ความรักเริ่มถักทอ

คนถูกกอดพูดตะกุกตะกัก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เกิดขึ้น เรย์พยายามควบคุมอารมณ์ด้วยการถอนหายใจอย่างแผ่วเบา

 “พี่ขอโทษ ยาหยีอย่าโกรธพี่เลยนะครับ”

“ไม่ค่ะ หยีไม่ได้โกรธพี่นะคะ ว่าแต่พี่เรย์โกรธไหมคะที่หยี ฮึก… ไม่ยอมให้พี่ทำ หยีกลัว หยีขอโทษ…”

เด็กน้อยยิ่งมีคนปลอบก็จะยิ่งร้องเห็นท่าจะจริง เรย์คิดแบบนั้น เพราะแทนที่ยาหยีจะสงบลงกลับยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก ปากก็พร่ำพูดคำว่าขอโทษออกมา ริมฝีปากอุ่นจึงจูบลงที่เรือนผมนุ่มก่อนจะเรียกชื่อของเธอ

“ยาหยีครับ”

ยาหยีเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งที่ยังสะอื้น เรย์เช็ดน้ำตาออกจากแก้มเนียนพร้อมทั้งยิ้มให้

“พี่ว่าหนูไม่เหมาะกับงานนี้หรอก”

“ทำไมล่ะคะ”

“เพราะหนูเป็นเด็กดีเกินไป”

 เรย์บอกอย่างเอ็นดู โชคดีแค่ไหนแล้วที่แขกคนแรกในค่ำคืนนี้ของเธอเป็นเขา เพราะถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงไม่มีใครใจดีมานั่งปลอบเด็กขายที่ร้องไห้ กลัวเสียสาวอยู่แบบนี้หรอก 

 เช่นเดียวกันถ้าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่ยาหยี เขาก็ไม่มีทางที่จะหยุดเหมือนกัน แต่เธอบริสุทธิ์ และไร้เดียงสาเกินกว่าที่เขาจะทำใจข่มเหงลง

 “ขอโทษค่ะ ที่หยีทำให้พี่เรย์เสียเวลา แต่ขอร้องล่ะ อย่าบอกเรื่องนี้กับคุณเชนเลยนะคะ เพราะหยียังต้องการใช้เงิน”

ยาหยีบอกอย่างรู้สึกผิด มือจิกผ้าปูที่นอนด้วยความหวาดกลัวปนเสียใจ แต่คงจะจริงอย่างที่เรย์ว่า ถึงเธออยากได้เงินมากแค่ไหน พอเอาเข้าจริง ๆ แล้วเธอกลับทำใจทำงานนี้ไม่ได้หรอก ไม่ว่าอย่างไรก็ฝืนใจทำไม่ลงจริง ๆ ถ้าเรย์ไม่พอใจ เธอก็เข้าใจ

“ไม่เป็นไรเลยครับ พี่ไม่ได้โกรธหนู พี่เข้าใจ”

ชายหนุ่มยิ้มอ่อนโยน เขาคิดว่าใบหน้าแดงก่ำหลังจากร้องไห้ของยาหยีช่างน่ารัก พอเขาพูดไปแบบนั้นยาหยีจึงพอยิ้มออก แต่ก็ยังถามซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“พี่เรย์จะไม่ทำจริง ๆ ใช่ไหมคะ”

“ถามแบบนี้หนูอยากให้พี่ทำเหรอ”

“ไม่ใช่นะ!”

ยาหยีส่ายหน้าปฏิเสธเสียงดังอย่างลืมตัว ชายหนุ่มถึงกับหลุดหัวเราะ มือหนาวางลงบนศีรษะกลมโคลงไปมาเบา ๆ

“พี่ไม่ทำหรอกครับ พี่จะรอวันที่หนูพร้อม ยอมเป็นของพี่ด้วยหัวใจ”

ใบหน้าหวานเปลี่ยนสีแดงระเรื่อ ชายหนุ่มพูดราวกับว่า ระหว่างเธอกับเขาจะไม่จบลงแค่คืนนี้นั่นจึงทำให้หัวใจของยาหยีสั่นไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฟันคมกัดริมฝีปากของตัวเองด้วยความเขินก่อนที่เรย์จะเชยคางเล็กให้ขึ้นมาสบสายตากัน

“แต่ว่า ตอนนี้หนูช่วยอาบน้ำให้พี่หน่อยได้ไหมครับ แค่อาบเฉย ๆ”

น้ำเสียงนุ่มทุ้มบวกกับสายตาอ่อนโยนที่จ้องมองมาทำให้ยาหยีไม่อาจปฏิเสธได้ ร่างเล็กพยักหน้ารับทั้งที่สองแก้มยังร้อนผ่าว

“ได้ค่ะพี่เรย์”

มือหนาสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า และเย็นชืดเมื่อเรย์ตั้งใจจะคว้าร่างของคนที่นอนกอดมาทั้งคืนเข้ามาในอ้อมแขนอีกครั้ง

“ยาหยี”

ร่างสูงลืมตาขึ้นมาอย่างแปลกใจ ที่นอนข้าง ๆ ไร้เงาของยาหยีที่ไม่รู้ว่า ลุกออกไปตั้งแต่เมื่อไร จำได้ว่า เมื่อคืนนี้เขากอดน้องไว้ทั้งคืน กลิ่นกายหอมกรุ่นยังติดปลายจมูกเขาอยู่เลย

“หายไปไหนกันนะ”

ชายหนุ่มก้าวลงจากเตียงเดินออกมานอกห้องนอน ผ่านห้องนั่งเล่นที่เงียบเชียบกระทั่งเดินมาจนถึงห้องครัวจึงได้เจอกับร่างเล็กที่เขาคิดว่าเจ้าตัวคงหนีกลับไปแล้วเสียอีก 

เรย์ยืนมองคนตัวเล็กบางที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาอยู่นานสองนาน แต่ถึงกระนั้นยาหยีก็ไม่รู้ตัวว่าโดนแอบมอง 

“ลันลา ลัน^”

มือบางกำลังตักอาหารในหม้อใส่ชาม ปากก็ฮัมเพลงไปด้วยอย่างอารมณ์ดีเป็นความสดใสอย่างที่เรย์ไม่เคยเจอมาก่อน

ยาหยีน่ารัก และละเอียดอ่อน แม้กระทั่งภรรยาของเขายังไม่เคยตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าแบบนี้เลยสักครั้งถึงจะแต่งงานกันมาหลายปีก็ตาม อาจจะเป็นเพราะเธอไม่ใช่สายแม่บ้าน งานหลัก ๆ ของเธอก็คือการเลี้ยงลูกแค่นั้น แต่เธอก็เป็นแม่ของลูกที่ดี

“ทำอะไรให้พี่กินครับ หอมจัง”

ร่างเพรียวบางสะดุ้งจนเกือบทำทัพพีร่วงจากมือเมื่อโดนสวมกอดจากทางด้านหลัง คางของอีกฝ่ายเกยลงมาบนไหล่บาง ลมหายใจอุ่นร้อนสัมผัสโดนแก้มทำเอายาหยีหน้าร้อนผ่าวยืนนิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อน

“ข้าวต้มกุ้งค่ะ”

“น่ากินจังเลยครับ”

“หยีขอโทษนะคะที่เสียมารยาทใช้ครัวโดยไม่ได้ขอก่อน แต่หยีเห็นว่าในตู้เย็นมีของสดอยู่เลยอยากทำอาหารให้พี่เรย์กิน”

ยาหยีบอกอย่างเกรงใจ เพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะไม่พอใจ แต่เจ้าของห้องเพียงแค่ครางรับในลำคอไม่ได้ต่อว่าอะไร และยังชมเธออีกต่างหาก

“ไม่เป็นไรครับ พี่ต้องดีใจมากกว่าที่มีคนทำอาหารอร่อย ๆ ให้กิน ปกติตอนเช้าพี่ดื่มแค่กาแฟแก้วเดียว”

“งั้นพี่เรย์ไปอาบน้ำแล้วค่อยออกมากินข้าวนะคะ เดี๋ยวหยีจะชงกาแฟไว้ให้นะ”

 ยาหยีชอบทำอาหาร เธอเคยทำงานในร้านอาหารอยู่หลายเดือนพอโดนชมว่าทำอาหารน่ากินจึงยิ้มไม่หุบ ลืมไปเสียสนิทว่า กำลังโดนกอดอยู่ แม้กระทั่งตอนที่ริมฝีปากอุ่นกดลงมาบนแก้มยังไม่ทันได้สนใจมากไปกว่าการตักข้าวต้มกุ้งหน้าตาน่ากินใส่ชาม

“พี่ดื่มกาแฟดำนะ ไม่ใส่ครีม ไม่ใส่น้ำตาล ขอบคุณครับคนดี”

กว่าจะรู้ตัวว่าโดนฉวยโอกาสก็ตอนที่เรย์ ขโมยหอมแก้มเธออีกครั้งก่อนจะผละจากไป ยาหยีได้แต่ก้มหน้างุดซ่อนแก้มแดง ๆ เอาไว้ ทว่าไม่อาจหลุดรอดจากสายตาของเรย์ไปได้ เธอกำลังเริ่มหลงรักเขาด้วยหัวใจ