ตอนที่ 14 ถึงวันนั้นฉันจะทวงสิทธิ์

“แม่ฟังแล้วคิดว่ายังไงบ้างครับ” ภูผาถามความคิดเห็นของมารดาที่นั่งฟังอย่างตั้งใจ

“แม่ว่าเหตุผลมันไม่ค่อยเมคเซนต์เท่าไหร่เลยนะ แล้วจากนั้นภูผาทำยังไงต่อล่ะ ลูกตัดใจเลยหรือเปล่า” เพราะช่วงนั้นภูผาอยู่ที่คอนโดคุณภัทราเลยไม่รู้เรื่องของลูกชายเท่าไหร่

“ผมตามดูเธออยู่เกือบสองอาทิตย์ แล้วก็เห็นว่าเธอกับผู้ชายคนนั้นสนิทสนมกันจริง ๆ ผมไปหาเธอที่บ้านก็เห็นเขาอยู่กับเธอที่บ้านมันรู้สึกเจ็บมากเลยครับ พื้นที่ที่เคยเป็นของผมมันกลายเป็นของผู้ชายคนนั้น น้านีที่เคยดีกับผมพอเห็นหน้าผมก็บึ้งตึงใส่แต่กลับเปิดประตูต้อนรับผู้ชายอีกคนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม” เขาเล่าด้วยความเจ็บปวด

“แล้วทีนี้ภูผาจะเอายังไงต่อล่ะ” เธอมองไม่ออกว่าเรื่องนี้จะจบยังไง

“ถ้าผลดีเอ็นเอออกมาว่าตะวันลูกเป็นของผม ผมก็จะเข้าไปคุยกับเธอขอเป็นคนรับผิดชอบเรื่องลูกด้วย ขอให้ลูกมาอยู่กับผม”

“เรื่องนี้แม่ไม่เห็นด้วยกับภูผานะ เด็กอยู่กับแม่มาตลอดแล้วลูกจะให้มาอยู่ด้วยแม่เด็กก็คงไม่ยอม”

“แม่ครับถ้าเธอไม่ยอมผมจะฟ้อง”

“ภูผา คิดดูดี ๆ ก่อนนะลูก เรื่องนี้มันจะกระทบกับจิตใจของเด็กมาก”

“แล้วแม่จะให้ผมทำยังไง แม่จะให้ผมรับผู้หญิงคนนั้นกลับมาเป็นเมียเหรอไม่มีทางหรอก ถึงในอดีตผมจะรักเธอมากแต่ในเมื่อเธอทรยศหักหลังแบบนี้ผมทำใจยอมรับไม่ได้ครับ”

“ถ้ายังงั้นก็ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”

“ได้ยังไงกันครับแม่ ลูกทั้งคนนะ”

“ภูผาพูดเหมือนมั่นใจมากว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของตัวเอง”

“แม่ครับ แม่ก็เห็นรูปแล้ว”

“แต่ตอนนี้แม่ว่าภูผารอผลตรวจก่อนดีกว่าไหม จากนั้นค่อยมาคิดกันอีกทีว่าจะเอายังไงต่อ ตอนนี้ก็อย่าเพิ่งคิดอะไรมาก ว่าแต่ผู้หญิงคนนี้เป็นใครล่ะ”

“ผมขอเช็กให้ชัวร์ก่อนว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของผมจริง ๆ จากนั้นผมจะบอกแม่ว่าเธอเป็นใครมาจากไหนดีไหมครับ”

“ทำไมมันถึงเป็นความลับจังเลยนะแล้วอีกนานไหมกว่าผลดีเอ็นเอจะออก”

“ก็น่าจะอีกสามสี่วันครับ นุกูลกำลังเร่งเรื่องนี้ให้อยู่”

“ภูผากับนุกูลรู้ใช่ไหมว่าเรื่องนี้มันผิดกฎหมาย”

“รู้ครับแม่”

“รู้แล้วแต่ก็ยังทำแล้วถ้าผู้หญิงคนนั้นเขาฟ้องเรื่องนี้ขึ้นมาลูกจะทำยังไงล่ะ”

“ถ้าเธอมีปัญญาฟ้องก็เอาสิครับ” ภูผาคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าเขารู้ว่าพลอยนัชชาคงไม่กล้าทำอะไรเพราะเธอยังต้องทำงานหาเลี้ยงดูลูก

ส่วนเรื่องสามีของเธอนั้นเขาไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่ายังคบกันอยู่หรือเปล่าแต่ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกเขาจริง ๆ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผู้ชายคนนั้นจะต้องมารับผิดชอบเด็กที่ไม่ใช่ลูกของตัวเอง

“ภูผาอย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยนะรอให้ผลมันออก”

“แม่ครับถ้าผมได้ลูกมาอยู่ด้วยแม้จะช่วยผมเลี้ยงลูกใช่ไหมครับ”

“นั่นหลานของแม่ทั้งคนนะยังไงแม่ก็ต้องช่วยเแต่ทุกอย่างมันต้องเกิดขึ้นจากความสมัครใจ แม่ไม่อยากบังคับใคร ภูผาก็ต้องคิดเรื่องนี้ด้วยคิดถึงจิตใจของเด็กเป็นหลัก เอาล่ะแม่ว่าภูผากลับไปทำงานได้แล้วแม่ก็จะทำงานต่อ”

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ภูผากลับมาห้องทำงานของตนเองอีกครั้งแต่เขาไม่มีสมาธิทำงานเลยสักนิด

ชายหนุ่มเอาแต่คิดวนเวียนและนึกถึงใบหน้าของเด็กชายภูตะวันรวมถึงเหตุการณ์ในอดีต เขาไม่รู้ว่าเขาทำพลาดอะไรตรงไหนทำไมพลอยนัชชาถึงเลิกกับเขาง่าย ๆ ตอนนั้นเขารู้สึกเจ็บและผิดหวังมากเขาใช้เวลาคอยตามเธออยู่กับเกือบสองสัปดาห์ถึงมั่นใจว่าเธอกับเมธินทร์คบกันจริง เขาจึงยอมตัดใจและไปเรียนต่อต่างประเทศ จากนั้นเขาก็ไม่ได้ข่าวคราวของเธออีกเลย และการกลับมาเจอกันครั้งนี้เขาทั้งรู้สึกดีใจและเจ็บปวดไม่ต่างจากวันแรกที่ถูกเธอบอกเลิก

ถ้าเด็กที่ชื่อภูตะวันนั่นเป็นลูกของเขาจริง ๆ เขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เด็กคนนั้นได้มาอยู่กับเขา

ภูผาจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่นานกว่าจะกลับมาตั้งใจมีสมาธิทำงาน

หลังเลิกงานเขาก็แวะไปโรงพยาบาลอย่างเดิม ชายหนุ่มจอดรถรออยู่ด้านหน้าโรงพยาบาลเมื่อเห็นน้านลินีเดินออกจากโรงพยาบาลไปเขาก็ลงจากรถเพื่อจะไปเยี่ยมเด็กชายภูตะวัน

วันนี้ภูผาซื้อของเล่นมาให้ภูตะวันด้วยแต่ไม่รู้ว่าเด็กชายชอบหรือเปล่า

เมื่อมาถึงหน้าห้องชายหนุ่มก็เคาะประตูแล้วเปิดเข้าไปโดยไม่ต้องรอเสียงคนด้านในอนุญาต ส่วนพลอยนัชชาเองก็คิดว่าคนที่เข้ามาน่าจะเป็นพยาบาล แต่เมื่อประตูเปิดกว้างเห็นร่างสูงของเขาเดินเข้ามาหญิงสาวก็ตกใจเพราะไม่คิดว่าวันนี้เขาจะมาที่นี่อีก

“ท่านรองมาทำไมคะ”

“เมื่อวานคุยกับลูกชายเธอแล้วรู้สึกสนุกและวันนี้ฉันไปเดินดูสินค้าของเราที่ห้างเจอชุดตัวต่อเลโก้ออกมาเป็นเซ็ตเครื่องบินก็เลยจะซื้อมาให้ ว่าไงครับสุดหล่อวันนี้หายดีหรือยัง”

“สวัสดีครับคุณลุงผมหายดีแล้วคุณหมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็จะได้กลับบ้านแล้วครับ”

“ลุงดีใจด้วยนะ ถ้างั้นลุงถือโอกาสเอาของขวัญนี้มอบให้เป็นของขวัญต้อนรับกลับบ้านดีไหมล่ะ”

“โอ้โหชุดตัวต่อเลโก้” เด็กชายตาโตเพราได้ของเล่นชิ้นโปรด

“ชอบไหม”

“ชอบครับ ที่บ้านผมก็มีครับแต่กล่องเล็กกว่านี้”

“นี่ลุงซื้อชุดใหม่มาให้เลยนะ”

“ผมต้องต่อหลายวันแน่ ๆ”

“ให้ลุงไปช่วยต่อดีไหมล่ะ”

“แม่ครับผมอยากให้ลุงไปช่วยผมต่อเลโก้ที่บ้านได้ไหมครับ ผมต่อคนเดียวคงไม่ไหว” ภูตะวันหันมาถามมารดา

“ไม่ได้หรอกตะวันท่านรองเขามีงานเยอะแล้วเราไปรบกวนเขาเลยนะ เดี๋ยวแม่กับยายนีจะช่วยตะวันต่อเองนะ”

“แต่แม่ต่อไม่เก่ง ยายนีก็บ่นว่าสายตาไม่ค่อยดี คงอีกตั้งนานถึงจะเสร็จ” เด็กชายเริ่มโอดครวญ

“ตะวันของแม่เป็นเด็กเก่งต้องมีความพยายามทำอะไรได้ด้วยตัวเองไม่พึ่งพาคนอื่นให้มากจนเกินไปจำได้ใช่มั้ยครับ”

“จำได้ครับแม่ ถ้างั้นผมจะพยายามต่อเองก็ได้” เด็กชายตอบเบา ๆ

“ทำไมต้องไปห้ามเด็กแบบนั้นล่ะ ฉันยังไม่บอกสักหน่อยว่างานยุ่งเอาเป็นว่าถ้าว่างลุงจะเข้าไปช่วยต่อดีไหมล่ะ”

“จริงนะครับ”

“จริงสิ”

“ท่านรองคะอย่าสัญญาอะไรกับเด็กแบบนั้น”

“ทำไมล่ะ”

“ฉันรู้ว่างานคุณยุ่งและคุณก็ไม่ควรไปที่บ้านของฉัน”

“ทำไมถึงไปไม่ได้ล่ะ”

“คุณอยากให้น้านีรู้ได้ไงว่าฉันทำงานที่บริษัทของคุณ”

“ถึงวันนี้น้านีจะไม่รู้อีกหน่อยก็คงต้องรู้อยู่ดีนั่นแหละ”

“ฉันขอร้องล่ะค่ะท่านรอง คุณอย่ามายุ่งกับครอบครัวของเราเลยนะคะ เราอยู่กันแบบนี้ก็มีความสุขดีแล้ว อีกอย่างเดี๋ยวช่วงวันหยุดพ่อของภูผาเขาก็จะกลับมาและช่วยภูผ่าต่อเองไม่ต้องเดือดร้อนคุณหรอก”

“พ่อเหรอครับแม่พ่อจะกลับมาหาเหรอครับ”

“ใช่จ้ะ เอาไว้เดี๋ยวแม่จะเล่าให้ตะวันฟังนะ ตอนนี้จะวันรีบนอนพักผ่อนเถอะ ส่วนคุณออกมาคุยกับฉันที่หน้าห้องหน่อย”

“ตะวันครับลุงไปก่อนนะ”

“ขอบคุณนะครับลุงอย่าลืมนะไปช่วยผมต่อเลโก้ด้วยนะครับ” ภูผาพยักหน้าก่อนจะเดินตามหญิงสาวออกมาบริเวณหน้าห้อง

“ทำไมลูกของเธอต้องทำหน้าตกใจตอนที่บอกว่าพ่อจะมาหาด้วยล่ะ”

“ลูกฉันจะทำหน้าตกใจทำหน้าดีใจหรือจะทำหน้ายังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับท่านรอง”

“แต่ฉันว่าแปลก ๆ”

“ฉันขอร้องล่ะค่ะอย่ายุ่งกับเราได้ไหม”

“ฉันก็ไม่ได้ยุ่งกับเธอนี่ฉันแค่ถูกชะตากับลูกของเธอหรือที่เธอไม่ให้ฉันใกล้ชิดกับลูกของเธอเพราะมีอะไรปิดบังไว้หรือว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของฉัน”

“ตลกแล้วฉันกับคุณเลิกกันไปตั้งนานเขาจะเป็นลูกของคุณได้ยังไง กลับไปเถอะอย่าพูดอะไรเพ้อเจ้อแบบนี้เลย” เธอพยายามกันให้เขาออกห่าง

“วันนี้เธออาจคิดว่าฉันพูดเพ้อเจ้อแต่ถ้าวันไหนฉันพิสูจน์ได้ว่าภูตะวันเป็นลูกของฉันถึงวันนั้นฉันจะมาทวงสิทธิ์ของความเป็นพ่อคืน”

“คุณไม่มีทางทำแบบนั้นได้หรอกค่ะเพราะตะวันเป็นลูกของฉันไม่ใช่ลูกของคุณ” หญิงสาวพูดอย่างมั่นใจทำให้ภูผารู้สึกว่าเขาอาจจะคิดผิด

“เธออาจจะยังไม่ยอมรับอาจจะยังโกหกตัวเองอยู่นะนัชชา แต่ความจริงมันก็คือความจริงแล้วถึงวันนั้นคนที่เจ็บปวดก็คือเธอ” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากบริเวณหน้าห้องไป

พลอยนัชชาเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าคิดหนักถ้าหากภูผารู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา เขาก็คงไม่ยอมแน่ เธออาจจะต้องหางานใหม่และจะต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นหญิงสาวจะไม่ให้ภูผาพรากลูกไปจากเธออย่างแน่นอน