ยังไม่พร้อม พี่รอได้

“หรือว่าหนูรังเกียจพี่”

เรย์แกล้งถาม ใบหน้าหวานของคนใต้ร่างส่ายไปมาทันที

“ไม่ใช่นะคะ หยีไม่ได้รังเกียจพี่เรย์”

เห็นสีหน้าตื่น ๆ ของเด็กน้อยแล้วเรย์แอบรู้สึกผิดนิดหน่อยที่แกล้ง เขายิ้มน้อย ๆ พลางลูบมือไปตามเรือนร่างที่พอได้จับเต็ม ๆ มือแล้วจึงได้รู้ว่านุ่มไปทุกส่วนโดยเฉพาะสะโพกกลมกลึงที่เขาตะปบลงมาเต็มมือ ขนาดสัมผัสผ่านเนื้อผ้ายังนุ่มมือถึงขนาดนี้ แล้วถ้าได้สัมผัสผิวเนื้อโดยตรงจะรู้สึกดีเพียงใด

     “ตั้งแต่วันนี้ไปหนูคือคนของพี่ จำไว้นะ”

เรย์จูบที่แก้มนิ่มไล่ลงมาเฉียดริมฝีปากของคนตัวเล็ก กดจูบอ้อยอิ่งใกล้มุมปากอยู่นานสองนานก่อนจะช่วงชิงกลีบปากนุ่ม เพราะรู้ว่ายาหยียังไม่ประสากับเรื่องอย่างว่าจึงเริ่มอย่างค่อยเป็นค่อยไป

    “อือ… พี่เรย์”

    คนไม่ประสาร้องท้วงด้วยความตกใจ มือน้อย ๆ พยายามผลักร่างกำยำให้ลุกออกจากกาย

    “ยาหยีเงียบก่อน อย่ารบกวนพี่”

เรย์กระซิบกระซาบเสียงแหบพร่าทำเอาคนใต้ร่างขนลุกเกรียวด้วยความกลัวปนตื่นเต้น มือหนายังคงลูบเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเบา ๆ อย่างปลอบโยน ในขณะที่ปากบดจูบคลึงลงไปซ้ำ ๆ จนร่างเล็กครางในลำคอ

มือบางขยุ้มเสื้อของชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ ยาหยีถึงกับสะดุ้งเมื่อลิ้นอุ่นชื้นสอดแทรกเข้ามาตามรอยแยกของริมฝีปาก ลิ้นเล็กถอยหนีด้วยความตื่นตระหนก แต่สุดท้ายแล้ว เรย์ก็สามารถเกี่ยวเอาแผ่นเนื้อนิ่มมาหยอกล้อได้สำเร็จ

ทั้งดูด และดึงสลับกับตวัดเกี่ยวพันจนน้ำใส ๆ ไหลย้อยลงตามมุมปากของคนเด็กกว่า ลมหายใจของยาหยีถูกช่วงชิงจนหายใจไม่ทัน ยิ่งไปกว่านั้น… ยาหยีเริ่มรู้สึกเจ็บบริเวณปากนุ่มไปหมดเพราะถูกอีกฝ่ายจูบอยู่แบบนั้นนานแล้ว

“ฮือ พี่เรย์ หยีหายใจไม่ออกค่ะ”

เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ ยาหยีถึงกับครางหอบ ดวงตาหวานฉ่ำปรือตามองคนด้านบนอย่างที่เรย์คิดว่ามันยั่วยวนเป็นที่สุด

“ยาหยี หวานมาก”

เรย์กระซิบบอกชิดริมฝีปากนุ่มหลังจากกดจูบหนัก ๆ อยู่นาน คนฟังหน้าแดงแถมยังร้อนผ่าว ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดีกับคำพูดน่าอายที่ได้ฟัง

“พี่เรย์พูดอะไรก็ไม่รู้”

คนใต้ร่างพูดเสียงอ่อย เรย์เห็นท่าทีของยาหยีแล้วยิ่งชวนให้รัก และเอ็นดูมากขึ้นจนอยากให้เธอลองมาดูเอ็นเลย

“พี่ชอบหยี”

 ชายหนุ่มทิ้งน้ำหนักลงทาบทับร่างเล็กพร้อมทั้งเข้าจู่โจมซอกคอขาว ๆ ด้วยปาก ดูดดึงผิวเนื้อนิ่มจนยาหยีสะดุ้ง มือบางดันอกกว้างไว้ทำให้เรย์หยุดการกระทำ และเงยหน้าขึ้นมอง

“พะ…พี่เรย์”

“ครับ คนดี”

 เสียงทุ้มขานรับ รอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูด

 “จะทำเหรอคะ”

 ยาหยีถามเร็ว ๆ ด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างที่มองแวบเดียว เขาก็รู้ว่า เจ้าตัวกำลังเขิน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าคม เรย์รู้ว่าน้องหมายถึงอะไร แต่ก็ยังแกล้งถามกลับตามประสาคนขี้แกล้ง

“ทำอะไรครับ”

“พี่เรย์อย่าแกล้งหยีสิคะ”

ร่างเล็กมองค้อน เพราะรู้ตัวว่าโดนแกล้งเข้าแล้ว รอยยิ้มของเรย์ฟ้องอยู่แล้วว่าเข้าใจถึงคำถามของเธอ แล้วยังจะมาแกล้งกันอีก

“แกล้งอะไรกัน พี่แค่ถามเฉย ๆ ถ้าหนูไม่บอกพี่จะรู้ได้ยังไงล่ะครับว่าทำอะไร”

ไม่พูดเปล่า มือหนายังสอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตตัวบางเพื่อบีบเคล้นเอวคอดอย่างไม่เบามือนักจนยาหยีหลุดเสียงร้องออกมา

“หรือว่าทำแบบนี้…”

“ยะ… อย่าค่ะ”

มือใหญ่ลากไล้ปลายนิ้วสูงขึ้นจนถึงเนินอกอิ่ม แต่ยาหยีร้องห้ามไว้ทันก่อนที่จะเลยเถิดไปมากกว่านั้น หัวใจดวงน้อยเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอกแค่เผลอคิดไปว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้

เพียงแค่โดนสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นก็ทำเอาสะท้านไปทั้งตัว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็กลัวเกินกว่าจะปล่อยให้ทุกอย่างเกิดขึ้นได้

เธอกับเขาเพิ่งจะเจอกันได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง เรย์ยังถือว่า เป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธออยู่เลย คนอื่น ๆ ที่ทำงานแบบนี้ทำใจนอนกับคนแปลกหน้าได้ยังไงกันนะ

เห็นท่าทางตื่นกลัวเหมือนกระต่ายตัวน้อยที่เผชิญหน้ากับราชสีห์แล้ว ชายหนุ่มก็ทำไม่ลง เขาผละออกมาเหยียดตัวขึ้นนั่ง ก่อนที่ร่างเพรียวบางจะลุกตาม ยาหยีโกยผ้าห่มไปกอดไว้ ดวงตากลมโตน้ำตาคลอเพราะกลัวว่าจะโดนดุ

“จะอะไรกันนักหนาวะ”

เรย์หัวเสีย เมื่อไม่ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ การกระทำของคนข้างกายทำให้ยาหยีทำตัวไม่ถูก ยิ่งเห็นอีกฝ่ายเสยผมพร้อมทั้งสบถคำหยาบยิ่งสะดุ้งน้ำตาร่วง

“หยี… หยีขอโทษนะคะ”

ร่างเล็กสั่นสะท้าน แม้แต่น้ำเสียงก็สั่นตาม เธอหวาดกลัวเกินกว่าจะยอมให้ชายหนุ่มพรากความสาวไปจากเธอได้ เธอไม่น่าคิดผิดมาทำงานนี้เลย

เรย์เหลือบมองใบหน้าหวานที่มีน้ำตายอมรับเลยว่า หงุดหงิดที่ยาหยีไม่ยอมให้เขาสัมผัส แต่พอเห็นน้ำตาของคนตัวเล็กแล้วความหงุดหงิดที่มีก็หายไปได้อย่างง่ายดายแทนที่ด้วยความสงสารปนเอ็นดูคนที่ร่างเล็กสะอื้นไห้ ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวปนเสียใจ ใช้มือถูจมูกตัวเองจนจมูกแดงไปหมดแล้ว

“อย่าร้องไห้เลยนะยาหยี พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรหนูเลย”

ชายหนุ่มขยับเข้ามาสวมกอดคนเป็นน้อง

มือบางกำชายเสื้อเขาแน่น ใบหน้าเปื้อนน้ำตาซุกอยู่กับอกเขาพลางพูดเสียงอู้อี้

       “แต่เมื่อกี้พี่…”