ตอนที่ 8 มือที่สาม

“ลองจานนี้ดูสิ” ปรเมศวร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เมื่อพนักงานเสิร์ฟวางอาหารจานแรกพรีเซนเทชันสวยงามลงบนโต๊ะ เขาส่งยิ้มบางๆ พลางเลื่อนจานสเต๊กเนื้อปลาสีนวลกรุ่นกลิ่นสมุนไพรเคียงคู่กับขนมปังแป้งแบนเนื้อนุ่มมาตรงหน้าเธอ

“ทานอะไรสักหน่อยเถอะพลอย จะได้เรียกน้ำย่อย”

พลอยนภัสพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ เธอบิขนมปังและตักปลาเข้าปากเพียงสองสามคำ ก่อนจะเริ่มเขี่ยชิ้นปลาในจานไปมาอย่างใจลอย ความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้รสชาติอาหารที่ควรจะเลิศรสกลับจืดชืดไม่ต่างจากกระดาษ

ปรเมศวร์ลอบสังเกตท่าทีนั้นเงียบๆ เขาเห็นนิ้วเรียวที่ถือส้อมเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย และแววตาที่หม่นแสงลงของหญิงสาวตรงหน้า จนในที่สุดเขาก็วางช้อนของตัวเองลง

“เป็นอะไรไป... อาหารไม่ถูกปาก หรือว่าไม่หิว?”

“ฉัน... ฉันแค่กังวลเรื่องเพชรค่ะ” พลอยนภัสสารภาพด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบขาดหาย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและเหนื่อยล้า

“ฉันกลัวว่าทุกอย่างจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราหวัง”

ปรเมศวร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น แววตาของเขาที่เคยดูนิ่งสงบกลับแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและร้อนแรงขึ้นมาฉับพลัน มันคมปลาบราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดผ่านทุกอุปสรรคเพื่อเธอ

“ฉันให้สัญญา...” เขาย้ำคำด้วยกระแสเสียงที่หนักแน่นและเต็มไปด้วยอำนาจ

“ฉันรับรองว่าน้องชายของเธอจะได้รับความยุติธรรมอย่างแน่นอน และใครก็ตามที่มันอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้... มันจะต้องชดใช้อย่างสาสม”

คำยืนยันของเขามาพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับจ้องเขม็งมาที่เธออย่างมีความหมายลึกซึ้ง พลอยนภัสรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่าง ความร้อนแรงจากสายตาของเขาทำให้เธอหายใจติดขัด มันไม่ใช่แค่คำสัญญาจากผู้มีพระคุณ แต่มันคือการประกาศอาณาเขตและความเป็นเจ้าของที่เขามีต่อเธอ... เป็นความมั่นคงที่ทำให้เธอหวาดกลัวและโหยหาไปพร้อมๆ กัน

“ขอบคุณค่ะคุณเมศวร์...” เธอพึมพำหลบสายตาที่ดูเหมือนจะแผดเผาเธอได้ทุกเมื่อ

“ทานต่อเถอะ พลอย” เขาเปลี่ยนสีหน้ากลับมาอ่อนโยนลงหนึ่งระดับ แต่ยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา “หลังจากนี้... เธอมีหน้าที่แค่เชื่อใจฉันเท่านั้นก็พอ”

พลอยนภัสไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะน้ำเสียงหรือคำพูดของเขากันแน่ที่ทำให้เธอรู้สึกหวาดระแวงจนต้องระวังตัวเป็นพิเศษ ปรเมศวร์ในวันนี้ช่างต่างจากที่เธอเคยรู้จัก เขาทำให้เธอทั้งกระวนกระวายและทำตัวไม่ถูกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในจังหวะที่เธอยกขาขึ้นไขว่ห้าง หัวเข่าของเธอกลับไปสัมผัสถูกขาของเขาโดยบังเอิญ แม้จะรีบชักเท้ากลับทันที แต่กระแสความร้อนวูบวาบกลับแล่นพล่านไปทั่วร่าง ทั้งความขัดเขินและหยิกแกมหยอกในใจทำให้เธอทำหน้าไม่ถูก

ดูเหมือนโต๊ะตัวนี้จะเล็กเกินไป บรรยากาศรอบกายก็สลัวรางและเต็มไปด้วยความอึดอัดจนหายใจลำบาก โชคดีที่อาหารจานใหม่ถูกลำเลียงเข้ามาเสิร์ฟอย่างต่อเนื่อง พลอยนภัสหวังเพียงว่ามันจะช่วยดึงความสนใจของชายหนุ่มไปจากเธอได้บ้าง

หญิงสาวลอบถอนหายใจเมื่อเห็นเขาเริ่มตั้งหน้าตั้งตารับประทานอาหารตรงหน้า เธอหวังจะใช้ช่วงเวลานี้รวบรวมสมาธิที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมา แต่แล้วปรเมศวร์ก็ทำลายความเงียบและโยนความกดดันกลับมาให้เธออีกครั้งด้วยคำสั่งสั้นๆ

“ฉันอยากให้เธอป้อน...” น้ำเสียงนั้นหนักแน่นและจริงจังจนพลอยนภัสหน้าร้อนผ่าว เธอจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างโทสะและการถูกท้าทาย

“มือคุณเป็นอะไรไปหรือคะ?” เธอถามกลับเสียงแข็ง พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา

“ไม่ได้เป็นอะไร... แต่เธอแค่ต้องทำตามที่ฉันบอก”

“พนักงานที่นี่จะเห็นเอาได้นะคะ แล้วถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูภรรยาคุณ... คุณจะว่ายังไง” หญิงสาวรีบเตือนสติเขา หวังว่าสถานะชายแต่งงานแล้วจะทำให้เขาหยุดพฤติกรรมคุกคามนี้

“แต่ตอนนี้เธอทำงานให้ฉัน” เขาแทรกขึ้นเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ

“และในฐานะผู้ช่วย... เธอก็แค่ต้องทำหน้าที่ป้อนอาหารให้เจ้านาย มันแปลกตรงไหน?”

พลอยนภัสเชิดหน้าขึ้น จ้องมองนัยน์ตาคมกริบนั้นด้วยความเดือดดาล เธอรู้ดีว่าปรเมศวร์กำลังสนุก... เขาสนุกกับการได้ใช้มวลอำนาจที่มีบีบคั้นให้เธอจำนน ชายหนุ่มลอบถอนหายใจยาว สายตาเจ้าเล่ห์ดั่งผู้ชนะทอดมองเธออย่างเหนือกว่า

“เธอก็น่าจะรู้ดีนี่พลอย... ว่าจริงๆ แล้วฉันต้องการอะไรจากเธอ”

“ฉันยอมสอนหนังสือให้หลานคุณในช่วงที่ฉันฝึกงานอยู่ที่นี่เท่านั้นค่ะ!” เธอโต้แย้งทันควัน

“แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันต้องยอมทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ไปพร้อมกัน!” ปรเมศวร์นิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยประกายความร้อนและอารมณ์บางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง

“นี่ฉันทำให้เธอไม่พอใจขนาดนั้นเลยเหรอ?” พลอยนภัสกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ เธอพยายามสะกดกลั้นใจไม่ให้ยกแก้วน้ำขึ้นทุ่มใส่ศีรษะที่โอหังนั่น หญิงสาวกลืนคำผรุสวาทลงคอ พลางเบือนหน้าหนีไปมองแสงไฟระยิบระยับนอกหน้าต่างเพื่อดับโทสะ

“คุณทำให้ฉันรู้สึกแย่ค่ะ...” เธอพูดขึ้นในที่สุด น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้น

“คุณพยายามบังคับให้ฉันทำเหมือนเมื่อสามปีที่แล้วไม่มีผิด”

“ก็นั่นคือตอนที่เรายังอยู่ด้วยกัน...” เขาแย้งเสียงแผ่ว

“แต่ตอนนี้คุณไม่ได้ตัวคนเดียวเหมือนตอนนั้น คุณแต่งงานแล้ว... และฉันก็ไม่อยากให้ใครตราหน้าว่าเป็นมือที่สาม!” พูดจบพลอยนภัสก็ยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น

ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารครู่หนึ่ง ปรเมศวร์ใช้ส้อมจิ้มเนื้อแกะในจานอย่างเชื่องช้า ก่อนจะตักข้าวผัดทะเลใส่จานแล้วเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอ

“เอาเถอะ... ค่ำคืนนี้ฉันจะให้เธอเป็นผู้ชนะ”

พลอยนภัสกะพริบตาถี่ๆ ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาจุกที่อกพร้อมกับรสชาติขมปร่าในใจ ปรเมศวร์คนเดิมที่เธอเคยรักหายไปแล้ว... คนที่เคยอ่อนโยนสุภาพและแสนดีคนนั้นตายจากไปพร้อมกับกาลเวลา

ทว่า... ท่าทางของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า ราวกับเขารู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ปรเมศวร์ขยับยิ้มบางที่ดูร้ายกาจกว่าเดิม ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า...

“ฉันอยากให้เธอรู้ ฉันแต่งงานเพราะความจำเป็น” เขาอยากให้เธอรับรู้เรื่องราวที่เจ็บปวดของเขาบ้าง

“คุณช่วยเล่าเรื่องหนูนาให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ นอกจากเรื่องเรียนแล้ว... ฉันต้องรับมือกับอะไรอีกบ้าง” พลอยนภัสเอ่ยถามเพื่อดึงความสนใจไปที่เรื่องงาน

ปรเมศวร์นิ่งไปครู่ใหญ่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวดูหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด “ผมเองก็ไม่รู้จริงๆ ว่าปัญหามันเริ่มจากตรงไหน... หลังจากที่พ่อกับแม่ของหนูนาเสีย ชีวิตแกก็เปลี่ยนไป แกมีปัญหากับเพื่อนที่โรงเรียนประจำอยู่เป็นปีโดยที่ผมไม่เคยรู้ จนกระทั่งครูเรียกพบ ผมเลยตัดสินใจย้ายโรงเรียนให้แกทันที แต่ปรากฏว่าแกเรียนอ่อนมากเกือบทุกวิชา”

เขาวางช้อนลงและผลักจานออกห่างตัว ราวกับความเครียดทำให้รสชาติอาหารหายไปสิ้น “แกเสียพ่อกับแม่ไปพร้อมๆ กัน... มันคงเป็นแผลใหญ่ในใจที่ทำให้แกปิดกั้นตัวเอง” พลอยนภัสพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเศร้าใจ

“เด็กแปดขวบ... มันกะทันหันเกินกว่าที่จะรับไหวจริงๆ ค่ะ บางทีมันอาจจะไม่ใช่เรื่องของสติปัญญา แต่น่าจะเป็นเรื่องของสภาพจิตใจ”

“ฉันก็สงสัยแบบนั้น เลยเชิญจิตแพทย์เด็กมาตรวจ คุณหมอแนะนำว่าหนูนากำลังอยู่ในช่วงปรับตัวเพื่อจัดการกับความสูญเสีย ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้แกคงจะดีขึ้นเอง...” ปรเมศวร์ทอดถอนใจยาว “ด้วยเหตุนี้ผมถึงได้มาหาเธอ พลอย”

“แต่คุณเมศวร์คะ... ฉันไม่ใช่จิตแพทย์ ฉันเป็นแค่ครูฝึกสอน” เธอทักท้วง

“ฉันรู้... แต่ฉันอยากให้เป็นเธอ” ปรเมศวร์พูดแทรกขึ้นมาทันที “เธอทำได้อยู่แล้วพลอยนภัส ผมเตรียมคู่มือการสอนและอุปกรณ์ทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์ หรือถ้าเธอต้องการผู้ช่วย ผมก็พร้อมจะจัดหามาให้ทันที ขอเพียงแค่เธอบอกมา”

ความทุ่มเทที่เขามีต่อหลานสาวทำให้พลอยนภัสรู้สึกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เธอเริ่มกลัว... กลัวว่าหากเธอทำล้มเหลว มันจะยิ่งซ้ำเติมเด็กน้อยที่น่าสงสารคนนั้น

“ฉันไม่ใช่ครูที่ดีที่สุดสำหรับงานนี้หรอกค่ะ ฉันยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ มีครูอีกหลายพันคนที่มีคุณสมบัติพร้อมกว่าฉันตั้งเยอะ...”

“แต่ไม่มีใครเหมาะสมไปมากกว่าเธออีกแล้ว”

เขายื่นมือมาแตะหลังมือของเธอแผ่วเบา เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสผิว ความเย็นเยียบกลับกลายเป็นกระแสความร้อนวูบวาบที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง พลอยนภัสขนลุกซู่ด้วยความรู้สึกที่แสนคุ้นเคย สัมผัสนี้เองที่เธอพยายามลบออกจากความจำมาตลอดสามปี แต่เพียงแค่วินาทีเดียว เขากลับยึดพื้นที่ในใจของเธอคืนไปได้ทั้งหมด

“อะไรทำให้คุณคิดว่าฉันเหมาะกับงานนี้คะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น ท่ามกลางพายุอารมณ์ที่พัดกระพือ ทั้งความโกรธ ความสงสาร และความปรารถนาที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน

เธอพยายามย้ำเตือนตัวเองว่าเขาไม่ใช่ของเธอ และเธอก็ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป แต่ดูเหมือนกำแพงในใจจะพังครืนลงอย่างง่ายดายเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้น

ปรเมศวร์เหลียวมองไปรอบห้องอาหารหรูหราที่พร่ามัวในสายตาของเธอ เขาคือชายเพียงคนเดียวที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำมาตลอด และในตอนนี้... เขาก็ยังคงเป็นคนเดียวที่มีอำนาจเหนือหัวใจเธออย่างไม่มีที่สิ้นสุด