เป็นเด็กพี่ดีกว่า

ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่สามารถละสายตาจากคนตัวเล็กได้เลย ดวงตากลมโตคู่นั้นมองอย่างไรก็ไม่น่าจะมาทำงานในที่แบบนี้ได้เลยเธอดูใสซื่อเกินกว่าจะเป็นเด็กขาย แต่บางทีความไร้เดียงสาอาจจะเป็นที่ถูกใจของแขกหลาย ๆ คนก็ได้เหมือนอย่างที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ไง เขาเริ่มถูกใจเธอเข้าแล้ว

แค่เพียงได้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์กับกลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดเขาก็แทบทนรอไม่ไหว อยากจะเห็นเต็มแก่แล้วว่าร่างกายภายใต้ร่มผ้าของยาหยีจะทำให้เขาคลั่งได้ขนาดไหน

      “ถ้าอย่างนั้น… คืนนี้น้องหยีไปกับพี่นะครับ”

เรย์บอกด้วยรอยยิ้มอย่างที่เขามั่นใจว่าไม่มีใครปฏิเสธได้ และแน่นอนว่ายาหยีก็เช่นกัน ร่างเพรียวบางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าในที่สุด

คอนโดหรูย่านใจกลางเมืองน่าตื่นตาตื่นใจไม่น้อยสำหรับยาหยี หญิงสาวไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้เธอจะมีปัญญาได้เข้ามาเหยียบ ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ ชั้นยี่สิบสามที่ตลอดทั้งชั้นมีเพียงสองห้อง และหนึ่งในนั้นคือห้องของเรย์

เมื่อเข้ามาในห้องยาหยีถึงกับลืมตัวปรี่ไปเกาะหน้าต่างบานใหญ่ซึ่งเป็นกระจกสามารถมองเห็นบรรยากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพฯได้โดยรอบ

“โอ้โฮ ห้องของพี่เรย์วิวสวยมากเลยค่ะ”

 เรย์มองภาพนั้น และอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ความใสซื่อไร้เดียงสาอย่างที่ไม่เคยพบเจอทำให้ยาหยีแตกต่างจากคู่นอนคนอื่น ๆ ของเขา

เรียวขาแกร่งก้าวเข้าไปยืนประชิดแผ่นหลังบางของคนที่ทาบมือกับกระจก เสียงหวานพูดว่าสวยซ้ำ ๆ อย่างน่าเอ็นดู

“ชอบไหมครับ”

ชายหนุ่มถือวิสาสะสวมกอดเอวบางพร้อมทั้งเกยคางลงบนไหล่เล็ก ยาหยีพยักหน้ารับ เรย์เผลอตัวสูดเอากลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนผมของยาหยีเข้าปอด แต่เพียงแค่นี้ก็ทำให้บางสิ่งที่สงบนิ่งตื่นตัวได้แล้ว

“ชอบค่ะ หยีชอบมากเลยค่ะ พี่เรย์รวยจัง”

คนในอ้อมกอดตอบประสาซื่อ เรย์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ริมฝีปากจูบลงที่ขมับของคนในอ้อมแขน

“ไม่เท่าไรหรอกครับ คนที่รวยกว่าพี่มีตั้งเยอะ”

“แค่นี้ก็รวยมาก ๆ แล้ว น่าอิจฉาจัง”

ท้ายประโยคของยาหยีราวกับจะบ่นกับตัวเองเสียมากกว่า แต่คนรวยขนาดนี้ก็น่าอิจฉาจริง ๆ อยากจะทำอะไรก็คงจะทำได้ตามใจเพราะมีเงิน ไม่เหมือนเธอที่ลำบากต้องอดมื้อกินมื้อมาทั้งชีวิต

พอเข้ามหาวิทยาลัยยิ่งลำบากเพราะค่าใช้จ่ายเยอะขึ้นจนเงินที่ได้จากการทำงานร้านกาแฟและร้านสะดวกซื้อไม่พอใช้ สุดท้ายจึงต้องสิ้นคิดถึงขั้นต้องยอมขายตัว

“หยีไม่เคยได้นั่งรถหรู ๆ เหมือนรถของพี่เรย์มาก่อนเลย บ้านของหยีก็เป็นแค่บ้านเช่าหลังเล็ก ๆ ห้องน้ำของพี่เรย์อาจจะใหญ่กว่าด้วยซ้ำ”

เรย์ขมวดคิ้วกับคำพูดเหล่านั้น พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วว่าทำไมคนตรงหน้าถึงได้มาทำงานอย่างว่า หรือไม่ยาหยีก็อาจจะสร้างเรื่องขึ้นมาหวังให้เขาเห็นใจก็ได้

แต่พอจับไหล่เล็กให้หันกลับมา และจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใส เรย์ก็มั่นใจได้ในทันทีว่าเจ้าของร่างเล็กพูดความจริงเพราะสายตาของยาหยีไม่ได้โกหก

“หนูลำบากขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

นิ้วยาวแตะไล้แผ่วเบาบนแก้มนิ่มที่อุ่นน้อย ๆ สรรพนามที่ใช้ต่างออกไปจากเดิมแสดงถึงความเอ็นดู ยาหยีพยักหน้าตอบคำถามนั้นด้วยสีหน้าที่เศร้าลง

“อือ แต่หยีชินแล้วแหละ เพราะอยู่แบบนั้นมาตั้งแต่เกิด อยากได้อะไรก็ต้องทำงานหาเงินเอง”

“พี่ถามได้ไหมว่า ทำไมหนูถึงมาทำงานนี้”

เรย์ยังอยากฟังคำตอบจากปากของเจ้าตัว ว่าเหตุผลที่ยาหยีเลือกจะมาทำงานแบบนี้คืออะไร

“หยีต้องจ่ายค่าเทอม ลำพังแค่เงินที่หาได้จากงานเก่ามันไม่พอ หยีจึงต้องมาทำงานแบบนี้ค่ะ”

 ยาหยีตอบไปตามจริง ชายหนุ่มพยักหน้าว่าเข้าใจ

“หนูอายุสิบแปดหรือยัง”

“ยี่สิบแล้วค่ะ หยีเรียนปีสองแล้ว”

อายุของยาหยีไม่ได้ผิดจากที่เขาคาดเดาไว้สักเท่าไร อย่างน้อยเรย์ก็แน่ใจได้ว่า เขาจะไม่ได้ทำผิดเรื่องพรากผู้เยาว์หรืออะไรทำนองนั้น แต่ถึงอย่างไร เด็กอายุเท่านี้ก็ควรจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้ไหม ไม่ควรต้องลำบากถึงขนาดต้องมาทำงานขายตัว

“ต่อไปนี้ถ้าหนูอยากได้อะไรก็บอกพี่นะ จะได้ไม่ต้องทำงานหาเงินให้เหนื่อย”

ชายหนุ่มประคองร่างเล็กพามานั่งที่เตียงกว้าง ถือโอกาสจูบแก้มนิ่มของคนที่นิ่งไปหลังจากที่ได้ยินเขาพูดออกมาอย่างนั้น พอเห็นว่ายาหยีเงียบไปเสียงทุ้มจึงถามย้ำอีกครั้ง

“เข้าใจที่พี่บอกไหมครับคนเก่ง”

“หยีเกรงใจ ไม่อยากรบกวนพี่เรย์”

ยาหยีส่ายหน้า ไม่รู้จะรับความช่วยเหลือจากเรย์ในฐานะอะไร ที่ผ่านมาเธอก็ทำงานเลี้ยงแม่ เลี้ยงน้อง ส่งเสียตัวเองเรียนจนจบมัธยมปลายมาได้ ถ้าจะให้ทำต่อไปก็คงไม่ได้ลำบากไปมากกว่าเดิมสักเท่าไรหรอก

“ไม่รบกวนเลยครับ พี่ยินดีช่วย”

“พี่เรย์จะช่วยหยีในฐานะอะไรเหรอคะ?”

เรย์ยิ้มเมื่อได้ยินคำถามนั้นจากริมฝีปากสวย นิ้วยาวเชยคางของยาหยีขึ้นมามองสำรวจ ส่งผลให้ใบหน้าหวานแดงเรื่อกับความใกล้ชิดที่มากขึ้น จมูกคมสันแตะลงบนแก้มนิ่ม สูดดมกลิ่นหอมราวกับกลิ่นของแป้งเด็กซ้ำ ๆ อยู่แบบนั้น ก่อนจะผละออกมาจ้องมองดวงตาคู่สวยที่สั่นไหวน้อย ๆ

“พี่อยากช่วย ในฐานะที่หนูเป็นคนของพี่”

“แต่หยีไม่ได้เป็น…”

“ไม่พูดแบบนี้ครับ”

 ชายหนุ่มจุ๊ปากห้ามคนที่กำลังจะพูดไม่น่าฟัง สองมือหนากดไหล่เล็กให้นอนราบลงกับเตียง ยาหยีไม่ทันได้ตั้งตัวจึงได้แต่มองคนที่ขยับขึ้นมาคร่อมอยู่ด้านบนตาปริบ ๆ มือบางดันอกกว้างเอาไว้