Se connecterPartager
เป็นเด็กพี่ดีกว่า
Date de publication:
2026-01-14 10:09:54ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่สามารถละสายตาจากคนตัวเล็กได้เลย ดวงตากลมโตคู่นั้นมองอย่างไรก็ไม่น่าจะมาทำงานในที่แบบนี้ได้เลยเธอดูใสซื่อเกินกว่าจะเป็นเด็กขาย แต่บางทีความไร้เดียงสาอาจจะเป็นที่ถูกใจของแขกหลาย ๆ คนก็ได้เหมือนอย่างที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ไง เขาเริ่มถูกใจเธอเข้าแล้ว
แค่เพียงได้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์กับกลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดเขาก็แทบทนรอไม่ไหว อยากจะเห็นเต็มแก่แล้วว่าร่างกายภายใต้ร่มผ้าของยาหยีจะทำให้เขาคลั่งได้ขนาดไหน
“ถ้าอย่างนั้น… คืนนี้น้องหยีไปกับพี่นะครับ”
เรย์บอกด้วยรอยยิ้มอย่างที่เขามั่นใจว่าไม่มีใครปฏิเสธได้ และแน่นอนว่ายาหยีก็เช่นกัน ร่างเพรียวบางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าในที่สุด
คอนโดหรูย่านใจกลางเมืองน่าตื่นตาตื่นใจไม่น้อยสำหรับยาหยี หญิงสาวไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้เธอจะมีปัญญาได้เข้ามาเหยียบ ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ ชั้นยี่สิบสามที่ตลอดทั้งชั้นมีเพียงสองห้อง และหนึ่งในนั้นคือห้องของเรย์
เมื่อเข้ามาในห้องยาหยีถึงกับลืมตัวปรี่ไปเกาะหน้าต่างบานใหญ่ซึ่งเป็นกระจกสามารถมองเห็นบรรยากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพฯได้โดยรอบ
“โอ้โฮ ห้องของพี่เรย์วิวสวยมากเลยค่ะ”
เรย์มองภาพนั้น และอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ความใสซื่อไร้เดียงสาอย่างที่ไม่เคยพบเจอทำให้ยาหยีแตกต่างจากคู่นอนคนอื่น ๆ ของเขา
เรียวขาแกร่งก้าวเข้าไปยืนประชิดแผ่นหลังบางของคนที่ทาบมือกับกระจก เสียงหวานพูดว่าสวยซ้ำ ๆ อย่างน่าเอ็นดู
“ชอบไหมครับ”
ชายหนุ่มถือวิสาสะสวมกอดเอวบางพร้อมทั้งเกยคางลงบนไหล่เล็ก ยาหยีพยักหน้ารับ เรย์เผลอตัวสูดเอากลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนผมของยาหยีเข้าปอด แต่เพียงแค่นี้ก็ทำให้บางสิ่งที่สงบนิ่งตื่นตัวได้แล้ว
“ชอบค่ะ หยีชอบมากเลยค่ะ พี่เรย์รวยจัง”
คนในอ้อมกอดตอบประสาซื่อ เรย์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ริมฝีปากจูบลงที่ขมับของคนในอ้อมแขน
“ไม่เท่าไรหรอกครับ คนที่รวยกว่าพี่มีตั้งเยอะ”
“แค่นี้ก็รวยมาก ๆ แล้ว น่าอิจฉาจัง”
ท้ายประโยคของยาหยีราวกับจะบ่นกับตัวเองเสียมากกว่า แต่คนรวยขนาดนี้ก็น่าอิจฉาจริง ๆ อยากจะทำอะไรก็คงจะทำได้ตามใจเพราะมีเงิน ไม่เหมือนเธอที่ลำบากต้องอดมื้อกินมื้อมาทั้งชีวิต
พอเข้ามหาวิทยาลัยยิ่งลำบากเพราะค่าใช้จ่ายเยอะขึ้นจนเงินที่ได้จากการทำงานร้านกาแฟและร้านสะดวกซื้อไม่พอใช้ สุดท้ายจึงต้องสิ้นคิดถึงขั้นต้องยอมขายตัว
“หยีไม่เคยได้นั่งรถหรู ๆ เหมือนรถของพี่เรย์มาก่อนเลย บ้านของหยีก็เป็นแค่บ้านเช่าหลังเล็ก ๆ ห้องน้ำของพี่เรย์อาจจะใหญ่กว่าด้วยซ้ำ”
เรย์ขมวดคิ้วกับคำพูดเหล่านั้น พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วว่าทำไมคนตรงหน้าถึงได้มาทำงานอย่างว่า หรือไม่ยาหยีก็อาจจะสร้างเรื่องขึ้นมาหวังให้เขาเห็นใจก็ได้
แต่พอจับไหล่เล็กให้หันกลับมา และจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใส เรย์ก็มั่นใจได้ในทันทีว่าเจ้าของร่างเล็กพูดความจริงเพราะสายตาของยาหยีไม่ได้โกหก
“หนูลำบากขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
นิ้วยาวแตะไล้แผ่วเบาบนแก้มนิ่มที่อุ่นน้อย ๆ สรรพนามที่ใช้ต่างออกไปจากเดิมแสดงถึงความเอ็นดู ยาหยีพยักหน้าตอบคำถามนั้นด้วยสีหน้าที่เศร้าลง
“อือ แต่หยีชินแล้วแหละ เพราะอยู่แบบนั้นมาตั้งแต่เกิด อยากได้อะไรก็ต้องทำงานหาเงินเอง”
“พี่ถามได้ไหมว่า ทำไมหนูถึงมาทำงานนี้”
เรย์ยังอยากฟังคำตอบจากปากของเจ้าตัว ว่าเหตุผลที่ยาหยีเลือกจะมาทำงานแบบนี้คืออะไร
“หยีต้องจ่ายค่าเทอม ลำพังแค่เงินที่หาได้จากงานเก่ามันไม่พอ หยีจึงต้องมาทำงานแบบนี้ค่ะ”
ยาหยีตอบไปตามจริง ชายหนุ่มพยักหน้าว่าเข้าใจ
“หนูอายุสิบแปดหรือยัง”
“ยี่สิบแล้วค่ะ หยีเรียนปีสองแล้ว”
อายุของยาหยีไม่ได้ผิดจากที่เขาคาดเดาไว้สักเท่าไร อย่างน้อยเรย์ก็แน่ใจได้ว่า เขาจะไม่ได้ทำผิดเรื่องพรากผู้เยาว์หรืออะไรทำนองนั้น แต่ถึงอย่างไร เด็กอายุเท่านี้ก็ควรจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้ไหม ไม่ควรต้องลำบากถึงขนาดต้องมาทำงานขายตัว
“ต่อไปนี้ถ้าหนูอยากได้อะไรก็บอกพี่นะ จะได้ไม่ต้องทำงานหาเงินให้เหนื่อย”
ชายหนุ่มประคองร่างเล็กพามานั่งที่เตียงกว้าง ถือโอกาสจูบแก้มนิ่มของคนที่นิ่งไปหลังจากที่ได้ยินเขาพูดออกมาอย่างนั้น พอเห็นว่ายาหยีเงียบไปเสียงทุ้มจึงถามย้ำอีกครั้ง
“เข้าใจที่พี่บอกไหมครับคนเก่ง”
“หยีเกรงใจ ไม่อยากรบกวนพี่เรย์”
ยาหยีส่ายหน้า ไม่รู้จะรับความช่วยเหลือจากเรย์ในฐานะอะไร ที่ผ่านมาเธอก็ทำงานเลี้ยงแม่ เลี้ยงน้อง ส่งเสียตัวเองเรียนจนจบมัธยมปลายมาได้ ถ้าจะให้ทำต่อไปก็คงไม่ได้ลำบากไปมากกว่าเดิมสักเท่าไรหรอก
“ไม่รบกวนเลยครับ พี่ยินดีช่วย”
“พี่เรย์จะช่วยหยีในฐานะอะไรเหรอคะ?”
เรย์ยิ้มเมื่อได้ยินคำถามนั้นจากริมฝีปากสวย นิ้วยาวเชยคางของยาหยีขึ้นมามองสำรวจ ส่งผลให้ใบหน้าหวานแดงเรื่อกับความใกล้ชิดที่มากขึ้น จมูกคมสันแตะลงบนแก้มนิ่ม สูดดมกลิ่นหอมราวกับกลิ่นของแป้งเด็กซ้ำ ๆ อยู่แบบนั้น ก่อนจะผละออกมาจ้องมองดวงตาคู่สวยที่สั่นไหวน้อย ๆ
“พี่อยากช่วย ในฐานะที่หนูเป็นคนของพี่”
“แต่หยีไม่ได้เป็น…”
“ไม่พูดแบบนี้ครับ”
ชายหนุ่มจุ๊ปากห้ามคนที่กำลังจะพูดไม่น่าฟัง สองมือหนากดไหล่เล็กให้นอนราบลงกับเตียง ยาหยีไม่ทันได้ตั้งตัวจึงได้แต่มองคนที่ขยับขึ้นมาคร่อมอยู่ด้านบนตาปริบ ๆ มือบางดันอกกว้างเอาไว้
Dernier chapitre
คลั่งไคล้เด็กเลี้ยงไร้สถานะ หนูเป็นของพี่คนเดียว
“แล้วหนูไม่กินเหรอครับ ทำไมตักให้พี่แค่ชามเดียวล่ะ”“พี่เรย์กินเลยค่ะ หยีจะกลับแล้ว”“หนูจะกลับไปไหน”เรย์เอ่ยถามคนที่สวมเสื้อยืดของเขาเพียงตัวเดียว เสื้อตัวใหญ่หลวมโพรกปิดลงมาจนถึงหน้าขาของร่างเล็ก เมื่อเจอเสียงห้วน ๆ เข้าไปร่างเพรียวบางถึงกับอึกอัก“ก็…งานของหยีเสร็จแล้วนี่คะ”ยาหยีตอบไปตามจริง ถึงแม้เมื่อคืนเธอจะไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสมบูรณ์ก็เถอะ แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องอยู่ที่นี่ต่อเสียหน่อย“พี่คิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วเสียอีก”“อะ…”เสียงหวานร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อโดนมือใหญ่กระตุกข้อมือจนเธอเสียหลักล้มลงไปนั่งบนตักแกร่ง เรย์จับยาหยีให้นั่งคร่อมหน้าขาของเขาโดยการหันหน้าเข้าหากัน ดวงตาคมดุดันมองใบหน้าหวานที่แสดงสีหน้าไม่ถูก เพราะอยู่ในท่าทางล่อแหลม ก็ถ้าหากบางอย่างมันดุดันออกมาทิ่มแทงเธอที่ไม่ได้สวมแม้แต่ชั้นใน เธอยังจะได้กลับบ้านอยู่อีกไหม“เมื่อคืนพี่บอกไปแล้วว่า ตั้งแต่นี้ไปหนูจะเป็นคนของพี่”“หยีไม่เข้าใจ”คำว่าคนของพี่เรย์อะไรนั่นยาหยีไม่เข้าใจหรอกว่าหมายความว่ายังไง ตอนนี้คิ้วเรียวสวยจึงขมวดเข้าหากันยุ่งไปหมดแล้ว“ยาหยีไม่ต้องลำบากไปทำงานที่ร้านของไอ้เชนแล้ว
คลั่งไคล้เด็กเลี้ยงไร้สถานะ ความรักเริ่มถักทอ
คนถูกกอดพูดตะกุกตะกัก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เกิดขึ้น เรย์พยายามควบคุมอารมณ์ด้วยการถอนหายใจอย่างแผ่วเบา “พี่ขอโทษ ยาหยีอย่าโกรธพี่เลยนะครับ”“ไม่ค่ะ หยีไม่ได้โกรธพี่นะคะ ว่าแต่พี่เรย์โกรธไหมคะที่หยี ฮึก… ไม่ยอมให้พี่ทำ หยีกลัว หยีขอโทษ…”เด็กน้อยยิ่งมีคนปลอบก็จะยิ่งร้องเห็นท่าจะจริง เรย์คิดแบบนั้น เพราะแทนที่ยาหยีจะสงบลงกลับยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก ปากก็พร่ำพูดคำว่าขอโทษออกมา ริมฝีปากอุ่นจึงจูบลงที่เรือนผมนุ่มก่อนจะเรียกชื่อของเธอ“ยาหยีครับ”ยาหยีเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งที่ยังสะอื้น เรย์เช็ดน้ำตาออกจากแก้มเนียนพร้อมทั้งยิ้มให้“พี่ว่าหนูไม่เหมาะกับงานนี้หรอก”“ทำไมล่ะคะ”“เพราะหนูเป็นเด็กดีเกินไป” เรย์บอกอย่างเอ็นดู โชคดีแค่ไหนแล้วที่แขกคนแรกในค่ำคืนนี้ของเธอเป็นเขา เพราะถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงไม่มีใครใจดีมานั่งปลอบเด็กขายที่ร้องไห้ กลัวเสียสาวอยู่แบบนี้หรอก เช่นเดียวกันถ้าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่ยาหยี เขาก็ไม่มีทางที่จะหยุดเหมือนกัน แต่เธอบริสุทธิ์ และไร้เดียงสาเกินกว่าที่เขาจะทำใจข่มเหงลง “ขอโทษค่ะ ที่หยีทำให้พี่เรย์เสียเวลา แต่ขอร้องล่ะ อย่าบอกเรื่องนี้กับคุณเชนเลยนะคะ เพ
คลั่งไคล้เด็กเลี้ยงไร้สถานะ ยังไม่พร้อม พี่รอได้
“หรือว่าหนูรังเกียจพี่”เรย์แกล้งถาม ใบหน้าหวานของคนใต้ร่างส่ายไปมาทันที“ไม่ใช่นะคะ หยีไม่ได้รังเกียจพี่เรย์”เห็นสีหน้าตื่น ๆ ของเด็กน้อยแล้วเรย์แอบรู้สึกผิดนิดหน่อยที่แกล้ง เขายิ้มน้อย ๆ พลางลูบมือไปตามเรือนร่างที่พอได้จับเต็ม ๆ มือแล้วจึงได้รู้ว่านุ่มไปทุกส่วนโดยเฉพาะสะโพกกลมกลึงที่เขาตะปบลงมาเต็มมือ ขนาดสัมผัสผ่านเนื้อผ้ายังนุ่มมือถึงขนาดนี้ แล้วถ้าได้สัมผัสผิวเนื้อโดยตรงจะรู้สึกดีเพียงใด “ตั้งแต่วันนี้ไปหนูคือคนของพี่ จำไว้นะ”เรย์จูบที่แก้มนิ่มไล่ลงมาเฉียดริมฝีปากของคนตัวเล็ก กดจูบอ้อยอิ่งใกล้มุมปากอยู่นานสองนานก่อนจะช่วงชิงกลีบปากนุ่ม เพราะรู้ว่ายาหยียังไม่ประสากับเรื่องอย่างว่าจึงเริ่มอย่างค่อยเป็นค่อยไป “อือ… พี่เรย์” คนไม่ประสาร้องท้วงด้วยความตกใจ มือน้อย ๆ พยายามผลักร่างกำยำให้ลุกออกจากกาย “ยาหยีเงียบก่อน อย่ารบกวนพี่”เรย์กระซิบกระซาบเสียงแหบพร่าทำเอาคนใต้ร่างขนลุกเกรียวด้วยความกลัวปนตื่นเต้น มือหนายังคงลูบเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเบา ๆ อย่างปลอบโยน ในขณะที่ปากบดจูบคลึงลงไปซ้ำ ๆ จนร่างเล็กครางในลำคอมือบางขยุ้มเสื้อของชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ ยาหยีถึงกับสะดุ้งเมื่อล
คลั่งไคล้เด็กเลี้ยงไร้สถานะ เป็นเด็กพี่ดีกว่า
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่สามารถละสายตาจากคนตัวเล็กได้เลย ดวงตากลมโตคู่นั้นมองอย่างไรก็ไม่น่าจะมาทำงานในที่แบบนี้ได้เลยเธอดูใสซื่อเกินกว่าจะเป็นเด็กขาย แต่บางทีความไร้เดียงสาอาจจะเป็นที่ถูกใจของแขกหลาย ๆ คนก็ได้เหมือนอย่างที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ไง เขาเริ่มถูกใจเธอเข้าแล้วแค่เพียงได้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์กับกลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดเขาก็แทบทนรอไม่ไหว อยากจะเห็นเต็มแก่แล้วว่าร่างกายภายใต้ร่มผ้าของยาหยีจะทำให้เขาคลั่งได้ขนาดไหน “ถ้าอย่างนั้น… คืนนี้น้องหยีไปกับพี่นะครับ”เรย์บอกด้วยรอยยิ้มอย่างที่เขามั่นใจว่าไม่มีใครปฏิเสธได้ และแน่นอนว่ายาหยีก็เช่นกัน ร่างเพรียวบางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าในที่สุดคอนโดหรูย่านใจกลางเมืองน่าตื่นตาตื่นใจไม่น้อยสำหรับยาหยี หญิงสาวไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้เธอจะมีปัญญาได้เข้ามาเหยียบ ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ ชั้นยี่สิบสามที่ตลอดทั้งชั้นมีเพียงสองห้อง และหนึ่งในนั้นคือห้องของเรย์เมื่อเข้ามาในห้องยาหยีถึงกับลืมตัวปรี่ไปเกาะหน้าต่างบานใหญ่ซึ่งเป็นกระจกสามารถมองเห็นบรรยากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพฯได้โดยรอบ“โอ้โฮ ห้องของพี่เรย์วิวสวยมากเลยค่ะ” เรย์มอง
คลั่งไคล้เด็กเลี้ยงไร้สถานะ แรกพบเจอ
ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปสติกราคาแพงที่ประกบปากของเรย์สร้างความเหนอะหนะน่ารำคาญ แม้แต่กลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ จากหญิงสาวบนตักที่จงใจบดเบียดสะโพกลงมายังชวนให้มึนหัว “หยุดก่อนครับ” มือหนาดันตัวเธอให้ออกห่างเมื่อสาวเจ้าเริ่มสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปาก เรย์เช็ดรอยลิปสติกบนริมฝีปากของตัวเองด้วยหลังมือก่อนจะเอ่ยบอกอย่างสุภาพเพื่อไม่ให้เป็นการหักหาญน้ำใจกันจนเกินไป “ขอโทษนะ แต่คุณไปโต๊ะอื่นเถอะ”แม่สาวชุดแดงบนตักเขาตอนนี้เป็นถึงเบอร์หนึ่งของร้าน เพื่อนเขาซึ่งเป็นเจ้าของที่นี่บอกมาแบบนั้น เธอสวยมากข้อนั้นเรย์ไม่ปฏิเสธ แต่ความเจนจัดของมืออาชีพพวกนี้มันน่าเบื่อเกินไปสำหรับเขา “ทำไมล่ะคะ ฉันทำไม่ถูกใจเหรอ?”ใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงเหลอหลาทันทีเมื่อถูกไล่ซึ่ง ๆ หน้า แต่ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรนอกจากหยิบธนบัตรสีเทาหลายใบยัดใส่มือของเธอ “ขอบคุณนะคะ”เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาตามมารยาท แม้จะไม่พอใจก็ตามที เรือนร่างสะโอดสะองจำต้องลุกขึ้นจากตักแกร่งอย่างไม่มีทางเลือก จากนั้นจึงเดินไปทักทายแขกโต๊ะอื่นแทน“เบื่อ!” สบถสั้น ๆ ก่อนจะถอนหายใจพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม วันนี้เป็นวันที่น่าเบื่อจริง ๆ ข
Vous vous intéresseriez aussi à
