LOGINจนกระทั่งวันคลอด ชายหนุ่มยืนจ้องมองทารกแก้มแดงเพศหญิงหนักสามพันสองร้อยกรัมผ่านกระจกใส ใบหน้าจิ้มลิ้มอ้าปากห้าวทั้งที่ยังไม่ลืมตา ทำปากขมุบขมิบราวกับฝันว่าได้ดูดนม พอเขาได้เห็นลูกสาวตัวน้อยก็ถึงกับน้ำตารื้นขอบตา จนไม่เห็นว่ามีใครคนหนึ่งเดินมาอยู่ข้างๆ“ยัยตัวน้อยเหมือนนายเลยว่าไหม” เสียงทุ้มเอ่ย ลุกซ
“ค่ะ วันนี้อาหมอนัดอัลตร้าซาวด์ หวังว่าคราวนี้จะไม่หุบขานะคะลูก” ปีใหม่ก้มลงดุลูกน้อย เพราะคราวที่แล้วทำให้คนเป็นแม่ผิดหวัง“น้าว่าเป็นผู้หญิงแน่ๆ คุณแม่สวยขนาดนี้” จันทร์เอ่ย ด้วยประสบการณ์ที่เคยเดาเพศจากคุณแม่หลายๆคน“งั้นผมเดาเป็นผู้ชายแล้วกัน” โสภณพูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอ เขาเลือกที่จะแทงสวนคนรั
ผ่านไปหนึ่งเดือน ทุกอย่างเข้าสู่ภาวะปกติปีใหม่ยังคงทำงานอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม คอยขีดๆ เขียนๆ ร่างคอลเลกชั่นใหม่ซึ่งตอนนี้แบรนด์นิวเยียร์แอนด์พีกำลังจะตีตลาดเสื้อผ้าของคุณแม่วัยใสโดยคราวนี้เธอลงทุนเป็นพรีเซนเตอร์เลยเสียเอง“จะสี่ทุ่มแล้ว หยุดทำได้แล้วค่ะ” ชายหนุ่มผมสีเงินเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถือแก้วน
“นั่นมันคนท้อง มึงยังจะเอาอีกเหรอไอ้เวร” ชายร่างสูงเอ่ย“กูไม่ติด เมียกูเพิ่งหนีไปกับผัวใหม่อาทิตย์ก่อน กูเงี่ยนกูอยากเอามัน” ชายร่างเล็กพูดขึ้นไว้ไหล่เล็กน้อย แต่อีกคนหัวเราะพร้อมกับส่ายหน้า“เอ่อ งั้นกูไปรอด้านนอกแล้วกัน ขอให้มีความสุขนะเพื่อน ถ้าเด็ดกูต่อคิวนะ หึหึ”พูดจบอีกคนก็รีบเดินออกไปทิ้งไว
ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้าง พอรู้ตัวอีกทีก็มีหน้ากากออกซิเจนครอบปาก ตรงแขนมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด เสียงสัญญานชีพจรดังสม่ำเสมอเป็นสัญญาว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก“ตื่นแล้วไงไอ้ลูกชาย” เสียงทุ้มของหิรัญเอ่ย ก่อนที่ดวงตาคมจะเลื่อนมองชายวัยกลางคนกำลังทำหน้าขรึม ขณะที่ข้างกายมีหญิงสาวคนหนึ่ง
“แค่หัวเดียวเหรอหนู งั้นป้าแถมผักบุ้งไปฝากครูโสด้วยแล้วกัน” แม่ค้าร่างท้วมเอ่ยพลางหยิบผักใส่ถุงหูหิ้วส่งให้หญิงสาว“ขอบคุณแทนพ่อโสด้วยนะคะ”ร่างบางส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วรับถุงมาใส่ตะกร้า ก่อนจะเดินวนหาวัตถุดิบอื่นๆ จนเกือบเต็มตะกร้าใบใหญ่ ลืมไปว่าท้องของเธอตอนนี้มีลูกน้อยอยู่อีกคนทำให้เธอรู้สึกหนั
“อืม” ร่างบางตอบรับในลำคอเอาหน้าฟุบลงไปกับโต๊ะโดยมีแขนกั้นเอาไว้ ยิ่งได้กลิ่นอาหารที่ลอยตามลมมา ยิ่งรู้สึกเวียนหัวเข้าไปอีกจนเธอต้องคว้าเอายาดมขึ้นมาแกว่งที่ปลายจมูกให้หายวิงเวียน“อย่าฝืนเลย ขาดแค่วันเดียวไม่เป็นไรหรอก ไปไหมเดี๋ยวป่านพาไป” สายป่านเอ่ยอาสารู้สึกเป็นห่วงเพื่อนรักเป็นอย่างมาก ตั้งแต่ว
“พี่ลุกซ์รู้จักเหรอคะ” เสียงใสเอ่ยถามคนนั่งๆเมื่อเห็นว่าเขามองตามชายหญิงคู่หนึ่งด้วยสายตาไม่พอใจ แต่ทว่าเจ้าของเรือนผมสีควันบุหรี่กลับไม่ตอบ หนำซ้ำยังส่งสายตาเย็นชาจนหญิงสาวรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ภายในใจ“วันนี้พี่มีธุระ เดี๋ยวให้คนไปส่งเราแล้วกัน” ลุกซ์ตอบกลับเสียงเรียบก่อนจะยกโทรศัพท์โทรสั่งลูกน้องสร้
เวลาสามเดือนช่างผ่านไปไวราวกับโกหก ใครจะเชื่อว่าเด็กสาวในวัยยี่สิบจะทำให้ยอดขายโตขึ้นจากเดิมขึ้นสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ด้วยกัน อีกทั้งยังมีท่าทีว่าจะทำให้ร้านเอชดีบาร์เติบโตยิ่งขึ้นไปอีก แต่ถึงอย่างนั้นงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ปีใหม่จะได้ทำงานในฐานะมาเก็ตติ้งชั่วคราว ถึงจะรู้สึกใจห
ทางด้านลุกซ์เองก็รับรู้ถึงแรงบีบรัดอย่างรุนแรง เขาไม่ทู่ซี้ดันเข้าไปเพื่อตัวเองจะได้มีความสุขอยู่ฝ่ายเดียว เลือกที่จะแช่แท่งร้อนอยู่อย่างนั้น นานนับหลายนาที จนสุดท้ายดอกบัวก็กลืนกินแท่งร้อนไปจนหมด“เก่งมากค่ะ”ชายหนุ่มเอ่ยชมพร้อมกับปัดเส้นผมที่ตกลงมาปิดใบหน้าหวาน ดวงตากลมโตจ้องมองการกระทำที่แสนอ่อนโ







