Se connecterPartager
Episode6
Date de publication:
2026-11-11 23:58:07ฉันหัวเราะคิกคักกับการกระทำของตัวเองพลางจ้องมองข้าวหลามน้อยของอาจารย์เถื่อนที่ผงาดอยู่ภายใต้กางเกงบ็อกเซอร์ด้วยสายตาแวววาว
ฉันอยากยื่นมือไปจับแล้วบีบขย้ำมันเบาๆ ฉันอยากรู้ว่าตรงส่วนนั้นของเขามันจะนุ่มนิ่มแบบที่ฉันจินตนาการไว้ไหม ไวกว่าความคิดก็คือมือของฉันที่ยื่นมือไปบีบขย้ำตรงส่วนนั้นของอาจารย์เต็มมือ "อะโอ้ย เหี้ยไรวะ" อาจารย์เถื่อนสะดุ้งตัวตกใจจนสบถคำหยาบออกมา "ใครแม่งบีบฆวยกูวะ" เขาถามอย่างหัวเสียก่อนจะเบิกตาตื่นมองมาทางฉัน "วาวา" "แฮะ" ฉันยิ้มเจื่อนๆส่งไปให้เขาก่อนรีบเดินไปหลบอยู่มุมหนึ่งของห้อง "เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง" "หนูไขกุญแจเข้ามา" ฉันตอบเสียงแผ่ว "โอ้ย อีเหี้ย" อาจารย์เถื่อนโอดครวญพลางทำท่าจะเป็นจะตาย ก่อนที่เขาจะมองฉันด้วยแววตาอาฆาตจนฉันขนลุกซู่ "เธอบีมฆวยฉันใช่ไหม" เขาเอ่ยถามฉันเสียงเรียบพลางก้าวขาลงจากเตียงเดินดุ่มๆมาหาฉัน "คะ คือว่า" ฉันเลิ่กลั่กหันมองซ้ายขวาเมื่อเห็นท่าทีที่จริงจังของคนตรงหน้า เขาจะบีบคอฉันไหมนะ ม่ายยยย. "ว่าไง" อาจารย์เอ่ยถามก่อนจะกระชากตัวฉันไปประชิดตัวเขา "หนูแค่บีบเบาๆเอง หนูแค่อยากรู้ว่ามันนิ่มแบบที่หนูจินตนาการไว้ไหม" ฉันอธิบายร่ายยาวเงยหน้าสบตากับเขา "แล้วเป็นไง" อาจารย์เถื่อนเอียงคอถาม "แข็ง" ฉันตอบพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม "เป็นสาวเป็นนางอย่าทำแบบนี้อีก มันดูไม่ดี" "อาจารย์ไม่พอใจเหรอคะ" "นี่ฆวยไม่ใช่ของเล่น" อาจารย์เถื่อนว่าอย่างไม่พอใจ "งั้นจับนมหนูไหมคะ จะได้เจ๊าๆกันไป" ไม่ว่าเปล่าฉันยังแอ่นหน้าอกเข้าหาอาจารย์เถื่อนอย่างเชิญชวน "อีเด็กผี" "อะโอ้ย" ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่ออาจารย์ผลักฉันล้มลงนอนไปกับพื้นห้อง "สมน้ำหน้า" เขาว่าก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันเข้าห้องน้ำไป ฉันเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องน้ำที่มีร่างของอาจารย์เถื่อนอยู่ในนั้นสอดส่องดูว่ามันมีรูที่สามารถให้ฉันแอบดูอาจารย์เถื่อนอาบน้ำได้ไหม แต่ทว่ามันดันไม่มี ฉันทำหน้าเสียดายนิดๆก่อนจะเคาะประตูห้องน้ำเรียกอาจารย์เถื่อน "ช่วยถูหลังไหมคะ" ฉันตะโกนถามพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม "โอ้ยอีเด็กเหี้ย" เสียงเขาสบถด่าฉันดังเล็ดลอดออกมา "เปิดประตูเลยค่าาา วาวาพร้อมแล้ว" "ไสหัวไปไกลๆ" "เปลี่ยนจากไสหัวไปไกลๆเป็นไสเสลี่ยงมาขออาจารย์เป็นผัวได้ไหมค่า อยากได้มากเลยค่ะ สัญญาว่าจะเป็นเด็กดี" ฉันเอ่ยอย่างสะดีดสะดิ้งบิดซ้ายทีขวาทีอยู่หน้าห้องน้ำไม่ยอมไปไหน จนอาจารย์เถื่อนเปิดประตูห้องน้ำออกมาโดยมีผ้าขนหนูผันรอบเอวอยู่เพียงผืนเดียว หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามหน้าท้องของเขามันกร้าวใจฉันยิ่งนัก "อู้ววว" ฉันเอ่ยแซวพลางทำตาโต "อีเด็กเหี้ย" ฉันลอยหน้าลอยตาต่อคำด่าของเขา พลางสูดดมกลิ่นกายของอาจารย์เข้าปอดเต็มๆ เสมือนว่าฉันเป็นโรคจิตยังไงยังงั้น "ไม่เบาเลยนะคะ" ฉันเอ่ยแซวพลางมองสำรวจอาจารย์เถื่อนไปทั่วทั้งตัว "หน้าด้าน" "เพิ่งรู้เหรอคะ" ฉันไหวไหล่เบาๆไม่สะทกสะท้านต่อคำด่าของเขา "เฮ้อ" อาจารย์เถื่อนถอนหายใจออกมาพลางเปิดตู้เสื้อผ้าหาเสื้อผ้าใส่ "เบื่อแล้วเป็นเด็กดี ขอเป็นเด็กพี่ได้ไหมคะ" "ไปตายซะ" "พูดจาไม่น่ารักเลย" ฉันยิ้มหวานมองเขา "โอ้ย อีเหี้ยเอ้ย" อาจารย์สบถคำหยาบออกมาเสียงดังพลางทึ้งหัวตัวเองแรงๆ "ทำมาเป็นรำคาญแต่ไม่เอ่ยปากไล่หนูออกจากห้อง จริงๆแล้วอาจารย์ก็อยากอยู่กับหนูใช่ไหมคะ" ฉันถามอย่างมั่นหน้ามั่นโหนกสุดฤทธิ์ "เปล่า เพราะฉันรู้ไงว่าคนอย่างเธอไล่ให้ตายก็ไม่ไป หน้าด้านหน้าหนา" "พูดถูกค่ะ" ฉันยกนิ้วให้อาจารย์เถื่อนก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ "เฮ้อ" เสียงคนตัวโตถอนหายใจรอบที่ล้าน "กินเบอร์ดี้ทำให้หายง่วง กินหนูไหมคะทำให้หายเงี่ยน" ฉันเอ่ยถามอาจารย์เถื่อนที่นั่งดูทีวีอยู่ด้วยจริตจะก้านที่มันเกินร้อย "เงียบๆสักทีเถอะ" อาจารย์บอกฉันพลางทำหน้าเบื่อหน่าย "ถ้าอยากให้หนูเงียบก็เอาปากอาจารย์มาปิดปากหนูค่ะ" ฉันว่าพลางยักคิ้วหลิ่วตาใส่อาจารย์เถื่อน "เวลาเรียนทำไมไม่ตั้งใจแบบนี้" "เรียนไปก็ได้แต่ความรู้ แต่ถ้าตามตื้อมันได้ความรัก" "แต่แปลกที่ฉันไม่รัก" เขาจี้ใจดำฉันจริงๆ "ขายไหมคะ" ฉันถามอาจารย์เถื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ขายอะไร" อาจารย์เถื่อนทำหน้าสงสัยถามฉันกลับมา "ตัวอะค่ะขายไหม ขายเท่าไหร่ ห้าร้อยพอไหมหนูทุ้มสุดตัว" ว่าจบฉันก็ล้วงหยิบเงินห้าร้อยบาทในกระเป๋าวางลงตรงหน้าอาจารย์เถื่อน "หยามหน้ากูฉิบหาย" อาจารย์เถื่อนบ่นพึมพำมองเงินห้าร้อยที่ฉันวางไว้ด้วยสายตาเวทนาแต่ทว่าเขาไม่ยอมหยิบมันไปสักที "ห้าร้อยมันมากไปเหรอคะ" ฉันเอียงคอถามเขาด้วยความสงสัย "เหอะ" เขามองหน้าฉันนิ่งๆ ด้วยแววตาที่เอือมระอาฉันเต็มทน ฉันอยู่ในห้องกับอาจารย์เถื่อนตั้งแต่เช้า พอเที่ยงแม่อาจารย์ก็มาตามเราทั้งคู่ไปทานข้าว ฉันนั่งลงตรงข้ามกับอาจารย์มองอาหารตรงหน้าด้วยสายตาแวววาว "หู้วว อาหารน่ากินจังเลยค่ะ" ฉันพูดพลางฉีกยิ้มกว้างให้แม่อาจารย์เถื่อน "น่ากิน ก็กินเยอะนะๆลูกแม่ไปหาพ่อที่โชว์รูมรถก่อน" "ไปดีๆนะค่าาา ซื้อขนมมาฝากด้วย" ฉันตะโกนบอกแม่อาจารย์เถื่อนที่เดินออกไป "ตรรกะ" เสียงอาจารย์เถื่อนด่าฉัน แต่ฉันก็หาสนใจตักข้าวเข้าปากอย่างคนอารมณ์ดี "กินดีๆไม่ได้รึไง" อาจารย์เถื่อนเอ่ยดุฉันพลางหยิบทิชชู่มาเช็ดริมฝีปากให้ฉัน "แหนะ กิ้วๆ" ฉันชี้หน้าเขาที่เช็ดปากให้ฉันอย่างลืมตัว "ชอบก็บอกว่าชอบค่ะ อย่าเก๊กเสียเวลาเอากัน" "โอ้ย อีเด็กนี่" ด่าฉันแต่กลับอมยิ้มเหมือนคนบ้า "อมยิ้มแบบนี้ หลงรักเด็กแบบหนูแล้วใช่ไหมคะ" ฉันถามเสียงหวานยิ้มกว้างมองหน้าเขา "อะไรเล่า" อาจารย์เถื่อนหันหน้าหนีมองไปทางอื่น "มะงื้ออ" ฉันร้องออกมาด้วยความเขิน แซวเขาแต่เขินเองไอ้บ้าเอ้ย รอยยิ้มจางๆของเขา ก็ทำเอาฉันมดลูกสั่นแล้วค่ะ อยากทุบเขากับแจกันแล้วลากขึ้นห้องไปเอากันจนฟ้าสางคิกๆ "อาจารย์คะ" "............" อาจารย์เถื่อนหันมามองฉัน ประมาณว่ามึงอะมีอะไร "อาจารย์ที่เคารพ ลูกศิษย์ขอคบได้ไหมคะ ฮิ้ววว" "โอ้ยอีเด็กบ้า"
Dernier chapitre
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode51 (จบsetที่2)
หนึ่งปีผ่านไป…. หนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหก คีร่ายังจำวันแรกที่เจอกับแสนสิงหาได้เป็นอย่างดี จำได้ว่าครั้งแรกที่เจอกันระหว่างเราไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่นัก คีร่าจำได้แม่นเลยว่าเธอร้องไห้เพราะกลัวแสนสิงหามาก ๆ ตอนนั้นเขามักจ้องเธอด้วยแววตาดุดดันจนเธอรู้สึกอึดอัดทำอะไรไม่ถูกได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาของเขาอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกของคีร่าที่มีต่อแสนสิงหา ณ ตอนนั้นคือเธอไม่ชอบเขาเลย เธอไม่ชอบผู้ชายแบบนี้ อคติของคีร่าที่มีต่อแสนสิงหาติดลบอย่างแรง แม้แต่ตอนที่ป้ากานดายื่นข้อเสนอให้คีร่ามาทำงานกับแสนสิงหา เธอก็ยังไม่อยากมา แต่เพราะอนาคตที่ดีกว่าเธอจึงจำใจเดินทางมากับเขา แต่คนอย่างแสนสิงหาโกหกปลิ้นปล้อนซะไม่มี เขาหลอกล่อให้เธอมาทำงานที่โรงแรมของเขา แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เขากลับไม่รับเธอเข้าทำงานซะอย่างนั้น หาข้ออ้างสารพัดมาพูดจาหว่านล้อมเธอ ค่อย ๆ ตะล่อมเธอทีละนิด ทีละนิด จนเธอใจอ่อนยอมรับข้อเสนอของแสนสิงหาแล้วย้ายมาอยู่กับเขา แม้จะย้ายมาอยู่ด้วยกันแต่คีร่าก็ยังรู้สึกอคติกับแสนสิงหาเหมือนเดิมอยู่ดี ภาพจำที่เราเจอกันครั้งแรกยังติดตา ทว่า พอเวลาผ่านไป นานวันเข้า การกระทำของแสนสิงหาก็ค่อย ๆ
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode50
มื้ออาหารเย็นของพวกเราตลบอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาเป็นระยะบ่งบอกอารมณ์ของทุกคน ณ ตอนนี้ได้เป็นอย่างดีว่ามีความสุขมากแค่ไหน คีร่ายิ้มตาหยีเป็นประกาย เธอไม่สามารถปกปิดแววตาแห่งความสุขไว้ได้เลย มันนานมากแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสถึงคำว่าครอบครัวที่หมายถึงครอบครัวจริง ๆ คีร่ารู้สึกขอบคุณแสนสิงหา รวมถึงพ่อและพี่ชายของเขา ที่ไม่รังเกียจผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ ยอมรับเด็กกำพร้าอย่างเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขา ได้สัมผัสถึงความอบอุ่น ได้สัมผัสกับบรรยากาศที่โอบล้อมไปด้วยความสุขนี้อีกครั้ง ขอบคุณพ่อกับพี่ชายแสนสิงหาที่เอ็นดูเธอมากขนาดนี้ คีร่าซาบซึ้งใจมากเหลือเกิน ปลื้มปิติจนน้ำตาคลอเบ้า จนกระทั่งที่พ่อของแสนสิงหายื่นกล่องสร้อยคอมาให้น้ำตาที่คีร่าพยายามกลั้นไว้ก็ไหลพราก “ฮึก” “ร้องทำไม หืม” แสนสิงหาถามกลั้วหัวเราะ จุมพิตศีรษะแฟนสาวด้วยความเอ็นดูเหลือเกิน “ซาบซึ้งใจอะดิ๊ ถ้าเฮียมีเมีย ป๊าจะใจดีกับเมียเฮียแบบเมียตี๋ไหม” เฮียสามกระเซ้าเย้าแหย่คีร่า ก่อนหันไปถามประโยคหลังกับเสี่ยจรัญด้วยน้ำเสียงล้อเลียน “ไหนมึงบอกจะครองโสด” แสนสิงหาเลิกคิ้ว
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode49
เรียนทำอาหารจบมาหลายเดือนแล้วแต่แสนสิงหาไม่ยอมให้คีร่าโชว์ฝีมือของตัวเองสักที จากตอนแรกที่บอกว่าหากเธอเรียนจบ เธอสามารถทำขนมไปขายที่คาเฟ่เพื่อนของชายหนุ่มได้ ถึงตอนนี้พอเธอถามถึงเรื่องนี้อีกครั้ง แสนสิงหากลับเงียบกริบ บอกแค่ว่าให้รอก่อนอยู่อย่างนั้น คีร่าจึงเกิดอาการกระเง้ากระงอดแสนสิงหาอยู่หลายวัน แสนสิงหาพาเธอไปทานชาบูของโปรดคีร่าถึงหายโกรธเขา ทว่า วันนี้กลับมีเรื่องที่ทำให้คีร่าตื่นเต้นมาก ๆ เป็นเรื่องที่ทำให้เธอนอนไม่หลับอยู่ทั้งคืนเพราะมัวแต่คิดและกังวลว่าพ่อกับพี่ชายของแสนสิงหาจะชอบคีร่ารึเปล่า ใช่ค่ะ อย่างที่ทุกคนคิดนั่นแหละ วันนี้แสนสิงหานัดพ่อกับพี่ชายมาเจอกันที่ห้องของเราแทนการนัดเจอกันที่ร้านอาหาร เนื่องจากแสนสิงหาอยากให้คีร่าได้โชว์ฝีมือการทำอาหารมัดใจว่าที่พ่อปู่กับพี่ชายของแฟน นัยหนึ่งแสนสิงหาอยากให้พ่อกับพี่ชายมาเห็นความน่ารักของคีร่าด้วยตาของตัวเองมากกว่า อยากให้พ่อกับพี่ชายเห็นว่าผู้หญิงคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูมากขนาดไหน “คุณพ่อกับพี่ชายคุณแสนจะมาตอนไหนคะ“ คีร่าโทรถามแสนสิงหาที่ออกไปทำงานยังไม่กลับ ขณะที่ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงกว่าแล้ว คีร่าค่อนข้างกังวลเล็กน้อย
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode48
“คุณแสนจะไม่ทิ้งหนูใช่ไหม” ริมฝีปากแบะคว่ำ น้ำตาแทบไหลออกมาอยู่รอมร่อ แค่คิดว่าวันหนึ่งชีวิตของเธอไม่มีแสนสิงหาอยู่ด้วยกัน หัวใจเจ้ากรรมของเธอก็เหมือนจะขาดรอน ๆ ทั้งที่ก่อนหน้าไม่มีแสนสิงหาคีร่ายังอยู่มาได้ หากแต่ตอนนี้ที่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป คีร่าไม่มีแสนสิงหาไม่ได้จริง ๆ “อย่าทิ้งหนูได้ไหม อย่ารำคาญหนูเลยนะ หนูจะเป็นเด็กดีไม่ทำให้คุณแสนต้องปวดหัว หนูจะเชื่อฟังคุณแสนทุกอย่าง หนูไม่อยากให้คุณแสนเบื่อหนู หนูไม่อยากโดนคุณแสนทิ้ง” “เด็กน้อย” หัวใจแกร่งอ่อนยวบไปหมด คำพูดของเธอถือว่าเป็นคำบอกรักได้รึเปล่านะเพราะตอนนี้แสนสิงหาน่ะรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังลอยอยู่ยังไงอย่างนั้น มีเมียเด็กนี่มันรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจแบบนี้เองสินะ “อย่าทิ้งหนูเลยนะ หนูไม่มีใคร หนูมีแค่คุณแสน” ยังอ้อนวอนแสนสิงหาทั้งน้ำตาและจะไม่หยุดอ้อนวอนเขาง่าย ๆ จนกว่าเขาจะตอบตกลงและสัญญากับเธอว่าจะไม่ทิ้งกัน การมีแสนสิงหาอยู่ในชีวิตทำให้คีร่าลืมการใช้ชีวิตคนเดียวจนหมดสิ้น เธอจำตัวเองตอนอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วจริง ๆ หากแต่มีความรู้สึกหนึ่งที่ยังเด่นชัดในความรู้สึก คือความรู้สึกโดดเดี่ยว ชีวิตที่ต้องอยู่คน
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode47
”กะ กู“ ตินอ้ำอึ้งพูดไม่ออกด้วยไม่คิดว่าแสนสิงหาจะเดินเข้ามาได้ยินในสิ่งที่ตัวเองพูดกับคีร่า แววตาของแสนสิงหาที่มองมายังตินลุกโชติช่วงราวกับมีกองไฟกองใหญ่อยู่ในนั้น “คีร่าทำอะไรให้มึงเหรอ มึงถึงได้พูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอขนาดนั้น” แสนสิงหาข่มอารมณ์เค้นเสียงถาม ยิ่งได้ยินเสียงสะอื้นของคนข้าง ๆ ดังขึ้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งสะท้านเข้ามาในใจของแสนสิงหามากขึ้นเท่านั้น เธอคนนี้ที่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร แล้วเหตุใดคนอื่นถึงได้คอยแต่ทำร้ายเธออยู่ร่ำไปกัน “หรือแค่เพราะมึงชอบเธอเท่านั้น” แสนสิงหาเหยียดยิ้มอย่างรู้ทัน มองออกตั้งนานแล้วว่าไอ้ตินมันสนใจคีร่าอยู่ พอคีร่าไม่เล่นด้วยก็คงรู้สึกเสียหน้าเกิดความรู้สึกอยากเอาชนะขึ้นมา แต่มันไม่หน้าตัวเมียไปหน่อยเหรอวะกับสิ่งที่มันทำ กับผู้หญิงก็ไม่เว้นหรือไง “เหตุผลที่มึงดูถูกเธอ เหยียบย้ำเธอแค่เพราะว่าเธอไม่เล่นด้วยกับมึงเนี่ยนะ” “เหอะ” ตินเค้นหัวเราะเยาะออกมา มองคีร่าอย่างดูแคลนอีกครั้ง “ผู้หญิงเข้าหากูมากมาย เพียบพร้อมทั้งหน้าตาทั้งเงินทอง ทำไมกูต้องอยากได้ผู้หญิงของมึงกัน ก็แค่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า จนก็จน น่าขยะแขยงจะตาย” ผัวะ “ว้าย คุ
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode46
“แกรู้จักรึเปล่าคีร่า” คีร่าส่ายหน้าเล็กน้อย ตอนนี้สมองของเธอแทบไม่รับรู้สิ่งใดแล้วราวกับโลกรอบตัวได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ ในหัวมันเต็มไปด้วยภาพของแสนสิงหากับผู้หญิงคนนั้นที่เดินกอดแขนหัวเราะต่อกระซิกกัน “อ้าว งั้นแกจะนั่งเฉยอยู่ทำไม เดินเข้าไปถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” ฟ้าฉุนขึ้นมา แทบจะลุกขึ้นมาลากแขนคีร่าให้เข้าไปถามแสนสิงหาตรง ๆ ดีที่ข้าวปั้นห้ามไว้ได้ทันส่งสายตาปรามให้ฟ้าหยุดโวยวาย “อาจจะเป็นเพื่อนของเขาก็ได้ คีร่าอย่าคิดมากเลยนะ” กลายเป็นว่าคนที่เคยแอบชอบคีร่าเป็นคนเดียวกันกับตอนนี้ที่กำลังปลอบให้เธอใจเย็น ข้าวปั้นจะใช้โอกาสนี้พูดให้ร้ายแสนสิงหา ให้คีร่ากับเขาคนนั้นผิดใจกันมากกว่าเดิมก็ได้ ส่วนตัวเขาก็เป็นอัศวินคอยปลอบโยนคีร่าให้หายจากความเศร้า เร่งทำคะแนนในตอนที่คีร่ากับแสนสิงหากำลังมีปัญหากัน แต่ทว่าข้าวปั้นไม่อยากทำอย่างนั้น เขาไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น สิ่งเดียว ณ ตอนนี้ที่ข้าวปั้นปรารถนาต่อคีร่า คือการที่เขาได้เห็นว่าเธอมีความสุข ข้าวปั้นไม่ได้ยอมแพ้ เขาแค่ยอมรับ การได้อยู่ในสถานะเพื่อนของเธอมันก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด อีกทั้งยังยั่งยืนไม่เหมือนคนรักที่มีวันเลิกรากัน ”ขอบ
Vous vous intéresseriez aussi à
เมียที่ไม่มีวันได้เป็น
เอวาริณ ชาริณ11.8K Vuesลุ้นรักพี่ชายวิศวะสุดโหด
SOEUR10.5K VuesBAD ENGINEER ถ่านไฟเก่าวิศวะ
6RICH 67.2K VuesOnly Day อย่าเล่นกับระบบ
Barbadbie14.8K VuesOnlyfans แค่เพื่อน
นังหมูปีศาจ1.4K VuesFire KILL รักลวงไฟ
Baby_Snow329 VuesBAD ‘KING ผิดที่รัก
6RICH 5.9K Vuesเธอกับเขาและรักของเรา
นังหมูปีศาจ1.5K Vues
