บทที่ 2 ข้อตกลง

บรรยากาศในคอนโดตกอยู่ท่ามกลางความเงียบ หลังจากชายหนุ่มพาพิมพ์ดาวมาถึงที่นี่เขาก็หายเข้าไปในห้องนอนนานหลายนาที ทิ้งคนตัวเล็กนั่งประหม่ากลางห้องบริเวณโซฟา

ขณะนี้หญิงสาวไม่กล้าลุกขึ้นหรือขยับตัวไปไหนนั่งคอยคนตัวโตอย่างใจเย็น พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกหวาดกลัวไว้ในใจโดยไม่ให้เขาล่วงรู้

แอ๊ด!

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น พิมพ์ดาวชำเลืองดูเบื้องหน้าซึ่งเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของคิลเลียนกำลังเดินมา ไม่รอช้าก้มหน้างุดมองพื้นด้วยความไว หลบเลี่ยงสายตาคมกริบจ้องมองมายังเธอ

“จำฉันได้ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำให้เธอแหงนมองเขา

“จำได้” ว่าพลางพยักหน้ายืนยันคำตอบ

ทำไมเธอจะจำเขาไม่ได้กันล่ะ ในเมื่อผู้ชายคนนี้คือเพื่อนสมัยมัธยมปลายแม้จะไม่เคยพูดคุยกันสักครั้งก็ตาม ทว่าเขาคือรักแรกของเธอ หนำซ้ำตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลายก็ยังคงติดตามเขาเสมอ เลยทำให้รู้ว่าเขาประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย แตกต่างกับเธอหลังเรียนจบมัธยมปลายไม่ได้เรียนต่อต้องทำงานหาเลี้ยงคนในครอบครัว

“ดี! ฉันจะได้ไม่ต้องแนะนำตัว” ฝ่ามือใหญ่จับเชยคางกลมกลึงพร้อมประสานสายตากัน นิ้วแกร่งลูบไล้ริมฝีปากอวบอิ่มแสนเย้ายวนซึ่งกำลังเรียกร้องให้เขาตักตวง คนทนไม่ไหวอย่างคิลเลียนโน้มหน้าเข้าใกล้พิมพ์ดาวก่อนประกบปากหยักกับปากนุ่ม

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อโดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว จูบแรกของเธอกำลังถูกเพื่อนสมัยเรียนปล้นไปอย่างดื้อ ๆ ทำเอาใจดวงน้อยเต้นระรัวแทบทะลุออกนอกอก

“อื้อ” จูบของเขาทำให้เธอรู้สึกเคลิ้มยิ่งนัก หญิงสาวหลับตาพริ้มตอบรับอย่างเงอะงะและไม่วายยกแขนเรียวคล้องต้นคอแกร่ง ก่อนจะรู้สึกว่าตนเองถูกดันให้นอนแนบหลังกับโซฟา ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถผลักไสเขาออกห่างยังคงทำตามความปรารถนาคนเหนือร่าง

“รู้ใช่ไหม ฉันพาเธอมาที่นี่ทำไม” เขาถอนจูบออกด้วยความเสียดายเนื่องจากกลัวทำให้เธอขาดอากาศหายใจ นัยน์ตาคู่คมสำรวจทั่วกรอบหน้างดงามของคนตัวเล็กอย่างหลงใหล

“อืม” ตอบรับสั้น ๆ ในลำคอพลางเบือนหน้าหนี ต่อให้แสร้งตอบไม่รู้เขาคงไม่มีทางปล่อย ฉะนั้นยอมรับตรง ๆ ดีกว่าแต่เรื่องที่เธอต้องมาเป็นผู้หญิงของเขาค่อนข้างกะทันหันไปหน่อยจึงยากจะยอมรับ

“งั้นมาคุยข้อตกลงระหว่างเราก่อน” คิลเลียนผละออกจากร่างเล็กแล้วไปนั่งฝั่งตรงข้ามพิมพ์ดาว

หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบสายตาของเขา พานทำให้ใจเต้นตึกตักอย่างควบคุมไม่ได้

คิลเลียนเหลือบมองคนขี้กลัวครู่หนึ่งก่อนเปิดประเด็นสำคัญ

“ฉันจ่ายเงินให้ป้าเธอเพราะต้องการให้เธอมาเป็นผู้หญิงของฉัน รู้ใช่ไหมว่าฉันหมายถึงแบบไหน”

“รู้” ตอบเสียงแผ่วแต่พอทำให้ใครคนหนึ่งได้ยินชัดเจน

“เธอต้องอยู่ในฐานะผู้หญิงของฉันหนึ่งปีเต็ม ระหว่างนั้นห้ามล้ำเส้นไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ตาม ที่สำคัญห้ามท้องเพื่อหวังจับฉัน เข้าใจไหม” หรี่ดวงตาสังเกตปฏิกิริยาคนตัวเล็กตรงหน้า

“ฉันขอพูดอะไรบางอย่างได้ไหม” คราวนี้เธอยอมเงยหน้ามองเขาโดยไม่เกรงกลัวดวงตาคู่นั้น

“มีอะไรว่ามา”

“ฉันขอหาเงินมาทยอยจ่ายได้ไหมแลกกับการไม่เป็นผู้หญิงของนาย”

“ไม่ได้!!” ปฏิเสธเสียงแข็งหลังจากได้ยินวาจานั้นเปล่งจากริมฝีปากอวบอิ่ม

“มานี่พิมพ์ดาว” ส่งสายตาดุดันเรียกให้เธอมาหา คนตัวเล็กไม่มีทางเลือกมากนักจำยอมไปหาเขาง่ายดายก่อนถูกดึงมานั่งบนตักแกร่ง

“ว้าย!!”

“เธอคิดว่าฉันยอมจ่ายเงินก้อนโตให้กับป้าเธอเพื่อให้เธอทำแบบนั้นกับฉันเหรอ พิมพ์ดาว” จับบีบคางมนให้หันมามองหน้ากัน

“เปล่า” ตอบเสียงแผ่ว เธอไม่คิดว่าการเสนอแบบนั้นจะทำให้อีกคนโมโหขั้นนี้ เธอแค่ไม่อยากเป็นนางบำเรอของใครโดยเฉพาะคนตรงหน้าชายที่เธอแอบรัก

“ทั้งที่รู้ก็ยังจะพูด” จบคำพูดคิลเลียนบดขยี้ปากนุ่มรุนแรงเต็มไปด้วยความปรารถนาที่มีต่อคนตัวเล็ก

จูบครั้งนี้ไร้ความปรานีมีแต่ความดิบเถื่อนที่เขาจะมอบให้เธอ พิมพ์ดาวถึงกับอ่อนระทวยคาอ้อมกอดคนตัวโต

“คิลเลียน” มือเล็กขยุ้มเสื้อเขาพร้อมเบือนหน้าหนีแล้วสูดเอาออกซิเจนเข้าเต็มปอด

“จำไว้อย่าพูดแบบนั้นให้ฉันได้ยิน เข้าไปในห้องแล้วถอดเสื้อรอ” บอกด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“ตอนนี้เหรอ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างปนตกใจนึกไม่ถึงเขาจะทำมันเลย

“มีปัญหาเหรอ” คิ้วดกดำขมวดเข้ากัน

“ไม่” ส่ายหัวไปมาเล็กน้อย แม้อยากจะตอบว่ามีก็คงไม่กล้าเพราะอีกคนจ้องอย่างเอาเรื่อง

“งั้นไปรอฉันในห้อง เดี๋ยวฉันตามไป”

“ขอฉันอาบน้ำก่อนได้ไหม” อย่างน้อยขอถ่วงเวลาสักนิดยังดีเผื่อเขาอาจเปลี่ยนใจไม่ทำคืนนี้ก็ได้ บอกตามตรงเธอไม่พร้อมจริง ๆ

“อืม”

หลังจากได้ยินคำขออนุญาตจากปากชายหนุ่ม พิมพ์ดาวรีบลุกขึ้นออกจากตักเขาและวิ่งตรงไปยังจุดหมาย

“เฮอะ” จ้องมองหลังเล็กจนลับหาย เรื่องที่เกิดขึ้นเขาเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันทุกอย่างกะทันหัน

ทางฝั่งพิมพ์ดาวหลังจากเอาตัวหนีรอดจากสถานการณ์เมื่อสักครู่สำเร็จ เธอยืนจ้องมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องน้ำพลางกวาดสายตามองรอบ ๆ บริเวณ ก่อนพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่

“เฮ้อ…ทำไมลงเอยแบบนี้กัน” จะเรียกว่าโชคดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ที่เจอคิลเลียนจึงทำให้เธอไม่โดนพาไปขาย แต่นั่นแหละไม่ต่างกันเลย ดีหน่อยตรงที่เธอแค่ปรนเปรอเรือนร่างให้เขาคนเดียว

ก๊อก!

“เสร็จยังพิมพ์ดาว” เสียงทุ้มของคนนอกห้องส่งผลให้คนตัวเล็กสะดุ้งตื่นจากภวังค์

“ยัง” ตะโกนตอบคนข้างนอก

“เร็ว ๆ หน่อย ฉันไม่ชอบรอนาน”

“ขอเวลายี่สิบนาที”

“ไม่ได้ ฉันให้แค่สิบนาที”

คำพูดของคนเอาแต่ใจทำให้พิมพ์ดาวถอนหายใจยืดยาวแต่ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เธอรีบจัดการชำระล้างร่างกายจนเสร็จสิ้นแล้วคว้าชุดคลุมอาบน้ำมาสวมใส่และเปิดประตูออกไปข้างนอกก่อนพบว่าเขาก็อยู่ในสภาพชุดคลุมอาบน้ำ ผมเปียกชุ่มราวกับเพิ่งอาบน้ำหมาด ๆ นั่งอยู่ตรงเตียงขนาดคิงไซซ์

“มานี่สิ” กวักมือเรียกคนตัวเล็กยืนนิ่งหน้าประตูห้องน้ำ ไม่ยอมก้าวมาหาสักทีทำเอาหงุดหงิดไม่น้อย

“เอ่อ คือ…” เสียงหวานตะกุกตะกักกอปรกับหน้างดงามร้อนผ่าวแค่เห็นสภาพคิลเลียนเธอก็จินตนาการไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

“พิมพ์ดาว ฉันบอกให้มานี่!!” เขาเริ่มเดือดเมื่อคนตัวเล็กไม่มีท่าทีจะขยับ กระทั่งทนไม่ไหวก้าวเท้าใหญ่ประชิดหญิงสาวและแบกเธอขึ้นบ่าจากนั้นนำไปโยนบนเตียง คร่อมร่างบอบบางพร้อมตรึงแขนเล็กกับที่นอน

“คิลเลียน”

“เธอดื้อนะพิมพ์ดาว ไม่ได้ยินที่พูดเหรอเมื่อกี้” จ้องเขม็งเธอปานกินเลือดกินเนื้อ

“ได้ยิน”

“เฮอะ”

คำตอบจากปากนุ่มทำเอาหัวเสียไม่น้อย ด้วยความโกรธเคืองคิลเลียนก้มหน้าจูบปากอวบอิ่มพร้อมทั้งบดขยี้ระบายอารมณ์ขณะนี้ไปกับคนใต้ร่าง

“อื้อ” เสียงหวานร้องครางในลำคอ จูบครานี้หนักหน่วงกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่า จนทนไม่ไหวเป็นอันต้องยกกำปั้นน้อย ๆ ทุบตีหลังแกร่งถี่รัวหวังให้เขาปล่อยตัวเองเป็นอิสระ

“ตีทำไมวะ เจ็บชะมัด” รวบแขนขาวเนียนทั้งสองข้างยกขึ้นเหนือศีรษะ ส่งสายตาดุดันไปยังคนตัวเล็กใต้ร่างที่แสนพยศยิ่งนัก

“ก็นายรุนแรงทำไมล่ะ ฉันหายใจไม่ออก”

“แล้วใครใช้ให้เธอดื้อวะ” ถามอย่างหัวเสีย คิดไม่ถึงคนที่ไม่เจอนานหลายปีจะเถียงเก่งขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนพูดน้อยเจอหน้ากันทีไรชอบแสดงท่าทีเขินอาย

“นายจะไม่ให้ฉันเตรียมตัวบ้างเลยเหรอ”

“เถียงเก่งชะมัดเลยเดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย”

“นายเหมือนกันนั่นแหละไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย” เถียงทันควัน

“แสดงว่าเมื่อก่อนแอบมองฉันบ่อยเหรอท่าทางจะรู้จักฉันดี” ถามพลางอมยิ้ม

“…” พิมพ์ดาวหันหน้าอย่างไว เพิ่งจะรู้ตัวว่าเธอพลาดซะแล้วเกือบเผยความรู้สึกให้เขาล่วงรู้