้และกดสั่งยาในไอแพดที่พยาบาลส่งให้
“แดกยาที่กูสั่งให้หมดด้วย ถ้าไม่อยากตัดแขนทิ้ง เตมินมันติดงานมารับไม่ได้เดี๋ยวกูให้รถตู้โรงพยาบาลไปส่ง นั่งรอก่อนเสร็จแล้วจะมาเรียก” โดนเมนบอกออกไปเสียงดังก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอฟังคำตอบของอีกฝ่าย
“ไอ้เตมินมันทำอะไรของมันอยู่ทำไมไม่รับสาย” เสียงบ่นพึมพำกับหน้าจอโทรศัพท์ที่พยายามต่อสายหาเลขาคนสนิทแต่ไม่สามารถติดต่อได้
“พี่หมอโดเมนบอกว่าพี่เตมินติดธุระอยู่ค่ะน่าจะไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ เรากลับรถตู้ของโรงพยาบาลก็ได้นะคะพี่หมอโดเมนบอกจะให้รถตู้ไปส่ง”
“ฉันไม่ได้ถามเธอ ไม่ต้องตอบ”
“ขอโทษค่ะ ก็หนูเห็นคุณโทรหาพี่เตมินไม่รับสายก็เลยบอกน่ะค่ะ”
คอนโด
ซันเดย์ให้รถตู้มาส่งที่คอนโดที่เขาซื้อไว้สำหรับเด็กสาวอาศัยอยู่ระหว่างที่อยู่ในสัญญาเพราะใกล้กับโรงพยาบาล และอีกอย่างก็ไม่อยากให้รถตู้วิ่งไปส่งหลายที่จึงเลือกที่จะมาพักผ่อนที่นี่ก่อน รอตอนเย็นเตมินเคลียร์งานเสร็จค่อยให้มารับกลับบ้าน
“คุณจะพักที่นี่เหรอคะ”
“ที่นี่ก็เป็นคอนโดฉัน ฉันจะนอนอยู่ที่ไหนก็ได้” ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟาไม่นานก็เผลอหลับไปด้วยฤทธิ์ยาที่ทานก่อนออกจากโรงพยาบาล ลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่ากำลังหลับสนิท
“อ้าว หลับแล้วเหรอ” ณิชาเดินออกมาหลังจากเอาของเข้าไปเก็บด้านในห้องและจัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนอันใหม่หลังจากที่ไม่ได้อยู่บ้านสองวัน กลับออกมาก็เจอชายหนุ่มในสภาพหลับสนิทจึงไม่กล้าปลุก
คนตัวเล็กกดปรับอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเที่ยงสำหรับเธอและชายหนุ่ม รอเวลาที่เขาตื่นคงถึงเวลาอาหารเที่ยงพอดี
กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!
ไม่นานเสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเปิดประตู
“เอ่อ..สวัสดีค่ะ เชิญด้านในก่อนค่ะ” เด็กสาวรีบยกมือไหว้บุคคลที่มาใหม่ สไมล์รับไหว้ด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาในห้องและหยุดตรงโซฟาห้องรับแขก
สไมล์นั่งลงตรงโซฟาตัวที่ว่างข้าง ๆ ที่ซันเดย์นอนหลับอยู่ มือเล็กยื่นไปสัมผัสหน้าผากของชายหนุ่มเพื่อเช็กอุณหภูมิอย่างที่เคยทำประจำเมื่อตอนที่ซันเดย์ยังเด็ก
“ไม่มีไข้แล้วใช่ไหม ถึงออกจากโรงพยาบาลมา” สไมล์หันไปถามเด็กสาวที่ยืนอยู่ห่าง ๆ
“ไม่มีแล้วค่ะ คุณหมอให้ยาแก้ปวดกับแก้อักเสบมาทาน อีกสองอาทิตย์ค่อยไปเอกซเรย์ดูอีกครั้งค่ะ” เด็กสาวรายงานอาการตามที่หมอบอกให้สไมล์ฟังอย่างละเอียด
“แม่ฝากดูซันเดย์ด้วยนะ เจ้าลูกคนนี้ดื้อตั้งแต่เด็ก โตจนป่านนี้ก็ยังดื้อไม่หาย ฝากหนูณิชาดูแลพี่เขาด้วยนะลูกมีอะไรให้โทรหาแม่ได้ทันทีไม่ต้องเกรงใจ นี่เบอร์โทรแม่จ้ะ” สไมล์ฝากฝังและยื่นนามบัตรใบเล็กให้เด็กสาว
“แม่ทำกับข้าวมาให้ ฝากอุ่นให้พี่เขาด้วยนะลูก แม่ขอตัวกลับก่อน”
“เอ่อ..คุณป้าไม่รอคุณซันเดย์ตื่นก่อนเหรอคะ”
“ไม่เป็นไรจ้า เดี๋ยวเขาตื่นมาแล้วเจอแม่มาที่นี่จะไม่พอใจซะเปล่า ๆ ตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา เขาไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายน่ะ แม่ขอตัวก่อนนะ”
“ค่ะ สวัสดีค่ะ เดี๋ยวหนูเดินไปส่งค่ะ”
“ไม่เป็นไรจ้า หนูอยู่ดูแลพี่เขาเถอะลูก”
มื้อเที่ยง
“อาหารพวกนี้เธอทำเองทั้งหมดเลยเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นหลังจากตักยำปลาแซลมอนของโปรดเข้าปากคำแรก รสชาติที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีวันนี้ได้ทานหลังจากที่ห่างหายไปหลายปี
“เปล่าค่ะ พี่เตมินเป็นคนเอาอาหารพวกนี้มาส่งตอนที่คุณหลับค่ะ ทำไมเหรอคะมันไม่อร่อยเหรอ” เด็กสาวจำเป็นต้องโกหกออกไปคำโตเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มมีปัญหากับมารดาผู้ให้กำเนิด
“เปล่า ก็อร่อยดี”
“อร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะคะ ทานซุปผักนี้ด้วยกระดูกจะได้สมานกันเร็ว ๆ” ถ้วยซุปผักที่เธอยืนเคี่ยวกว่าสองชั่วโมงถูกเลื่อนไปตรงหน้าชายหนุ่ม กลิ่นหอมของซุปที่เธอปรุงและเคี่ยวอย่างพิถีพิถันโชยเตะจมูกเรียกให้ตักชิมรสชาติ
“ทำอาหารทำไมตั้งหลายอย่าง ทานแค่สองคน”
“หนูทำแค่สองอย่าง ไม่รู้ว่าพี่เตมินจะซื้ออาหารเข้ามาให้”
“ซุปนี้อร่อยดีนะ หมดหรือยัง”
“ยังคะ คุณเติมเพิ่มไหมคะ”
“ไม่ต้องฉันอิ่มแล้ว แค่จะบอกว่ามื้อเย็นไม่ต้องเตรียมอะไรเพิ่มขอขนมปังกระเทียมกินกับซุปแล้วก็สเต๊กปลาสักชิ้นก็พอ” ณิชากลายเป็นแม่ครัวจำเป็นขึ้นมาทันที เมื่อซันเดย์ได้ลองทานอาหารฝีมือเธอมาสองสามครั้งเริ่มติดใจรสชาติอาหารฝีมือเธอ
“ได้ค่ะ”
“ทานนมนี่ก่อน อีกสิบห้านาทีค่อยทานยาหลังอาหารค่ะ” ณิชาวางแก้วนมอุ่น ๆ ที่เธอพึ่งหยิบออกจากไมโครเวฟวางลงตรงหน้าชายหนุ่ม
“เธอน่าจะเรียนพยาบาลมากกว่าเรียนการตลาดนะ”
“เรียนการตลาดมีโอกาสต่อยอดด้านการทำงานมากกว่าค่ะ” เด็กสาวให้คำตอบอย่างที่เธอคิดเช่นนั้นมาตลอด
“ก็จริงของเธอ โดยเฉพาะด้านการตลาดระหว่างประเทศ มีโอกาสได้เข้าทำงานบริษัทใหญ่ ๆ ในต่างประเทศ ถ้าเธอเก่งมากพอ” ซันเดย์สนับสนุนคำพูดของณิชาจากผู้มีประสบการณ์ด้านธุรกิจ ย่อมรู้ว่าตลาดกำลังต้องการแรงงานด้านไหน
“ค่ะ หนูจะพยายามเป็นคนที่เก่งมากพอค่ะ ถ้าคุณอิ่มแล้วหนูขอตัวเก็บจานไปล้างนะคะ เพื่อนส่งงานมาให้หนูจะรีบไปทำให้เสร็จเพราะอาจารย์นัดส่งงานพรุ่งนี้เช้าค่ะ”
“อือ..พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องหยุดเรียนแล้ว ฉันช่วยเหลือตัวเองได้”
เช้าวันต่อมา
ซันเดย์ขับรถมาส่งณิชาที่มหาวิทยาลัยก่อนจะเข้าบริษัทเพื่อไปเคลียร์งานที่ปล่อยให้เตมินเผชิญชะตากรรมอย่างหนักอยู่คนเดียวมาหลายวัน
“จริง ๆ คุณไม่ต้องมาส่งหนูก็ได้นะคะ และคุณเองก็ไม่ควรขับรถเองด้วย ขับรถมือเดียวมันอันตราย” เสียงเล็กพูดขึ้นทำลายความเงียบหลังจากที่ทั้งสองนั่งเงียบตั้งแต่รถเคลื่อนตัวออกจากคอนโด
“ฉันไม่พาเธอไปตายหรอกน่า ฉันประเมินตัวเองว่าสามารถขับได้ถึงขับออกมา” ชายหนุ่มตอบกลับไปทั้งที่สายตายังจ้องจราจรตรงหน้า
รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดบริเวณหน้าตึกเรียนคณะบริหารธุรกิจ นักศึกษาที่มีเรียนช่วงเช้าต่างพากันเดินอย่างเร่งรีบเพราะตอนนี้ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว
“ขอบคุณค่ะที่มาส่ง” ณิชายกมือขึ้นไหว้อย่างมีมารยาทก่อนจะกระชับกระเป๋าสะพายแล้วเปิดประตูลงรถไป
ครืด ~ ครืด ~ ครืด ~
ยังไม่ทันที่ซันเดย์จะขับรถออกไปเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ด้านข้างสั่นเมื่อมีสายโทรเข้า
{กิต} ชื่อคนโทรเข้ามาโชว์หราอยู่หน้าจอ
ครืด ~ ครืด ~ ครืด ~
ซันเดย์ปล่อยให้ดังอยู่สักพักจึงกดรับสาย
[โทรมาทำห่าอะไร] น้ำเสียงไม่ค่อยยินดีตอบกลับปลายสายไป
[มึงอยู่ไหนไอ้ซัน] กิตถามสิ่งที่อยากรู้ออกมาทันที
[ไม่ใช่เมียกูไม่ต้องอยากรู้ว่ากูอยู่ที่ไหน สรุปโทรมามีอะไรรีบพูดมากูจะรีบเข้าบริษัท]
[มึงมาทำอะไรที่มหาลัยกู]
[ธุระ]
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ขณะที่ซันเดย์กำลังคุยโทรศัพท์อยู่นั้นณิชาก็เคาะกระจกฝั่งคนขับ
ครืด….
“คุณคะ หนูลืมของที่ท้ายรถ คุณช่วยเปิดท้ายรถให้หนูหน่อย” เสียงใสพูดขึ้นทันทีที่ชายหนุ่มลดกระจกลง
[เสียงใคร นี่เหรอธุระของมึง เดี๋ยวนี้กินเด็กมหาลัยแล้วเหรอวะ] กิตที่ยืนมองเพื่อนจากชั้นบนของตึกเห็นภาพตรงหน้าชัดเจนว่าธุระที่เพื่อนว่านั้นคือการมาส่งเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม
[ไม่ต้องเสือกเรื่องของกู เมียมึงที่หนีออกจากบ้านตามกลับมาได้หรือยัง]
[ไอ้ซันเมียกูแค่ไปเที่ยวโว้ย ไม่ได้หนีออกจากบ้าน]
[สงสัยไปเที่ยวรอบโลกสินะ ไปเป็นเดือนแล้วยังไม่กลับมา หรือไปเที่ยวดาวอังคารก็ไม่รู้เห็นบอกไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ติดต่อไม่ได้]
[ไม่ต้องมาพูดแดกกู เด็กมึงเรียนกับกูด้วยนะระวังกูจะแฉมึงกลับ แค่นี้แหละกูจะไปเตรียมสอน]
“แม่งเป็นถึงเจ้าของมหาลัยยังต้องเสนอหน้ามาสอนนักศึกษาด้วยเหรอวะ”
“คุณคะหนูหยิบของเสร็จแล้วค่ะ บ๋ายบายค่ะ แล้วเจอกันตอนเย็น”
Dernier chapitre
คลั่งรักเด็กเช่า ตอนพิเศษ 3 (จบ)
ตอนพิเศษ 3เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมแสงแดดอ่อนที่สาดผ่านผ้าม่านบางเบาในห้องนอน ซันเดย์ยังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากเมื่อคืนที่เขาทุ่มพลังงานไปหมดทุกหยดเพื่อกิจกรรมสร้างครอบครัว แต่แทนที่ร่างกายจะได้พักเต็มที่ กลับต้องรู้สึกตัวตื่นเพราะความเคยชิน และความเงียบผิดปกติของเตียงข้างกายมือหนาควานหาคนรักอย่างเชื่องช้า ทั้งที่ยังไม่ยอมลืมตา แต่ความว่างเปล่าบนผืนเตียงกลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนว่าเมียตัวน้อยไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วเขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น กะพริบถี่ ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงสลัวในห้อง ก่อนจะหันไปมองนาฬิกาดิจิทัลที่หัวเตียง"ตีห้าห้าสิบแปด..." เสียงทุ้มสบถแผ่วเบาในลำคอ พร้อมขมวดคิ้วอย่างหัวเสีย“ตื่นไปทำบ้าอะไรแต่เช้าวะ...” เขาพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ ดันตัวลุกขึ้นช้า ๆ กล้ามเนื้อยังปวดระบมจากเมื่อคืน หัวคิ้วเข้มยังคงขมวดแน่น"เมื่อคืนยังทำท่าจะหมดแรงอยู่เลย ไม่รู้จักนอนพักให้เต็มอิ่มบ้างหรือไง..." น้ำเสียงขุ่นเคืองแต่แฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงเขาเอื้อมหยิบเสื้อคลุมมาสวมลวก ๆ เดินเซ ๆ ออกไปทางประตู ระหว่างนั้นก็ยังบ่นกับตัวเองไม่หยุด เห็นณิชาใส่เสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นกำ
คลั่งรักเด็กเช่า ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2“ไปอาบน้ำกัน” ซันเดย์อุ้มณิชาในท่าเจ้าสาวเข้าไปในห้องน้ำ ค่อย ๆ วางหญิงสาวลงอย่างเบามือ ขาเล็กยังมีอาการสั่นพยายามยืนประคองตัวเองใต้ฝักบัว“ยืนไหวหรือเปล่า” ซันเดย์เอ่ยถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นภรรยาตัวน้อยมีอาการขาสั่นเล็กน้อย“ไหวค่ะ”“ยืนเฉย ๆ ฉันอาบให้” ฝ่ามือหนาชโลมครีมอาบน้ำลงไปบนตัวหญิงสาว ค่อย ๆ ลูบไล้ทั่วตัวอย่างอ้อยอิ่ง“รีบอาบเถอะค่ะ มัวแต่ลูบอยู่นั่นแหละเมื่อกี้ยังกินไม่อิ่มหรือไง” เสียงเล็กดุออกไป ฝ่ามือหนากำลังนวดคลึงอยู่เต้าอวบต้องหยุดชะงัก“ถ้าตอบว่าไม่จะให้กินต่ออีกรอบหรือไง” ซันเดย์แกล้งโยนหินถามทาง“ได้ค่ะ แต่เสร็จจากนี้ช่วยไปเซนต์ใบหย่ากับหนูที่อำเภอด้วยนะคะ” ณิชาตอบกลับเสียงแข็ง“รีบอาบน้ำแล้วไปกินข้าวดีกว่านะ สายมากแล้วเธอคงจะโมโหหิว”“น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วนะคะ มัวแต่หื่นอยู่ได้ตั้งแต่เช้า” ณิชาว่ากลับ ซันเดย์รีบเปิดน้ำล้างตัวให้หญิงสาว ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ถูกหยิบมาพันรอบตัวหญิงสาว จากนั้นอุ้มออกไปห้องแต่งตัวห้องอาหาร“มากันแล้วเหรอลูก แม่กำลังจะให้เตมินไปตามพอดีเลย เป็นไงบ้างเมื่อวานเหนื่อยไหม” สไมล์เอ่ยถามทั้งสองเมื่อเดินมานั่งลงเก้าอี้ที่ว่างอยู่ โดยทุกคน
คลั่งรักเด็กเช่า ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1คืนส่งตัวเข้าหอเป็นคืนที่เหน็ดเหนื่อยมากที่สุดคืนหนึ่งของณิชา ครั้งสุดท้ายที่เธอดูนาฬิกาคือเวลาเที่ยงคืน หลังจากนั้นเธอทำได้เพียงร้องครางออกมาแค่นั้น“คุณไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนคะ หนูจะไม่ไหวแล้วนะคะ” หญิงสาวบอกเจ้าบ่าวหมาด ๆ ของเธอออกไปเสียงเหนื่อยอ่อน“หนึ่งปี ฉันอดอยากมาหนึ่งปีเต็ม” เสียงเข้มตอบกลับขณะที่สะโพกสอบยังขยับเข้าออกไม่หยุด“หนูยังอยู่เป็นเมียคุณอีกนานนะคะ” ณิชาไม่รู้จะหาคำไหนมาบอกชายหนุ่มให้เข้าใจ“เสร็จครั้งนี้ฉันจะปล่อยให้นอนพัก”“นอนพัก คุณยังจะทำต่ออีกเหรอคะ” ณิชาถึงกับต้องทวนคำพูดของซันเดย์อีกครั้ง“ฉันยังไม่อิ่ม อ่าส์..”“หนูสามารถตายได้เลยนะคะ ถ้าคุณจะใช้งานร่างกายหนูหนักขนาดนี้”“แค่นอนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ออกแรงอะไร และฉันเป็นหมอฉันไม่ปล่อยให้เธอตายหรอก ถึงจะตายคาอกฉันก็ตาม” ซันเดย์ยังเมินเฉยต่อคำขอร้องของณิชา ขณะที่นอนพักเหนื่อยอยู่ฝ่ามือหนาไม่วายบีบจับตามตัวของเธอ“หนูให้คุณทำอีกแค่ครั้งเดียวนะคะ ถ้าคุณยังไม่ยอมหยุดพรุ่งนี้เราไปอย่ากันที่อำเภอ” ณิชาจำต้องขู่ชายหนุ่มออกไปแบบนั้น เพราะแขนขาเธออ่อนแรงและสั่นเทา คอแหบแห้งเพราะครวญครางมานานต่อกันหลายชั่วโมง“เ
คลั่งรักเด็กเช่า ตอนที่49 งานแต่งในฝัน
ตอนที่49 งานแต่งในฝัน“ตกลงค่ะ ฉันจะแต่งงานกับคุณ”“อื้อ..” ร่างบางถูกอุ้มลอยขึ้นจากพื้นถูกวางลงบนเตียงนอนอย่างเบามือชุดนอนตัวบางถูกถอดออกด้วยฝีมือของชายหนุ่ม อกอวบนุ่มเด้งสีขาวเนียน ยอดอกสีชมพูเข้มชูชันยั่วยวนอยู่ตรงหน้าจ๊วบ!“อือ..คิดถึง ตรงนี้ก็ของฉัน จ๊วบ! ตรงนี้ก็ของฉัน ร่างกายเธอเป็นของฉัน” เสียงกระเส่าพร่ำบอกขณะที่ลิ้นสากโลมเลียไปทั่วร่างกาย“อื้อ..คุณ” ณิชาร้องเสียงหลงเมื่อลิ้นสากลากผ่านตรงกลางกลีบอวบนูนจากล่างขึ้นบน ไปหยุดที่ตรงติ่งเกสร“ตรงนี้เธอแฉะหมดแล้ว จ๊วบ” ซันเดย์ตวัดลิ้นเลียตรงรูแคบที่ปิดสนิทเพราะไม่ได้ใช้งานมานานอย่างไม่นึกรังเกียจ ดูดเลียน้ำหวานที่ไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย“ฉันจะสอดนิ้วเข้าไปแล้วนะ” ซันเดย์เอ่ยบอกหญิงสาว ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาสอดเข้าไปไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะเจ็บหรือตกใจหรือไม่“อื้อ..คุณ หนูเสียว มันเสียวมากหนูจะทนไม่ไหว ขยับที” ทันทีที่นิ้วเรียวสอดเข้าไปจนสุด สะโพกกลมมนก็บิดเร้าด้วยความเสียว ช่องทางคับแคบขมิบตอดรัดนิ้วถี่ขึ้นเรื่อย ๆ“อื้อ..เร็ว ๆ หนูต้องการเร็ว ๆ” ณิชาร้องขออย่างไม่นึกอายเมื่อโดนความเสียวซ่านครอบงำแจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!“อือ..อ่าส์”“ฉันขอใส
คลั่งรักเด็กเช่า ตอนที่48 ขอแต่งงาน
ตอนที่48 ขอแต่งงาน“ช่วยด้วย ช่วยด้วย คนเป็นลม” เสียงตะโกนดังลั่นมาจากหลังซอยด้านใน สายตาคมมองขวับตามสัญชาตญาณความเป็นหมอตึก ตึก ตึกเสียงฝีเท้าของทั้งสองวิ่งไปทิศทางที่คนมุงอยู่ด้วยความเร็ว“ขอทางหน่อยครับ ผมเป็นหมอ” เสียงเข้มพูดขึ้นเดินแทรกเข้าไปหาคนป่วยที่นอนเป็นลมหมดสติอยู่บนพื้น โดยมีผู้เป็นสามีนั่งประคองศีรษะหนุนไว้ที่ตักพรึบ!แจ็กเกตราคาครึ่งแสนถูกถอดออกและปูลงกับพื้นไม่กลัวเปื้อนแม้แต่น้อย“วางศีรษะคนป่วยนอนราบกับพื้นครับ เอากระเป๋ามารองเท้าให้ยกสูงขึ้น” ซันเดย์จัดการทุกอย่างด้วยความชำนาญ มือหนาคลำชีพจรที่คอเมื่อรับรู้ว่าชีพจรคนป่วยนั้นเริ่มเต้นอ่อนจึงรีบคลายเสื้อเพื่อให้หายใจสะดวกและเช็กชีพจรเป็นระยะระหว่างที่รอรถพยาบาลมาถึง“ณิชาโทรเรียกรถพยาบาล ทุกคนอย่ามุงครับคนป่วยไม่มีอากาศหายใจช่วยถอยออกไปก่อนครับ”“ถอดรองเท้าคนป่วยออกให้หมด ใครมีน้ำเปล่าบ้างครับ” ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กสีเทาเข้มถูกล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง น้ำเปล่าถูกเทราดจนเปียกชุ่ม และเช็ดบริเวณต้นคอและตามใต้ข้อพับของคนป่วยปี๋ปอ ~ ปี๋ปอ ~ ปี๋ปอ ~“ขอทางให้เจ้าหน้าที่ด้วยค่ะ” เจ้าหน้าที่พยาบาลประจำรถฉุกเฉินเดินเ
คลั่งรักเด็กเช่า ตอนที่47 ไฮโซขายผัก
ตอนที่47 ไฮโซขายผักที่ว่างเปล่าผืนใหญ่แปลงติดกับบ้านณิชาถูกกว้านซื้อโดยเศรษฐีหนุ่มจากกรุงเทพฯ และในช่วยบ่ายวันเดียวกันบ้านน็อกดาวน์พร้อมเข้าอยู่ก็ถูกยกมาติดตั้งและเจ้าหน้าที่การไฟฟ้ามาติดตั้งหม้อไฟและเดินสายเมนเข้าบ้านให้เรียบร้อย เครื่องใช้ไฟฟ้าจำเป็นถูกติดตั้งทั่วทั้งหลังพร้อมเข้าอยู่ภายในหนึ่งวัน จนชาวบ้านแถวนั้นต่างตะลึงที่ซันเดย์สามารถเนรมิตบ้านหนึ่งหลังขึ้นมาได้ภายในวันเดียว“โอ้โห คนมีเงินเขาสามารถเนรมิตได้ทุกอย่างจริง ๆ” เสียงของชาวบ้านในหมู่บ้านที่มายืนดูบ้านหลังใหม่ของซันเดย์ที่มีขนาดไม่เล็กมาก ถ้าเทียบกับบ้านของชาวบ้านแถวนี้บ้านของชายหนุ่มนั้นดูใหญ่กว่าด้วยซ้ำ“ได้ข่าวว่าที่แปลงนั้นยี่สิบกว่าไร่เขากว้านซื้อคนเดียวหมด แถมให้ราคาสูงกว่านายทุนที่มาขอซื้อวันก่อนหลายเท่าตัวเลยนะ”“ใช่สูงกว่าราคากลางที่กรมที่ดินประเมินให้ด้วย พ่อหนุ่มคนนั้นไม่ได้เป็นเศรษฐีหน้าเลือดเหมือนพวกนายทุนที่มากว้านซื้อที่ดินเพื่อเอาไปเก็งกำไรขายต่อเลย”“ใช่ ๆ ๆ เขายังบอกอีกว่าจะซื้อที่ดินแปลงนี้ไปทำฟาร์มผักปลอดสารพิษและจะจ้างพวกเราไปทำงานในฟาร์มอีกด้วยนะ” เสียงของชาวบ้านต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าชายหนุ่
คลั่งรักเด็กเช่า ตอนที่7 มือเดียวไหว
ตอนที่7 มือเดียวไหว“เกิดอะไรขึ้น” เสียงของโดเมนไม่ช่วยทำลายบรรยากาศตึงเครียดเลยสักนิด เด็กสาวยังยืนก้มหน้าสะอื้นไห้ไม่ยอมหยุด“แล้วทำไมสภาพมึงถึงเป็นแบบนี้” โดเมนถามขึ้นอีกครั้งเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบใด ๆ“เลือดไหลย้อนกลับเข้าสายน้ำเกลือกูเลยดึงออก สภาพก็อย่างที่มึงเห็น”“แล้วณิชาร้องไห้ทำไม มึงทำอ
คลั่งรักเด็กเช่า ตอนที่6 รู้เท่าไม่ถึงการณ์
ตอนที่6 รู้เท่าไม่ถึงการณ์ณิชารีบเช็ดตัวให้ชายหนุ่มด้วยความระมัดระวังเพราะบนตัวยังมีรอยฟกช้ำให้เห็นอยู่หลายจุด เมื่อเช็ดเสร็จก็เอาผ้าเช็ดตัวผืนใหม่มาพันรอบเอวก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ชายหนุ่มเปลี่ยน“พี่หมอโดเมนบอกว่าสักพักหมอจะมาเข้าเฝือกให้ค่ะ ระหว่างนี้คุณจะนอนพักก่อนก็ได้นะคะ” ณิชาท
คลั่งรักเด็กเช่า ตอนที่5 ไร้เดียงสา
ตอนที่5 ไร้เดียงสาทั้งสองต่างแยกย้ายออกไปทำหน้าที่ของตัวเอง ณิชาเดินออกไปหน้าปากซอยเพื่อไปขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อเดินทางไปเรียน ส่วนซันเดย์ก็ขับรถไปทำงานตามปกติ“วันนี้ช่วงบ่ายนายจะออกไปตรวจไซซ์งานไหมครับ” เตมินเอ่ยถามเมื่อทั้งสองเดินออกจากห้องประชุมหลังจากประชุมความคืบหน้าของโครงการเสร็จ“ไป เตรียมแปลนท
คลั่งรักเด็กเช่า ตอนที่4 สร้างความคุ้นชิน#2
ตอนที่4 สร้างความคุ้นชิน#2“คุณจะนอนค้างที่นี่เหรอคะ” ณิชาที่พึ่งล้างจานเสร็จเดินออกมาจากในครัวก็เจอกับชายหนุ่มเจ้าของห้องยังนั่งทำงานอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก“ถ้าไม่นอนนี่ฉันจะนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ไหม เสร็จงานแล้วก็เข้านอนพรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้าไม่ใช่หรือไง” เสียงทุ้มดุกลับไปเมื่อเด็กสาวถามคำถามที่ไม่ค
Vous vous intéresseriez aussi à
