หนูเป็นของพี่คนเดียว

“แล้วหนูไม่กินเหรอครับ ทำไมตักให้พี่แค่ชามเดียวล่ะ”

“พี่เรย์กินเลยค่ะ หยีจะกลับแล้ว”

“หนูจะกลับไปไหน”

เรย์เอ่ยถามคนที่สวมเสื้อยืดของเขาเพียงตัวเดียว เสื้อตัวใหญ่หลวมโพรกปิดลงมาจนถึงหน้าขาของร่างเล็ก เมื่อเจอเสียงห้วน ๆ เข้าไปร่างเพรียวบางถึงกับอึกอัก

“ก็…งานของหยีเสร็จแล้วนี่คะ”

ยาหยีตอบไปตามจริง ถึงแม้เมื่อคืนเธอจะไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสมบูรณ์ก็เถอะ แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องอยู่ที่นี่ต่อเสียหน่อย

“พี่คิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วเสียอีก”

“อะ…”

เสียงหวานร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อโดนมือใหญ่กระตุกข้อมือจนเธอเสียหลักล้มลงไปนั่งบนตักแกร่ง เรย์จับยาหยีให้นั่งคร่อมหน้าขาของเขาโดยการหันหน้าเข้าหากัน 

ดวงตาคมดุดันมองใบหน้าหวานที่แสดงสีหน้าไม่ถูก เพราะอยู่ในท่าทางล่อแหลม ก็ถ้าหากบางอย่างมันดุดันออกมาทิ่มแทงเธอที่ไม่ได้สวมแม้แต่ชั้นใน เธอยังจะได้กลับบ้านอยู่อีกไหม

“เมื่อคืนพี่บอกไปแล้วว่า ตั้งแต่นี้ไปหนูจะเป็นคนของพี่”

“หยีไม่เข้าใจ”

คำว่าคนของพี่เรย์อะไรนั่นยาหยีไม่เข้าใจหรอกว่าหมายความว่ายังไง ตอนนี้คิ้วเรียวสวยจึงขมวดเข้าหากันยุ่งไปหมดแล้ว

“ยาหยีไม่ต้องลำบากไปทำงานที่ร้านของไอ้เชนแล้ว เพราะพี่จะดูแลหนูเอง”

เรย์อธิบายให้ฟัง เหตุผลของเขาไม่ได้มากไปกว่าถูกใจ และชอบที่ยาหยีไม่เหมือนคนอื่น ๆ ที่เคยผ่านมา แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างเล็กจะเข้าใจอะไรยากเหลือเกิน

“พี่เรย์จะมาดูแลหยีทำไมคะ ในเมื่อยาหยีก็ดูแลตัวเองได้”

“พี่รู้ว่ายาหยีเก่ง จะว่ายังไงดี ประมาณว่าเสี่ยเลี้ยงหรือจะให้ทันสมัยหน่อยก็ชูการ์แด๊ดดี้อะไรแบบนั้น”

“บ้า พี่เรย์พูดอะไรเนี่ย”

ยาหยีลืมตัวถึงกับทุบกำปั้นใส่อกแกร่งไปทีหนึ่ง ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ สองแขนโอบประคองเอวบางของคนบนตักไว้หลวม ๆ

“พี่ชอบหนูมาก ขอให้พี่ดูแลหนูได้ไหมครับ”

เรย์บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตากลมโตหลบสายตาไม่กล้ามองใบหน้าหล่อเหลาตรง ๆพอเห็นว่าน้องไม่ตอบ ริมฝีปากได้รูปจึงกดจูบแผ่วเบาที่หน้าผาก

“เป็นคนของพี่แล้วหนูจะไม่ลำบาก พี่จะดูแลหนูให้เหมือนเจ้าหญิงเลย”

ยาหยีถูกล่อลวงด้วยคำหวาน ตลอดทั้งชีวิตของเธอไม่เคยมีใครเห็นค่า แม้กระทั่งแม่แท้ ๆ ยังรักน้องมากกว่าจนหาเรื่องไล่เธอออกจากบ้านหลายครั้งหลายหน

ชีวิตของยาหยีไม่เคยรู้จักกับคำว่าห่วงหา ดูแลเอาใจใส่ เธอไม่เคยได้เป็นคนสำคัญของใคร แต่ตอนนี้เรย์กลับทำให้เธอรู้สึกว่าเธอมีค่า เป็นคนสำคัญของใครสักคน คงไม่เป็นไร หากยาหยีจะไว้ใจ และยอมให้ชายหนุ่มเข้ามาในชีวิตที่แสนไร้ค่าของเธอ

“หยี… ตกลงค่ะ”

ผ่านมาสองสัปดาห์แล้วหลังจากที่ยาหยีตัดสินใจยอมให้เรย์เป็นเจ้าของชีวิต ทุกอย่างในชีวิตของเธอเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ วันเสาร์อาทิตย์ เธอไม่ต้องไปทำงานที่ร้านกาแฟทั้งยังไม่ต้องไปทำงานพาร์ตไทม์รอบดึกที่ร้านสะดวกซื้ออีกต่อไปแล้ว

วันธรรมดาที่มีเรียนก็ไม่ต้องพาร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการเรียนทั้งวันไปทำงานต่อ ยาหยีไม่ต้องนั่งรถเมล์มาที่มหาวิทยาลัยเพราะเรย์จะขับรถมาส่งทุกเธอทุกเช้าก่อนไปทำงาน

ตอนเย็นก็จะมารับกลับทุกวัน เว้นเสียแต่ว่าวันไหนเรย์ต้องอยู่ทำงานจนถึงค่ำเธอถึงจะนั่งแท็กซี่กลับเอง

อีกอย่างยาหยีไม่ต้องกลับไปอยู่ที่ห้องเช่าแคบ ๆ ของตัวเองแล้ว เรย์ให้เธอย้ายมาอยู่ด้วยกันที่คอนโด แม้กระทั่งเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ ยังไม่ยอมให้เธอกลับไปเก็บ บอกแค่ว่าจะซื้อให้ใหม่ เรย์ซื้อของให้เธอเยอะแยะไปหมดรวมถึงให้เงินใช้อย่างไม่ขาดมือ จนบางครั้งก็กลัวใจตัวเองว่าจะเสียคนเข้าสักวัน ถึงจะบอกว่าไม่อยากได้แต่สุดท้ายเธอก็ขัดใจเรย์ไม่ได้อยู่ดี

อย่างวันนี้ที่เป็นวันอาทิตย์เรย์ก็พาเธอมาที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อที่จะซื้อเสื้อผ้าให้

“หนูชอบสีไหน สีฟ้าหรือว่าสีเหลือง”

เสียงนั้นเรียกให้ยาหยีหลุดจากภวังค์ความคิด ดวงตากลมโตมองเสื้อสเวตเตอร์ตัวใหญ่ที่เรย์ถืออยู่ ในมือขวาเป็นสีฟ้าอ่อน ส่วนในมือซ้ายเป็นสีเหลืองมัสตาร์ด

“เสื้อผ้าของหยีเยอะแล้วนะคะ ตู้เสื้อผ้าจะไม่มีที่ใส่แล้ว”

 ยาหยีพูด ลองนับ ๆ ดูเสื้อผ้าที่เรย์ซื้อให้น่าจะเกินห้าสิบตัวไปแล้ว เธอเพิ่งเอาออกมาใส่ได้แค่ไม่กี่ตัวด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนว่าเรย์จะชอบซื้อเสื้อผ้าให้เธอเหลือเกิน บางทีอยู่ห้องด้วยกันก็จับแต่งตัวลองเสื้อผ้าตัวนั้นตัวนี้เหมือนกำลังเล่นแต่งตัวตุ๊กตา

“เดี๋ยวพี่ซื้อตู้ใบใหม่ให้”

“พี่เรย์อะ”

ร่างเล็กบางทำหน้ามุ่ยใส่คนที่พูดง่าย ๆ ไปเสียทุกเรื่อง รู้แล้วว่าพี่เรย์รวย แต่เก็บเงินไว้บ้างก็ได้ ไม่เห็นต้องซื้อของให้เธอเยอะขนาดนี้เลย

“สีเหลืองแล้วกัน หนูตัวขาว ใส่สีเหลืองน่าจะขึ้น”

เรย์ตัดสินใจเองเสร็จสรรพหันกลับไปแขวนตัวสีฟ้าไว้ตามเดิม ก่อนจะยื่นสเวตเตอร์สีเหลืองในไม้แขวนเสื้อมาให้

“ไปลองให้พี่ดูหน่อยนะครับ”

“ยังไม่ลองได้ไหมคะ หยีร้อน”

ยาหยีอิดออด อากาศตอนนี้ร้อนอบอ้าวเกินกว่าจะลองใส่สเวตเตอร์ไหมพรมหนา ๆ ไม่อยากจะใส่ด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่ เพราะเรย์บอกว่าชอบเวลาที่เธอใส่แค่สเวตเตอร์ตัวใหญ่ ๆ แค่ตัวเดียว