로그인공유
บทที่3 บทนำ3
게시일:
2026-05-16 09:55:01บทที่3 บทนำ3
“เกลเอาได้ไหม”
“อืมม” ครางรับอย่างไม่รู้ตัว
“ได้ไม่ได้ ตอบชัด ๆ หน่อย” ถามขึ้นพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอัดเสียงเอาไว้ก่อนเพื่อป้องกันเมื่อสติเธอมาครบแล้วเธอจะได้ไม่โวยวายเขาว่าเขาข่มขืนเธอได้
“อ่า” ดวงตาฉ่ำเยิ้มปรือจากความเสียวซ่าน มือหนาจัดการถอดชุดเดรสพร้อมกับแพนตี้ลูกไม้สุดเซ็กซี่ออกแล้วโยนมันทิ้งลงไปที่ข้างเตียงแล้วลูบไล้ตามเอวคอดกิ่ว ดวงตาคมก้มมองเนินเนื้ออวบอูมไร้ขนสีสวยสดเหมือนดอกไม้แรกแยมที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสมันมาก่อน มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้ความอวบอูมแผ่วเบา
“มาวิน” เสียงหวานเรียกชื่อชายหนุ่มตรงหน้า ในโสตประสาทส่วนลึกของเธอยังคงจำชื่อและใบหน้าของเขาได้
“หึ จำเราได้ด้วยเหรอหืม” ใบหน้าหล่อยกยิ้มพอใจเมื่อได้ยินร่างบางตรงหน้าเรียกชื่อตัวเอง จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่แก้มขาวและซุกไซ้ที่ซอกคอสลับกับขบเม้มตรงเนินเนื้อหน้าอก
“อ๊ะ อ๊า อ่า” ครางออกมาไม่ได้ศัพท์เมื่อปากหนาเลื่อนครอบครองเต้าอวบพลานทำให้ลมหายใจของร่างบางรุนแรงขึ้น
จ๊วบ จ๊วบ
ปากหนาดูดดุนเข้าที่เต้าอวบทั้งสองข้างสลับกับตวัดปลายลิ้นลากเลียปลายยอดถัดจนมันแข็งขึ้นเป็นตุ่มไต ปากหนาหยอกเย้ากับเต้าอวบอย่างหื่นกระหายเขาทั้งดูดทั้งดึงและขมเม้บจนรอยกุหลายสีสวยเต็มรอบเต้าอวบทั้งสองข้าง
“อ่าาา มาวิน อื้มมม เจ็บ”
“ตกลงให้ฉันเอาเธอได้ไหม” เขาละปากหนาออกจากสองเต้าเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง
มือหนาที่บีบเคล้นเต้าอวบก็เลื่อนลงมาที่ความอวบนูนด้านล่างค่อย ๆ ลูบไล้และบีบเคล้นความโหนกนูน สะโพกกลมกลึงบิดเร่าอย่างเสียดเสียว
“ได้ อ่า”
“เอาได้แน่นะเกล”
“ได้ เอาได้” ตอบรับอย่างลืมตัวพร้อมหลับตาพริ้มรับสัมผัสจากนิ้วเรียวยาวที่ค่อย ๆ ลากสำรวจไปตามรอยแยกกลางกายสาวทำให้น้ำหวานสีใสค่อย ๆ ไหลออกมาเปรอะเปื้อนนิ้วมือ
แจะ แจะ แจะ แจะ แจะ
พอปากเล็กตอบรับมาวินก็กดนิ้วยาวสอดเข้าไปที่กลางกายสาวกระทุ้งเข้าออกรัว ๆ ร่องแคบกระตุกตอดรัดถี่ ๆ เมื่อถูกนิ้วยาวของเขาระรัวเร็ว
“จ..เจ็บ เกลเจ็บ” ปากเล็กขยับบอกมันทั้งเจ็บและเสียวในเวลาเดียวกันร่างบางที่ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนก็ทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะเอามือไม้ไปไว้ตรงไหนดี
“เจ็บแล้วเสียวไหมหื้ม” มือหนาจับเรียวแขนเล็กให้โอบกอดรอบคอ
“เสียว เสียวมาก” ตอบพร้อมกับร่อนส่ายสะโพกเข้ารับนิ้วเรียวยาว
คำตอบของร่างบางมันน่าพอใจและทำให้เขาระรัวนิ้วใส่ร่องสาวไม่นานร่างบางก็แกร่งกระตุกไปถึงจุดสุดยอดแล้วเปล่งเสียงครางลั่นระงมทั่วห้อง
เขาจับร่างบางให้นอนลงที่เตียงแล้วก็ไม่ปล่อยให้ร่างบางได้พักหายใจ ร่างของเขาร้อนไปหมดความต้องการมันแทบจะทะลักล้นออกมา กลางกายหนุ่มก็ปวดหนึบจนแทบจะปริแตกแค่ได้สัมผัสและได้ยินเสียงครางหวาน ๆ ของเธอ
“อื้มม” เสียงครางต่ำออกมาทันทีที่ริมฝีปากหนาทาบทับเข้าที่ริมฝีปากอวบมอบจูบที่แสนอ่อนหวานในคราแรกแล้วค่อย ๆ ขยับความร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างหื่นกระหายอยู่เนิ่นนาน บอกได้เลยว่าชายหนุ่มพอใจมาก ปากเล็กของเธอหวานจนเขาไม่อยากจะถอนมันออกมา เขาบดขยี้ปากเล็กจนบวมเจอแต่เธอก็ยังให้ความร่วมมือกับเขาอย่างดีแม้จะไม่เป็นงานเลยก็ตามแต่มันกลับทำให้เขาพอใจอย่างน่าประหลาดอย่างน้อย ๆ เขาก็รับรู้ได้ว่าเธอนั้นไม่เคยจูบกับใครมาก่อนเพราะความอ่อนหัดและลมหายใจของเธอไม่สามารถจับจังหวะได้
“อื้ออ” กำปั้นน้อย ๆ เริ่มทุบเข้าที่หน้าอกแกร่งถี่ขึ้นเมื่อปากหนาที่ดูดดุนรุกล้ำควานหาความหวานที่โพรงปากเล็กอย่างดุดันไม่ยอมลดความร้อนแรงลงให้เธอได้พักหายใจจนร่างบางเริ่มหายใจไม่ทัน
เมื่อหลุดพ้นจากริมฝีปากหนาร่างบางก็รีบกอบโกยอากาศเข้าปอดรัว ๆ ความรู้สึกไม่เป็นตัวเองเธอในตอนนี้มันทั้งร้อนรุ่มและมีความต้องการอย่างที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อนอาจจะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปในปริมาณที่มากเกินลิมิตจนถึงกับขาดสติทำอะไรที่ไม่ควรทำอยู่ในตอนนี้
ร่างสูงกำยำเนื้อตัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นพอได้มองก็อดที่จะใช้มือลูบสัมผัสมันอย่างห้ามใจไม่อยู่
“ฉันเอาเธอได้แน่นะ” ปากหนาเอ่ยถาม ใบหน้าสวยพยักหน้าตอบรับในทันทีความเสียวกระสันในตัวเธอมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอรู้สึกทรมานอยากปลดปล่อยมันอีกครั้ง
최신 챕터
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล) บทที่110 The end
บทที่110 The end งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ถูกเนรมิตด้วยเม็ดเงินก้อนโต สวยงาม อลังการสมเป็นงานใหญ่ของสองตระกูลระดับบิ๊กของประเทศ บรรยากาศภายในงานเป็นตรีมสีทอง ประดับประดาด้วยดอกไม้นานาชนิดให้ความรู้สึกเหมือนกับอยู่ในเทพนิยายทำให้แขกที่มาร่วมงานต่างพากันตื่นตาตื่นใจไม่น้อย เจ้าสาววันนี้สวยงาม เลอค่ามากในชุดแต่งงานของแบรนด์ดังระดับโลกด้วยแฟชั่นโอต์กูตูร์ที่ยากจะประเมินราคาได้ เจ้าบ่าวก็หล่อเหลาด้วยชุดแบรนด์ดังแบรนด์เดียวกับเจ้าสาว สองบ่าวสาวควงแขนรับแขกจนทั่วงานแม้จะเหนื่อยมากแต่ใบหน้าของทั้งคู่ก็ยังประดับด้วยรอยยิ้ม งานพิธีการดำเนินไปได้ความอบอุ่นและความคลั่งรักของเจ้าบ่าวที่มีต่อเจ้าสาวซึ่งทุกคนภายในงานต่างพากันรู้ดี กิตติศัพท์ของความรักของเจ้าบ่าวที่มีต่อเจ้าสาวนั้นเรียกว่าเลื่องลือไม่แพ้ความหล่อรวยของเขา พิธีการเสร็จแล้วก็รอส่งแขกกลับก่อนที่จะแยกตัวออกมาเปลี่ยนชุดเป็นชุดเดรสสั้นเพื่อนความสะดวกและสบายตัวสำหรับฉลองอาฟเตอร์ปาร์ตี้ต่อ “วิน เกลเวียนหัวจังเลย” เปลี่ยนชุดเสร็จเดินลงมา เธอมีอาการเวียนหัวคล้ายจะวูบอยู่หลายครั้ง คงเพราะวันนี้
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล) บทที่109 ฤกษ์แต่ง
บทที่109 ฤกษ์แต่ง 2ปีผ่านไป ตอนนี้มาวินกับอบิเกลเรียนจบปริญญาโทกันแล้วเรียบร้อยแต่ทั้งคู่ยังไม่ได้บินกลับไทย อิงอรก็โทรมาบ่นให้รีบกลับเพราะเรียนจบมาสามสี่เดือนแล้ว อบิเกลจะขอมาวินกลับก่อนแต่มาวินก็ไม่ยอมบอกให้รอบินกลับพร้อมกันเพราะตอนนี้มาวินเข้าทำงานอย่างเต็มตัวอยู่ที่นี่อีกประมาณสามเดือนถึงจะย้ายกลับไปที่ไทยได้ ระหว่างที่รอมาวินอบิเกลก็เข้าออกร้านชุดแต่งงานแบรนด์หรูเป็นว่าเล่นและวันนี้ก็เป็นอีกวันที่อบิเกลเดินวนเวียนเข้า ๆ ออก ๆ ร้านชุดแต่งงานแต่วันนี้ดีหน่อยได้ลั้นลากับเพื่อนรักอย่างกับริชชี่และคารีน่าที่บินมาหาเธอถึงที่นี่ “โห้ยย เหนื่อยแล้ววะมึง ร้านเยอะ ชุดก็เยอะ” เดินออกมาจากร้านชุดแต่งงานก็พากันมานั่งพักที่ร้านกาแฟ ริชชี่บ่นพึมพำออกมา “ชุดสวยมาก ราคาแรงมากกก” คารีน่าเห็นราคาชุดเจ้าสาวแล้วลมแทบจับ เกิดใหม่อีกกี่ชาติจะได้ใส่ชุดราคาเท่านี้ “ราคาแรงไม่สนเพราะฉันไม่ได้จ่าย” อบิเกลไหวไหล่ตอบ “ย๊ะแม่คนสวย ผัวรวยเวอร์แล้วนี่เลือกได้รึยังว่าชอบร้านไหน” ริชชี่กระแนะกระแหนแล้วเอ่ยถามขึ้น “ได
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล) บทที่108 เรียนต่อ
บทที่108 เรียนต่อ เวลาล่วงเลยผ่านมาอย่างรวดเร็วจนตอนนี้อบิเกลกับมาวินก็เรียนจบกันแล้ว วันนี้ก็นัดรวมตัวกับเพื่อน ๆ ที่ผับของออสตินเพื่อมาฉลองเรียนจบด้วยกัน “เร็วเหมือนกันนะพวกมึงว่าไหม” เกรทเอ่ยขึ้นแล้วมองไปที่เพื่อน ๆ ที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกัน “เอ่อวะ จบไปก็คงไม่ค่อยได้เจอกันแล้วสินะโดยเฉพาะมึง” ริชชี่เอ่ยเสียงเศร้าแล้วมองไปที่อบิเกลที่ตัดสินใจไปเรียนต่อโทที่ต่างประเทศ “ดึงดราม่านะมึง” อบิเกลเอ่ยเย้า เธอก็รู้สึกใจหายเหมือนกันอยู่กับเพื่อนมาตลอดหลายปีเจอหน้ากันแทบจะทุกวัน พอจบไปทุกคนก็ต่างต้องแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง “แล้วนี่มึงจะเดินทางกันวันไหน” ออสตินหันมาถามมาวินที่นั่งโอบเอวของอบิเกลไม่ห่าง ไอ้นี่ก็ชีวิตติดเมียเหลือเกิน “ต้นเดือนหน้า” มาวินตอบ “ทำไมรีบไปจัง กูว่าจะชวนพวกมึงไปเที่ยวด้วยกันก่อน” คารีน่ามุ้ยหน้าเมื่อรู้ว่าอบิเกลกับมาวินต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศด้วยกันต้นเดือนหน้า “วินต้องเข้าไปดูงานที่บริษัทช่วยพี่ตานะส่วนกูก็ตามไปเฝ้าแล้
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล) บทที่107 เคลียร์ตัวเอง
บทที่107 เคลียร์ตัวเอง เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส สองร่างที่นอนก่ายกอดกันกลมอยู่ทั้งคืนก็ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อเสียงโทรศัพท์ของมาวินแผดเสียงดังขึ้นต่อเนื่องไม่หยุด มาวินค่อย ๆ ขยับตัวเบา ๆ ไม่อยากให้อบิเกลต้องตื่นในตอนนี้อยากให้เธอได้พักผ่อนให้เต็มอิ่ม มาวิน : ฮัลโหล โทรมาทำไมแต่เช้าวะ ออสติน : ยังไม่ตื่น เมื่อคืนหนักรึไง มาวิน : เสือกวะ มีอะไรก็พูดมา ออสติน : วันนี้คาบเช้ามีเรียนแล้วมึงก็ห้ามขาดด้วย อาจารย์ย้ำมาว่าให้เข้ากันทุกคน มาวิน : เอ่อกูรู้แล้ว ไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะมหาลัย มาวินกับอบิเกลเขามาที่มหาลัยแต่เช้าแล้วเข้ามานั่งทานข้าวอยู่ที่โรงอาหารเพื่อรอเพื่อน ๆ ที่กำลังเดินทางมาที่มหาลัย “มาเช้าจังเลยวะ” คารีน่าเดินเข้ามาพร้อมกับริชชี่แล้วทิ้งตัวนั่งลงที่โต๊ะตัวเดียวกับอบิเกล “วินมีเรียนเช้า” อบิเกลตอบ “อ่อ มึงก็เลยโทรตามพวกกูให้มาอยู่เป็นเพื่อน” ริชชี่ถามพร้อมกับบึนปากน้อย ๆ “พูดมากจังวะ เอ้านี่ของฝากจากสุดหล่อ” อบิเกลยื่นถุงกระ
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล) บทที่106 ซึ้งน้ำใจ
บทที่106 ซึ้งน้ำใจ อุ้ย อาจารย์มาแล้วเกลเข้าห้องเรียนก่อนนะแล้วเรียนเสร็จเกลโทรหา รักนะสุดหล่อ วางสายก็เดินยิ้มกริ่มเข้าห้องอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้ชีวิตของเธอทุกอย่างลงตัวสุด ๆ มีคนรักที่ดีและรักเธอมาก ๆ อย่างที่เธอคาดไม่ถึงแล้วมองไปที่เพื่อนทั้งสองคนที่ดีกับเธอเสมอมาและผ่านอะไรมาด้วยกันมากมาย ความอิ่มเอมในหัวใจตอนนี้มันล้นออกมาทางใบหน้าสวยอย่างปิดไม่อยู่ “คุยกับคุณสามีมานี่ยิ้มแก้มปริเลยนะ” “ยังจะมาแซวอีก พวกแกทำอะไรไม่ปรึกษาฉันเลยนะ” เอ่ยว่าอย่างไม่จริงจังนักแล้วนั่งลงที่โต๊ะข้าง ๆ ริชชี่ “พวกฉันทำอะไร” “ใช่พวกฉันทำอะไร แกอย่ามาหาเรื่อง” ทั้งสองคนทำหน้าเลิ่กลั่กใส่กัน “ไม่ต้องเลยวินบอกฉันหมดแล้วว่าพวกแกรายงานอะไรเกี่ยวกับฉันไปบ้าง” เบ้ปากบอก “อืม ยอมรับก็ได้ก็คนมันเป็นห่วงแกนี่น่า” ริชชี่ยอมรับผิดพร้อมทำตาปริบ ๆ เรียกความเห็นใจ “ไม่โกรธพวกกูนะเว้ย พวกกูเป็นห่วงมึงจริง ๆ” คารีน่าเอ่ยเสียงอ้อน ๆ ด้วยอีกคน “ย๊ะไม่โกรธหรอกมีแต่จะขอบใจพวกมึงมากกว่า ขอบใ
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล) บทที่105 รู้สึกผิด
บทที่105 รู้สึกผิด คุณป้าท่านนี้มองอบิเกลแล้วอึก ๆ อัก ๆ ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักที “คุณป้ามีอะไรคะถ้าไม่มีแล้วหนูขอตัวไปเรียนก่อนนะคะ” เมื่อไม่พูดอบิเกลก็ไม่คิดจะเสียเวลารอ “เอ่อ ๆ ป้าชื่อเฟื่องฟ้านะเป็นแม่ของข้าวฟ่างนะ อยากขอเวลาหนูสักครู่จะได้ไหม” “…” “…” “…” สามสาวหันมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมายก่อนที่ริชชี่จะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างไม่น้อย “ป้ามีอะไรจะคุยกับเพื่อนหนูเหรอคะ” “อืม ป้าอยากขอโทษเพื่อนหนูแทนลูกสาวป้านะ ป้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้วป้าขอโทษจริง ๆ นะจ๊ะ ป้าก็ผิดที่สั่งสอนลูกได้ไม่ดี” เฟื่องฟ้าตอบริชชี่แล้วหันมาบอกอบิเกลด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกมาถึงความรู้สึกผิดและเสียใจจริง ๆ “ไม่เป็นไรค่ะคุณป้าขอแค่ข้าวฟ่างไม่มายุ่งกับหนูอีกแค่นี้ก็พอแล้ว” อบิเกลถอนหายใจก่อนที่จะตอบ คนผิดไม่ขอโทษส่วนคนไม่ผิดต้องแบกหน้ามาขอโทษ “ขอบใจมากนะหนูเกลแต่ถ้าไม่รบกวนจนเกินไปป้าขอให้หนูไปที่ลานจอดรถกับป้าสักครู่จะได้ไหม” “ถ้าป้าจ
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล) บทที่41 คิดใหม่
บทที่41 คิดใหม่ “ไม่มีคนเข้ามาได้หรอก ห้องนี้มันห้องส่วนตัวของพวกฉันเองแค่เธออย่าครางเสียงดังจนเกินไปก็พอ” มาวินถอนปากออกจากสองเต้าที่เขาชื่นชอบเพราะมันเป็นของแท้แม่ให้มามันทั้งนุ่มหยุ่น ทรงสวยและเต็มไม้เต็มมือ สองมือเล็กค่อยแกะกระดุมออกที่ละเม็ดด้วยความไม่ค่อยคุ้นชินกับ
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล) บทที่ 18 เธอดูแปลก ๆ
บทที่ 18 เธอดูแปลก ๆ อิงอรไม่เคยคิดจะบังคับลูกสาวแม้หลาย ๆ ครั้งที่เพื่อนของเธอมักจะพาลูกชายเข้ามาหาและแนะนำให้อบิเกลได้ทำความรู้จัก ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาอิงอรจะให้สิทธิ์การตัดสินใจอยู่ที่อบิเกลเป็นหลักเพราะไม่อยากจะฝืนใจลูกสาวตัวเองกลัวว่าอบิเกลจะอึดอัดแค่คุณปู่ที่มักเจ้ากี้เจ้าการเร
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล) บทที่7 ตามตัว
บทที่7 ตามตัว ติ่ง ติ่ง ติ่ง เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มดังขึ้น Line C-King เกรท : ส่งรูปที่เกลชนแก้วอยู่กับผู้ชายในผับ “เชี่ย! ไอ้วินมึงดูไลน์กลุ่มด่วนเลย” ไคโรที่เข้าไปอ่านไลน์คนแรกรีบบอกเพื่อนที่เอาแต่นั่งกระดกเหล้าเข้าปากอยู่ไม่หยุด
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล) บทที่6 ไม่ได้รัก
บทที่6 ไม่ได้รัก “มึงรักเกล ยอมรับเถอะ” บรูซสบตากับออสตินอย่างรู้กัน “กูไม่ได้รัก รักเหี้ยอะไรของมึง” มาวินตอบกลับเสียงเบาแล้วถอนหายใจออกมา “หึ ปากแข็งไปเถอะ เขาหนีไปแล้วมึงอย่ามาหอนทีหลัง” ไคโรพูดพร้อมกับโคลงศีรษะ “โน่น เด็กมึงเดินมาโน่นแล้วน
