ตอนที่ 13 หมดรัก

เจ็ดปีก่อน

ทางมหาวิทยาลัยแจ้งผลการสอบปลายภาคเป็นที่เรียบร้อยแล้วภูผาดีใจเป็นอย่างมากที่ผลการเรียนของเขาได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง วันนี้ภูผานัดคนรักให้ออกมาเจอกันที่คาเฟ่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งใกล้บ้านของหญิงสาวเพื่อจะบอกข่าวดีเกี่ยวกับเรื่องนี้

ชายหนุ่มสั่งเครื่องดื่มและขนมของโปรดของคนรักไว้รอเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาเขาก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“คิดถึงนัชชาจังไม่ได้เจอตั้งหลายวัน ผลการเรียนออกแล้วนะพี่ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง” เขาพูดไปยิ้มไปอย่างมีความสุข

“พี่ภูเก่งมากเลยค่ะนัชชาดีใจด้วยนะคะ” พลอยนัชชายิ้มอย่างยินดีกับความสำเร็จของคนรัก

“แล้วนัชชาล่ะผลการเรียนเป็นยังไงบ้าง”

“ก็โอเคค่ะพี่ภู ได้ตามที่คาดไว้แต่ก็ไม่ได้ 4.0 หรอกค่ะนัชชาไม่ได้เรียนเก่งเหมือนที่ภูเรื่องเกียรตินิยมนัชชาไม่หวังอยู่แล้วค่ะ” เธอฝืนยิ้มเพราะตอนนี้ในใจกำลังสับสนว่าจะเริ่มต้นพูดกับคนรักยังไงดี

“ไม่ได้เกียรตินิยมก็ไม่เป็นไรยังไงพี่ก็ยังรักของพี่เหมือนเดิมนะ อาทิตย์หน้าเราไปเที่ยวทะเลกันไหม”

“ไม่ดีกว่าค่ะ นัชชาว่าจะหางานพิเศษทำ”

“แล้วไม่เรียนภาษาเหรอ”

“นัชชาเปลี่ยนใจแล้วค่ะ”

“เปลี่ยนใจแล้วหมายถึงยังไงเปลี่ยนใจไม่เรียนภาษาหรือเปลี่ยนใจจะไม่ไปเรียนต่อต่างประเทศกับพี่”

“พี่ภูคะ นัชชาว่าพี่ไปเรียนต่อเถอะค่ะ นัชชาไม่คิดจะเรียนต่อแล้ว ถ้าเรียนนจบปริญาตรีก็จะหางานทำค่ะ”

“แต่เราตกลงกันแล้วนะถ้านัชชาไม่ไปพี่ก็ไม่ไป”

“นั่นมันอนาคตของพี่นะคะ”

“พี่รู้แต่พี่ก็อยากให้นัชชาไปด้วยเรื่องค่าเรียนพี่คุยกับคุณพ่อแล้วท่านบอกว่าจะเป็นคนจัดการเอง”

“แต่นัชชาไม่อยากรบกวนค่ะ พี่ภูเรียนจบแล้วก็ไปต่อปริญญาโทเลยสิคะจะเสียเวลารอทำไม อีกอย่างที่นัชชาเรียนมันก็คนละสาขากับพี่ จบบัญชีปริญญาตรีก็น่าจะหางานทำได้แล้ว”

“นัชชาแต่เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ”

“ค่ะ เราคุยกันแล้วแต่นั้นมันก็นานแล้ว”

“เพราะอะไรนัชชาถึงเปลี่ยนใจ” ภูผาจ้องหน้าหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจเพราะก่อนหน้าที่เธอกับเขาตกลงกันไว้แล้วว่าเขาเรียนจบจะทำงานที่บริษัทของบิดาและพอพลอยนัชชาเรียนจบก็จะไปเรียนต่อด้วยกันที่ต่างประเทศเรื่องนี้บิดาของเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร

“พี่ภูคะนัชชาไม่อยากทำร้ายจิตใจพี่หรอกนะคะ”

“แต่ที่ไล่พี่ไปเรียนมันก็ทำร้ายจิตใจพี่แล้วนะ”

“พี่ภูคะ.....” พลอยนัชชาถอนหายใจอย่างหนักแต่ในเมื่อตัดสินใจแล้วเธอจะต้องทำให้ได้

“นัชชาจะพูดอะไร”

“อันที่จริงมีอีกเหตุผลหนึ่งที่นัชชาไม่อยากให้พี่รอ”

“เหตุผลอะไรดูท่าทางจะเครียดมาก”

“มันอีกตั้งสองปีเลยนะคะที่นัชชาจะเรียนจบ”

“พี่รู้พี่รอได้”

“พี่ภูอย่ารอนัชชาเลยค่ะ”

“ทำไมวันนี้พี่รู้สึกว่านัชชาแปลกไปมีอะไรในใจหรือเปล่า”

“เราเลิกกันเถอะค่ะ” เพราะอ้อมค้อมมานานแล้วพลอยนัชชาจึงไม่อยากจะยื้อเวลาอีกต่อไป

“แค่ไปเรียนต่อกับพี่ไม่ได้แค่นี้ถึงกับต้องเลิกกันเลยเหรอ พี่ว่ามันไร้สาระไร้เหตุผลมาก ๆ เลยนะ”

“นัชชาก็เป็นแบบนี้แหละค่ะไร้ สาระไร้เหตุผลพี่ภูอย่ามาสนใจเลย”

“จะไม่ให้พี่สนใจได้ยังไงก็เราเป็นแฟนกันนะ คบกันมาตั้งสองปีแล้วจู่ ๆ จะมาพูดแบบนี้นัชชาจะให้พี่เข้าใจว่ายังไงล่ะ” ชายหนุ่มเริ่มโมโหเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของคนรักที่ผ่านมาเขาและพลอยนัชชาไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้งอย่างมากก็แค่งอนและพอเขาง้อเธอก็หายงอน

“ทำไมพี่ภูถึงเข้าใจอะไรยากจังคะนัชชาบอกว่าเลิกก็คือเลิก”

“การจะเลิกกันมันต้องมีเหตุผลสินัชชาบอกพี่มาว่ามันเกิดอะไรขึ้นพี่ทำผิดอะไรพี่ไม่ดีตรงไหนบอกพี่มาพี่จะปรับปรุงตัว” ภูผารีบพูดเพราะอยากจะรู้ว่าตนเองทำอะไรผิดตรงไหน เขาพร้อมที่จะปรับปรุงตัวเองเพื่อคนที่เขารักและตั้งใจจะใช้ชีวิตด้วย

“พี่ภูไม่ได้ทำผิดอะไรหรอกค่ะพี่ภูเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง แต่ความดีมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะคะ”

“หมายความว่ายังไง นัชชากำลังจะพูดอะไรกันแน่”

“ความรู้สึกที่นัชชามีให้พี่มันเปลี่ยนไปแล้วค่ะ”

“เปลี่ยนไปเหรอ”

“ใช่ค่ะ นัชชาเคยรักพี่มากแต่ตอนนี้นัชชาก็รักคนอื่นด้วย”

“พี่ไม่เชื่อหรอก นัชชาจะรักคนอื่นได้ยังไง ที่ผ่านมาเราสองคนรักกันมากนะ”

“มันก็ใช่ที่เราเคยรักกัน พี่ภูคะ พี่จำได้ไหมว่านอกจากพี่ยังมีใครอีกคนที่คอยอยู่ข้างนัชชามาตลอด”

“นัชชาหมายถึงไอ้เมธน่ะเหรอ”

“ค่ะ นัชชากับพี่เมธเราตกลงคบกันแล้ว”

“ไม่จริง เป็นไปไม่ได้” ภูผาเริ่มเสียงดังขึ้น เขารู้จักผู้ชายที่ชื่อเมธหรือเมธินทร์ดีเพราะก่อนหน้านี้สองก็แข่งกันจีบพลอยนัชชาตอนเธอเข้ามาเรียนปีหนึ่ง แต่พอเขาจีบเธอติดชายหนุ่มคนนี้ก็ยังวนเวียนมาหาเป็นประจำและเป็นเหมือนหนามยอกอกของเขาตลอดมา

“พี่ภูคะ เบาเสียงหน่อย”

“นัชชารู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา”

“รู้สิคะ นัชชากับพี่เมธเราแอบคบกันได้สักพักแล้วค่ะ แต่ที่นัชชาไม่บอกพี่เพราะเห็นว่าเป็นช่วงกำลังสอบแต่ตอนนี้สอบเสร็จผลสอบออกมาแล้วนัชชาก็เลยไม่อยากจะปิดบังพี่ภูอีกต่อไป”

“ถ้าเทียบกันแล้วพี่ดีกว่ามันตั้งเยอะ”

“ในมุมมองของพี่ภูพี่อาจจะดีกว่าเขา รวยกว่าเขาแต่เรื่องของความรักบางครั้งมันก็ไม่มีเหตุผลหรอกนะคะ”

“นัชชาไปรักมันได้ยังไงรักมันตอนไหน อย่าบอกนะช่วงหลังหลังที่บอกว่าอ่านหนังสือไปติวหนังสือกับเพื่อนไม่ค่อยออกมาเที่ยวกับพี่เพราะไปอยู่กับมัน”

“ค่ะ พี่ภูคิดถูกแล้ว” หญิงสาวตอบรับเพราะอยากให้เขาตัดใจเธอไม่อยากเป็นตัวถ่วงรั้งเขาไว้เธออยากให้เขาไปเรียนอยากให้เขามีอนาคตที่สดใสและเธอเองก็ไม่อยากทำร้ายครอบครัวเธอเองด้วยเหมือนกัน

ถ้าหากยังฝืนคบกับเขาต่อเขาก็คงจะรู้เรืองที่เธอกำลังท้องและคงไม่ยอมไปเรียน แต่เธอต้องพูดให้สำเร็จเพราะรับเงินจากคุณอารีรัตน์มาแล้ว

“พี่ไม่เชื่อหรอกนะว่านัชชาจะคบกับมัน”

“พี่จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่พี่เถอะค่ะ แต่ที่นัชชาออกมาเจอกับพี่วันนี้ก็แค่อยากจะบอกความจริงทุกอย่างกับพี่ภู พี่จะได้ไม่ต้องเสียเวลารอนัชชา พี่ไปเรียนเถอะค่ะนัชชาเชื่อว่าไปอยู่ที่นั่นแล้วจะลืมทุกอย่างที่นี่”

“นัชชาคิดว่ามันลืมกันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ นัชชาพี่ว่าตอนนี้นัชชาจะพูดด้วยอารมณ์นะลองคิดดูดี ๆ ก่อนไหมทบทวนดูว่าพี่ผิดตรงไหนทำไมถึงเห็นคนอื่นดีกว่าพี่”

“นัชชาก็บอกแล้วพี่ภูไม่ผิดเพียงแค่ความรักที่นัชชาเคยมีให้พี่มันไม่เหมือนเดิมแล้ว “

“เพราะอะไร”

“พี่อย่าหาเหตุผลกับความรักเลยค่ะ เราจากกันตอนนี้ดีกว่านะคะ นัชชาขอให้พี่ลืมนัชชาและไปเรียนอย่างที่ตั้งใจไว้เถอะค่ะ เราสองคนอย่าเจอกันอีกเลย” หญิงสาวพูดอย่างไร้เยื่อใย

“พี่ไม่เชื่อหรอกนะว่านัชชากับมันจะคบกันจริง ๆ พี่รู้ที่นัชชาทำแบบนี้เพราะอยากให้พี่ตัดใจแล้วไปเรียนต่อใช่ไหมล่ะ”

“นัชชาพูดความจริงไปหมดแล้วพี่จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่พี่เถอะค่ะ

“พี่ว่านัชชาใจเย็น ๆ ก่อนตอนนี้นัชชาก็อาจจะแค่หลงมันชั่วคราวก็ได้พี่จะรอนัชชานะ”

“พี่ภูคะ นัชชาเคยคิดว่าพี่เป็นคนฉลาดแต่ทำไมเรื่องนี้ถึงมองไม่ออกว่านัชชาไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่แล้วจริง ๆ ขอตัวก่อนนะคะ พี่เมธมารับพอดี” หญิงสาวยิ้มให้เขาครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกไป

ภูผามองตามไปด้วยความโกรธแค้นเขาไม่เชื่อหรอกว่าพลอยนัชชาจะเลิกกับเขาแล้วไปคบกับผู้ชายคนนั้นเพราะทั้งหน้าตาฐานะเขาก็เหนือกว่าเห็น ๆ