Se connecterPartager
Episode7
Date de publication:
2026-11-11 23:58:27ฉันยิ้มกรุ่มกริ่มนั่งมองหน้าอาจารย์เถื่อนที่กำลังเขินฉันอยู่ เขาเขินฉัน ฉันไม่ได้คิดไปเองเพราะสีหน้าและท่าทางของเขามันแสดงออกว่าเขากำลังเขินฉัน
เพียงแค่คนตรงหน้าเขิน ฉันก็เริ่มมีความหวัง ฉันคิดว่าไม่นานฉันกับอาจารย์เถื่อนเราต้องได้เสียกันแน่ๆ ระหว่างที่กินข้าวกัน จู่ๆเสียงโทรศัพท์อาจารย์เถื่อนก็ดังขึ้นมา เขากดรับสายก่อนจะมองหน้าฉัน "ครับ" "..........." "ได้ครับ" "............" "ไม่ต้องเป็นห่วงครับ" "............" "โอเคครับ" "ใครโทรมาเหรอคะ" ฉันเอ่ยถามด้วยความอย่างรู้เมื่ออาจารย์เถื่อนวางโทรศัพท์มือถือลง "พ่อเธอไง" "เอ๋" ฉันเอียงคอมองพลางขมวดคิ้วยุ่งด้วยความสงสัยทำไมพ่อต้องโทรหาอาจารย์เถื่อนแทนที่จะโทรหาฉัน "พ่อเธอต้องค้าง เลยฝากฉันดูแลเธอ" ฉันฉีกยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ของเขา กล่าวขอบคุณพ่อในใจที่รู้ใจลูกสาวอย่างฉัน "หนูจะได้นอนที่นี่เหรอคะ" ฉันเอ่ยอย่างกระดี๊กระด๊า "อือ" "เย่" ฉันร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจ "แต่นอนห้องรับแขก" ฉันหุบยิ้มทันทีเมื่อเจอประโยคนี้เข้าไป พลางถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง แต่เอาเถอะ ฉันค่อยแอบไขกุญแจไปนอนกับอาจารย์เถื่อนทีหลังเอาก็ได้ หลังจากกินข้าวเสร็จอาจารย์เถื่อนก็ทำงานอยู่ในห้องทำงานของเขา ฉันเลยออกมานั่งคุยกับแม่อาจารย์เถื่อน เพราะไม่อยากกวนเขาที่หมกหมุ่นอยู่กับงาน "หนูจะเอาลูกชายแม่เป็นแฟนจริงๆใช่ไหม" แม่อาจารย์เถื่อนเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ล้านเปอร์เซ็นต์เลยค่ะ หนูรักอาจารย์เถื่อน" ฉันตอบพร้อมยิ้มให้ "แม่ได้ยินแบบนี้ก็ดีใจ แม่สนับสนุนเต็มที่" "งื้อ ขอบคุณนะคะ" ฉันเอ่ยพลางยกมือขึ้นไหว้แม่อาจารย์เถื่อนอย่างซาบซึ้งใจ "จะไปไหนคะ" ฉันเอ่ยถามอาจารย์เถื่อนที่เดินลงมาจากบนห้องแต่งตัวดูดีเหมือนกับว่าเขากำลังจะไปไหน "ฉันจะไปหาเพื่อน" "ไปด้วยค่ะ" ฉันรีบลุกไปเกาะแขนเขา "ไม่เอา" "สัญญาว่าจะไม่ดื้อ" "อยู่บ้านกับแม่ฉันไป" "ไม่เอา" ฉันงอแงพลางเกาะแขนเขาแน่นยิ่งกว่าเก่า "รำคาญว่ะ" อาจารย์เถื่อนว่าด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ไม่พอใจ แต่ฉันก็หาสนใจดื้อด้าน ตอแยเขาอยู่แบบนั้น จนเขาจำใจพาฉันมาบ้านเพื่อนของเขาด้วย ฉันเกาะแขนอาจารย์เถื่อนไม่ปล่อย ระหว่างเดินเข้ามาในบ้านเพื่อนของเขา ฉันหันมองซ้าย หันมองขวา ที่บ้านเพื่อนของอาจารย์เถื่อนมีผู้หญิงเต็มไปหมดเหมือนพวกเขาจ้างผู้หญิงเหล่านี้มาเอนเตอร์เทนยังไงยังงั้น "ผู้หญิงเยอะจัง" ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ "เพื่อนมันจ้างมา" อาจารย์หันมาตอบฉัน "เพราะแบบนี้รึเปล่าคะ ถึงไม่อยากให้หนูมาด้วย" "ใช่" อาจารย์เถื่อนตอบฉันกลับมาทันที ฉันไหวไหล่เบาๆ ไม่สนใจต่อคำพูดของเขา "มาๆ ไอ้เถื่อนนั่งๆ อ้าวพาวามาทำไมวะ" พี่เจสเรียกอาจารย์เถื่อนไปนั่ง ก่อนหันมามองหน้าฉันด้วยความแปลกใจ "แล้วทำไมวาจะมาไม่ได้คะ อาจารย์เถื่อนเป็นแฟนวา วาก็ต้องมาคุมสิ" ฉันพูดพลางเชิดหน้าขึ้น "มโน" "งื้ออ อาจารย์อะ" ฉันยู่ปากน้อยๆเมื่ออาจารย์ผลักศีรษะฉัน "สนใจคนไหนเลือกเลย" พี่ผ้าบอกอาจารย์เถื่อน พลางผายมือไปทางสาวๆที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเมามันส์ "เลือกหนู" ฉันตอบเสียงดังฟังชัด ฉีกยิ้มกว้างให้กับทุกคน "หลงตัวเอง" อาจารย์เถื่อนว่าพลางส่ายหน้าให้ฉันอย่างเอือมระอา "ไม่ได้หลงตัวเอง แต่หลงคุณอะค่ะ" ฉันว่าพลางจิ้มนิ้วไปที่แขนอาจารย์เถื่อนเบาๆ "หึ" อาจารย์เถื่อนแค่นหัวเราะในลำคอมองหน้าฉันด้วยสายตาเรียบนิ่ง เห็นดังนั้นฉันก็ยื่นหน้าเข้าหาใบหน้าของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "มองหน้าแบบนี้อยากมีเรื่องหรืออยากมีหนูคะ" ว่าจบฉันก็ยิ้มเย้ยหยันให้เขาไปหนึ่งที "ไม่ได้อยู่กันสองคนนะครับ" พี่เจสว่ามองฉันสลับกับอาจารย์เถื่อนด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ ฉันนั่งมองอาจารย์เถื่อนกับเพื่อนเขาดื่มและคุยกันแบบเงียบๆ พลางเล่นโทรศัพท์มือถือไปด้วย แล้วจู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอทิ้งตัวนั่งลงบนตักอาจารย์เถื่อนพลางยกแขนโอบรอบคออาจารย์เถื่อนไว้ ฉันแหงนหน้ามองเธอคนนี้ด้วยความไม่พอใจลุกขึ้นกระชากตัวเธอออกจากตักอาจารย์เถื่อนแล้วผลักเธอล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง "อะ โอ้ย" "วาวา" "นี่มันอาจารย์เถื่อนของฉัน อย่ามานั่งตักเขาแบบนี้อีก" ฉันตวาดใส่เธอเสียงดังลั่นด้วยความไม่พอใจ "ทำบ้าอะไรวะ" อาจารย์เถื่อนถามก่อนจะเข้าไปพยุงเธอคนนั้นให้ลุกขึ้นมา เธอคนนั้นที่ฉันว่า คือแฟนเก่าของอาจารย์นั่นเอง เธอมีชื่อว่าแตง เลิกรากับอาจารย์ไปหลายปีแล้ว ตอนนั้นที่เขาทั้งสองเลิกกันฉันจำได้ว่าอาจารย์น่ะเมาเป็นหมาทุกวัน และเป็นฉันที่เก็บศพแบกเขากลับไปส่งบ้านทุกคืน "ผลักไง ผลักอะ" ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลย ขอโทษพี่เขาซะ" "ไม่" ฉันตอบเสียงแข็ง คว้ากระเป๋าจะเดินออกไปจากตรงนี้ "วาวา" อาจารย์เถื่อนกดเสียงต่ำมองการกระทำของฉันอย่างไม่พอใจ "จะกลับบ้าน" "วาวา" "เดี๋ยวนี้" "พาน้องกลับบ้านไปก่อน" พี่ผ้าเอ่ยบอกอาจารย์เถื่อน "แต่" อาจารย์เถื่อนอึกอักมองหน้าพี่แตง "ไปเถอะค่ะเถื่อน ไว้แตงจะโทรหา" "ไม่ต้องโทรมา" ฉันตวาดเธอเสียงดัง พี่แตงปรายตามามองทางฉันก่อนมองผ่านไปราวกับว่าฉันไม่มีตัวตน "โง่" เมื่อขึ้นรถมาได้ฉันก็ด่าอาจารย์เถื่อนทันที "ไม่มีมารยาท" เขาก็ด่าฉันกลับทันควัน "นี่ชอบจะเป็นจะตายกลับไม่สนใจ สนใจแต่อีแฟนเก่าที่ทิ้งไปนั่นแหละ" "หึง" อาจารย์เถื่อนเลิกคิ้วถามฉัน "เออหึง หึงมากด้วย" "หึ" หึบ้าบออะไร ฉันหัวเสียและหัวเสียมากๆ อยากจะฟาดเขาแรงๆหลายๆที แต่ฉันกลัวเขาเจ็บ "เด็กน้อย" "นมใหญ่ขนาดนี้ยังบอกว่าเด็กอีกเหรอ" ฉันถามเขาด้วยความไม่พอใจ "ลองหน่อยไหมจะได้รู้ว่าน้อยหรือมาก ในรถก็ดี ป่าข้างทางก็ได้ ตื่นเต้นดี" "อีบ้า" "บ้ารักอาจารย์นั่นแหละ" "เปลี่ยนอารมณ์ไวแท้" "อารมณ์เปลี่ยนไว แต่ใจที่มีให้อาจารย์ไม่เคยเปลี่ยน" อาจารย์เถื่อนหันมามองหน้าฉันก่อนจะถอนหายใจออกมาราวกับว่าเขาน่ะเอือมระอากับฉันเต็มทน "ขอนอนด้วยนะคะ สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรนอกจากนอนจับไข่เท่านั้นเอง" "เฮ้อ"
Dernier chapitre
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode51 (จบsetที่2)
หนึ่งปีผ่านไป…. หนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหก คีร่ายังจำวันแรกที่เจอกับแสนสิงหาได้เป็นอย่างดี จำได้ว่าครั้งแรกที่เจอกันระหว่างเราไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่นัก คีร่าจำได้แม่นเลยว่าเธอร้องไห้เพราะกลัวแสนสิงหามาก ๆ ตอนนั้นเขามักจ้องเธอด้วยแววตาดุดดันจนเธอรู้สึกอึดอัดทำอะไรไม่ถูกได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาของเขาอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกของคีร่าที่มีต่อแสนสิงหา ณ ตอนนั้นคือเธอไม่ชอบเขาเลย เธอไม่ชอบผู้ชายแบบนี้ อคติของคีร่าที่มีต่อแสนสิงหาติดลบอย่างแรง แม้แต่ตอนที่ป้ากานดายื่นข้อเสนอให้คีร่ามาทำงานกับแสนสิงหา เธอก็ยังไม่อยากมา แต่เพราะอนาคตที่ดีกว่าเธอจึงจำใจเดินทางมากับเขา แต่คนอย่างแสนสิงหาโกหกปลิ้นปล้อนซะไม่มี เขาหลอกล่อให้เธอมาทำงานที่โรงแรมของเขา แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เขากลับไม่รับเธอเข้าทำงานซะอย่างนั้น หาข้ออ้างสารพัดมาพูดจาหว่านล้อมเธอ ค่อย ๆ ตะล่อมเธอทีละนิด ทีละนิด จนเธอใจอ่อนยอมรับข้อเสนอของแสนสิงหาแล้วย้ายมาอยู่กับเขา แม้จะย้ายมาอยู่ด้วยกันแต่คีร่าก็ยังรู้สึกอคติกับแสนสิงหาเหมือนเดิมอยู่ดี ภาพจำที่เราเจอกันครั้งแรกยังติดตา ทว่า พอเวลาผ่านไป นานวันเข้า การกระทำของแสนสิงหาก็ค่อย ๆ
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode50
มื้ออาหารเย็นของพวกเราตลบอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาเป็นระยะบ่งบอกอารมณ์ของทุกคน ณ ตอนนี้ได้เป็นอย่างดีว่ามีความสุขมากแค่ไหน คีร่ายิ้มตาหยีเป็นประกาย เธอไม่สามารถปกปิดแววตาแห่งความสุขไว้ได้เลย มันนานมากแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสถึงคำว่าครอบครัวที่หมายถึงครอบครัวจริง ๆ คีร่ารู้สึกขอบคุณแสนสิงหา รวมถึงพ่อและพี่ชายของเขา ที่ไม่รังเกียจผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ ยอมรับเด็กกำพร้าอย่างเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขา ได้สัมผัสถึงความอบอุ่น ได้สัมผัสกับบรรยากาศที่โอบล้อมไปด้วยความสุขนี้อีกครั้ง ขอบคุณพ่อกับพี่ชายแสนสิงหาที่เอ็นดูเธอมากขนาดนี้ คีร่าซาบซึ้งใจมากเหลือเกิน ปลื้มปิติจนน้ำตาคลอเบ้า จนกระทั่งที่พ่อของแสนสิงหายื่นกล่องสร้อยคอมาให้น้ำตาที่คีร่าพยายามกลั้นไว้ก็ไหลพราก “ฮึก” “ร้องทำไม หืม” แสนสิงหาถามกลั้วหัวเราะ จุมพิตศีรษะแฟนสาวด้วยความเอ็นดูเหลือเกิน “ซาบซึ้งใจอะดิ๊ ถ้าเฮียมีเมีย ป๊าจะใจดีกับเมียเฮียแบบเมียตี๋ไหม” เฮียสามกระเซ้าเย้าแหย่คีร่า ก่อนหันไปถามประโยคหลังกับเสี่ยจรัญด้วยน้ำเสียงล้อเลียน “ไหนมึงบอกจะครองโสด” แสนสิงหาเลิกคิ้ว
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode49
เรียนทำอาหารจบมาหลายเดือนแล้วแต่แสนสิงหาไม่ยอมให้คีร่าโชว์ฝีมือของตัวเองสักที จากตอนแรกที่บอกว่าหากเธอเรียนจบ เธอสามารถทำขนมไปขายที่คาเฟ่เพื่อนของชายหนุ่มได้ ถึงตอนนี้พอเธอถามถึงเรื่องนี้อีกครั้ง แสนสิงหากลับเงียบกริบ บอกแค่ว่าให้รอก่อนอยู่อย่างนั้น คีร่าจึงเกิดอาการกระเง้ากระงอดแสนสิงหาอยู่หลายวัน แสนสิงหาพาเธอไปทานชาบูของโปรดคีร่าถึงหายโกรธเขา ทว่า วันนี้กลับมีเรื่องที่ทำให้คีร่าตื่นเต้นมาก ๆ เป็นเรื่องที่ทำให้เธอนอนไม่หลับอยู่ทั้งคืนเพราะมัวแต่คิดและกังวลว่าพ่อกับพี่ชายของแสนสิงหาจะชอบคีร่ารึเปล่า ใช่ค่ะ อย่างที่ทุกคนคิดนั่นแหละ วันนี้แสนสิงหานัดพ่อกับพี่ชายมาเจอกันที่ห้องของเราแทนการนัดเจอกันที่ร้านอาหาร เนื่องจากแสนสิงหาอยากให้คีร่าได้โชว์ฝีมือการทำอาหารมัดใจว่าที่พ่อปู่กับพี่ชายของแฟน นัยหนึ่งแสนสิงหาอยากให้พ่อกับพี่ชายมาเห็นความน่ารักของคีร่าด้วยตาของตัวเองมากกว่า อยากให้พ่อกับพี่ชายเห็นว่าผู้หญิงคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูมากขนาดไหน “คุณพ่อกับพี่ชายคุณแสนจะมาตอนไหนคะ“ คีร่าโทรถามแสนสิงหาที่ออกไปทำงานยังไม่กลับ ขณะที่ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงกว่าแล้ว คีร่าค่อนข้างกังวลเล็กน้อย
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode48
“คุณแสนจะไม่ทิ้งหนูใช่ไหม” ริมฝีปากแบะคว่ำ น้ำตาแทบไหลออกมาอยู่รอมร่อ แค่คิดว่าวันหนึ่งชีวิตของเธอไม่มีแสนสิงหาอยู่ด้วยกัน หัวใจเจ้ากรรมของเธอก็เหมือนจะขาดรอน ๆ ทั้งที่ก่อนหน้าไม่มีแสนสิงหาคีร่ายังอยู่มาได้ หากแต่ตอนนี้ที่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป คีร่าไม่มีแสนสิงหาไม่ได้จริง ๆ “อย่าทิ้งหนูได้ไหม อย่ารำคาญหนูเลยนะ หนูจะเป็นเด็กดีไม่ทำให้คุณแสนต้องปวดหัว หนูจะเชื่อฟังคุณแสนทุกอย่าง หนูไม่อยากให้คุณแสนเบื่อหนู หนูไม่อยากโดนคุณแสนทิ้ง” “เด็กน้อย” หัวใจแกร่งอ่อนยวบไปหมด คำพูดของเธอถือว่าเป็นคำบอกรักได้รึเปล่านะเพราะตอนนี้แสนสิงหาน่ะรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังลอยอยู่ยังไงอย่างนั้น มีเมียเด็กนี่มันรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจแบบนี้เองสินะ “อย่าทิ้งหนูเลยนะ หนูไม่มีใคร หนูมีแค่คุณแสน” ยังอ้อนวอนแสนสิงหาทั้งน้ำตาและจะไม่หยุดอ้อนวอนเขาง่าย ๆ จนกว่าเขาจะตอบตกลงและสัญญากับเธอว่าจะไม่ทิ้งกัน การมีแสนสิงหาอยู่ในชีวิตทำให้คีร่าลืมการใช้ชีวิตคนเดียวจนหมดสิ้น เธอจำตัวเองตอนอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วจริง ๆ หากแต่มีความรู้สึกหนึ่งที่ยังเด่นชัดในความรู้สึก คือความรู้สึกโดดเดี่ยว ชีวิตที่ต้องอยู่คน
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode47
”กะ กู“ ตินอ้ำอึ้งพูดไม่ออกด้วยไม่คิดว่าแสนสิงหาจะเดินเข้ามาได้ยินในสิ่งที่ตัวเองพูดกับคีร่า แววตาของแสนสิงหาที่มองมายังตินลุกโชติช่วงราวกับมีกองไฟกองใหญ่อยู่ในนั้น “คีร่าทำอะไรให้มึงเหรอ มึงถึงได้พูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอขนาดนั้น” แสนสิงหาข่มอารมณ์เค้นเสียงถาม ยิ่งได้ยินเสียงสะอื้นของคนข้าง ๆ ดังขึ้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งสะท้านเข้ามาในใจของแสนสิงหามากขึ้นเท่านั้น เธอคนนี้ที่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร แล้วเหตุใดคนอื่นถึงได้คอยแต่ทำร้ายเธออยู่ร่ำไปกัน “หรือแค่เพราะมึงชอบเธอเท่านั้น” แสนสิงหาเหยียดยิ้มอย่างรู้ทัน มองออกตั้งนานแล้วว่าไอ้ตินมันสนใจคีร่าอยู่ พอคีร่าไม่เล่นด้วยก็คงรู้สึกเสียหน้าเกิดความรู้สึกอยากเอาชนะขึ้นมา แต่มันไม่หน้าตัวเมียไปหน่อยเหรอวะกับสิ่งที่มันทำ กับผู้หญิงก็ไม่เว้นหรือไง “เหตุผลที่มึงดูถูกเธอ เหยียบย้ำเธอแค่เพราะว่าเธอไม่เล่นด้วยกับมึงเนี่ยนะ” “เหอะ” ตินเค้นหัวเราะเยาะออกมา มองคีร่าอย่างดูแคลนอีกครั้ง “ผู้หญิงเข้าหากูมากมาย เพียบพร้อมทั้งหน้าตาทั้งเงินทอง ทำไมกูต้องอยากได้ผู้หญิงของมึงกัน ก็แค่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า จนก็จน น่าขยะแขยงจะตาย” ผัวะ “ว้าย คุ
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode46
“แกรู้จักรึเปล่าคีร่า” คีร่าส่ายหน้าเล็กน้อย ตอนนี้สมองของเธอแทบไม่รับรู้สิ่งใดแล้วราวกับโลกรอบตัวได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ ในหัวมันเต็มไปด้วยภาพของแสนสิงหากับผู้หญิงคนนั้นที่เดินกอดแขนหัวเราะต่อกระซิกกัน “อ้าว งั้นแกจะนั่งเฉยอยู่ทำไม เดินเข้าไปถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” ฟ้าฉุนขึ้นมา แทบจะลุกขึ้นมาลากแขนคีร่าให้เข้าไปถามแสนสิงหาตรง ๆ ดีที่ข้าวปั้นห้ามไว้ได้ทันส่งสายตาปรามให้ฟ้าหยุดโวยวาย “อาจจะเป็นเพื่อนของเขาก็ได้ คีร่าอย่าคิดมากเลยนะ” กลายเป็นว่าคนที่เคยแอบชอบคีร่าเป็นคนเดียวกันกับตอนนี้ที่กำลังปลอบให้เธอใจเย็น ข้าวปั้นจะใช้โอกาสนี้พูดให้ร้ายแสนสิงหา ให้คีร่ากับเขาคนนั้นผิดใจกันมากกว่าเดิมก็ได้ ส่วนตัวเขาก็เป็นอัศวินคอยปลอบโยนคีร่าให้หายจากความเศร้า เร่งทำคะแนนในตอนที่คีร่ากับแสนสิงหากำลังมีปัญหากัน แต่ทว่าข้าวปั้นไม่อยากทำอย่างนั้น เขาไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น สิ่งเดียว ณ ตอนนี้ที่ข้าวปั้นปรารถนาต่อคีร่า คือการที่เขาได้เห็นว่าเธอมีความสุข ข้าวปั้นไม่ได้ยอมแพ้ เขาแค่ยอมรับ การได้อยู่ในสถานะเพื่อนของเธอมันก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด อีกทั้งยังยั่งยืนไม่เหมือนคนรักที่มีวันเลิกรากัน ”ขอบ
Vous vous intéresseriez aussi à
ฉลามไม่เคยรัก
นิยายของเนม9.9K VuesFRIENDS SECRET รักลับของนายเพื่อนสนิท
MaRich_12.0K Vuesพระรามอย่าร้าย
Spypink17.4K VuesBad Trap กับดักรักวิศวะ
มดตัวจี๊ด16.8K VuesReturn to Gear กฏของวิศวะคือไม่ยอมเป็นแฟนเก่า
เพียงเจ้าขา4.5K Vuesติวเตอร์หนุ่มสุดป๊อบกับสาวฮอตสุดเฮี้ยว
ศรีปุรัม มณีปุรัม309 Vuesสายลม...ที่หวังดี
เหนือ กว่าความคาดหมาย167 VuesSAVAGE (HOT)NERD (ฮอต)เนิร์ดดุ
B.crazy’536 Vues
