Ep.6 คนป่วย

Ep.6 คนป่วย

"ขึ้นมา" เสียงดุ ๆ ของฮอร์กดังขึ้นเมื่อรถมาจอดเทียบประตูรั้วหน้าหอ เขาเลื่อนกระจกลงมาแล้วบอกฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย 

"จะพาฉันไปไหน"

ฉันถามออกไปด้วยความกังวล ตอนนี้เป็นไข้ยังไม่หายเลยด้วย หนาวก็หนาวแต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อฉันไม่มีทางเลือก 

"แต่งตัวบ้าอะไร"

เขาถามพลางมองฉันอย่างพิจารณาในขณะที่ขับรถออกมา เพราะตอนนี้ฉันแต่งตัวประหนึ่งอยู่ในเกาหลีใต้ช่วงฤดูหนาว 

"ฉันไม่สบาย" 

" สำออยหรือเปล่า"

เขาขำในลำคอ คำพูดคำจาแต่ละคำฟังไม่เข้าหูเลยสักนิด แต่ต่อให้พูดดีกับฉันก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำให้รู้สึกดี ฉันแค่เก็บความรู้สึกขยะแขยงนั้นเอาไว้ในใจ เพื่อความปลอดภัยของฉันในตอนนี้เท่านั้น

"จะสำออยไปเพื่ออะไร นายไม่ใช่คนที่ฉันต้องอยากสำออยใส่"

ฉันถามออกมาด้วยความโมโห อาการปวดหัวก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ  รู้สึกหน้าจะร้อนเป็นไฟอยู่แล้วทีแรกฉันคิดว่าจะทานโจ๊กแล้วทานยาแต่ไอ้บ้านี่กลับโทร.เร่งให้ออกมาไม่หยุด

เพิ่งสังเกตเห็นว่าเขากำลังใส่ชุดยูนิฟอร์มแบบเดียวกับพี่บอล นั่นหมายความว่าเขาเพิ่งไปเรียนกลับมาและไม่แน่ทั้งคู่อาจจะรู้จักกัน ฉันเองก็ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้อายุเท่าไรหรืออยู่ชั้นปีไหน

รู้แต่ว่าโคตรเลว

"ทำไมล่ะ ความสำออยต้องเก็บไปใช้กับไอ้พาร์ซเหรอ" 

"..." ฉันเบื่อที่จะเถียงกับมันแล้ว ยิ่งเถียงยิ่งไม่เป็นผลดีกับฉัน

"เงียบนี่คืออะไร อยากโดน?"

ฮอร์กหันมาพูดกับฉันอย่างกวน ๆ  สีหน้าและแววตามองมานั้นมันทำให้ฉันต้องถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

"ขี้เกียจจะพูด คงใช่แล้วมั้ง" 

"...กวนตีนฉิบหาย"

อะไรของผู้ชายคนนี้ พอไม่เถียงก็ว่า แล้วถ้าฉันเถียงเชื่อเถอะว่ามันไม่ปล่อยฉันไว้แน่ 

"แล้วนายถ่ายคลิปฉันไว้ทำไม ลบซะ" ฉันถามออกไปด้วยความใจเย็นทั้งที่ตอนนี้อารมณ์ของฉันมันไม่ได้เย็นเลยสักนิดเดียว

"เธอจะได้ไม่ไปยุ่งกับไอ้พาร์ซไง" 

"จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ แล้วนายมีอะไรกับพี่เขา ทำไมต้องมาทำกับฉัน ทั้งที่ฉันไม่เกี่ยวอะไรเลย ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" 

"ไม่รู้เรื่องทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรคืออะไร"

ฉันหันไปมองเขาทั้งน้ำตาคลอเบ้า ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ทำให้ฉันร้องไห้ออกมาได้มากมายทั้งที่เพิ่งจะรู้จักกัน เขาคือคนใจร้ายที่สุดตั้งแต่ที่ได้รู้จักทุกคนบนโลกใบนี้มา

"บอกเหตุผลมาสิ ทำไมถึงทำแบบนี้" 

"..." เขาเงียบแล้วหันมามองฉันด้วยแววตาเรียบเฉย 

"โคตรไร้เหตุผลเลยรู้หรือเปล่า ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่รู้จักนาย แต่ฉันต้องมาเจอเรื่องแย่ ๆ แบบนี้"

"..."

เขายังคงเงียบอีกตามเคย ทำให้บรรยากาศในรถตอนนี้มีแต่เสียงสะอื้นของฉัน คนข้าง ๆ ยังคงมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์

ไม่นานรถก็เข้ามาจอดล่างคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง แล้วฉันก็ถูกลากลงรถทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ฉันแทบจะไม่มีแรงแล้ว ตอนฮอร์กจับแขนฉันก็เห็นว่าเขามองมาแบบสงสัยเหมือนกัน คงเพราะตอนนี้ร่างกายของฉันมันเริ่มร้อนขึ้นมาอีก 

"เบา ๆ ได้ไหม มันเจ็บ!" ฉันพูดออกไปด้วยความไม่พอใจแต่เสียงตัวเองดันแหบแห้งจนน่าเกลียด

"..." เขาไม่ได้ตอบอะไรแค่หันมามองด้วยสีหน้ารำคาญแล้วผ่อนแรงที่มือลง

เออ ก็ยังมีความเป็นคนอยู่บ้าง แต่ก็ยังเป็นคนเลวเหมือนเดิม 

ฮอร์กพาฉันขึ้นมาบนห้องของตัวเองแล้วผลักให้นั่งลงบนเตียง จากนั้นก็หายเข้าไปในห้องน้ำ ฉันไม่อยากถามแล้วว่าเขาพามาทำไม ฉันควรหาวิธีให้เขาลบคลิปนั้นจะดีกว่า 

อาจจะต้องลองพูดกันดีๆ

"เอายาไปกิน อย่ามาตายในห้องนี้"

ฮอร์กยื่นยาเม็ดหนึ่งมาให้ฉันพร้อมกับน้ำอุ่นอีกแก้ว การกระทำของเขาทำให้ฉันต้องขมวดคิ้วมองด้วยความไม่เขาใจ มันมีด้วยเหรอคนที่ทำร้ายเราจนเจ็บเจียนตายมาทำเหมือนห่วงกันอย่างนี้

"ฉันไม่กิน ไม่อยากให้ตายตรงนี้ก็ให้ฉันกลับ"

ฉันปัดมือเขาออกอย่างรังเกียจ จนทำให้แก้วในมือร่วงตกลงไปบนพื้น น้ำในแก้วกระจายเต็มพื้นกับเศษแก้วที่แตกละเอียด

"..." เขายืนนิ่งแล้วก้มลงไปมองที่พื้นนิ่งด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

ฉันคาดเดาอารมณ์ของเขาไม่ถูกเลยว่าตอนนี้คิดอะไรอยู่ แต่ที่รู้คือฉันต้องเจออะไรสักอย่างแน่หลังจากนี้

"ฉัน...อื้อ! ปล่อย!" 

เป็นไปอย่างที่ฉันคิด ฮอร์กปายาในมือทิ้งแล้วผลักฉันนอนลงบนเตียงจากนั้นเขาก็ขึ้นมาทับร่างของฉันไว้ มือของเขากดแขนทั้งสองข้างของฉันไว้ลงกับเตียงนอน

แล้วฉันจะเอาแรงที่ไหนไปสู้ 

"ให้กินก็กิน อย่าอวดเก่ง!"

"ปล่อย ฉันเจ็บ!" ฉันพูดออกไปเมื่อเขาออกแรงบีบที่ข้อมือมือขึ้นเรื่อย ๆ  

"ต้องสนใจด้วยเหรอว่าเธอรู้สึกยังไง" เขาพูดออกมาแล้วยิ้มมุมปากอย่างคนเลือดเย็น

แต่นั่นก็คงเป็นเพราะฉันยั่วโมโหเขา แล้วยังไงฉันก็ไม่อยากพูดดีด้วยกับคนที่มันเลวไม่เลิกอย่างหมอนี่!

"เอาเลย อยากทำอะไรก็ทำเลย ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้ชายเลว ๆ แบบนายอยู่แล้ว!" 

"เออฉันเลว แล้วยังไง ก็ผัวคนแรกของเธอนะ" 

"แค่เอากัน ฉันไม่เรียกว่าผัวหรอกแถมไม่เต็มใจจะเอาด้วยสิ เอาอะไรมาเรียกผัวกับคนชั่วช้าอย่างนาย"

ฉันพูดออกไปเสียงเรียบ สบตากับคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เริ่มสั่นระริก ก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่นปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเป็นทางจนเปียกรดที่นอน 

"หึ ปากดีนักนะ" 

"..."

ฉันเบื่อที่จะเถียงกับผู้ชายคนนี้แล้วปล่อยให้ทำอะไรที่อยากทำไป ต่อให้ด่าถึงพ่อถึงแม่ก็คงไม่เป็นผลดีกับตัวฉันแม้แต่นิดเดียว 

"อื้อ"

อยู่ ๆ เขาก็บีบแก้มของฉันให้หันกลับไปแล้วบดขยี้ริมฝีปากลงมาบนริมฝีปากของฉันที่ตอนนี้มันร้อนระอุด้วยพิษไข้ เพราะคิดว่าฉันคงยอมเขาก็เริ่มผ่อนแรงลง ขยับริมฝีปากดูดดื่มเชื่องช้ากว่าที่เคยทำ

 อาการปวดหัวเพราะพิษไข้มันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนจะระเบิดอยู่แล้ว แรงขัดขืนก็ไม่มีเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

เขายังคงขยับจูบ แทรกลึกลงมาฉกชิมภายในต้อนเรียวลิ้นอุ่นชื้นของฉันไปดูดดึง ตวัดเกี่ยวพันกันไปมา ฉันค่อยๆหลับตาลงหลีกหนีภาพใบหน้าของคนที่เกลียดเข้าไส้ ทว่าทำอย่างนั้นกลับทำให้รสสัมผัสที่เขาส่งมามันชัดเจนขึ้น

ตอนนี้เหมือนร่างกายฉันจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว ไม่ใช่เพราะมีอารมณ์ร่วมกับเขาแต่ฉันปวดเมื่อยและอุณหภูมิในร่างกายก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ  

มือหนาจัดแจงกับเสื้อผ้าของฉันออกจนเหลือแต่ชุดชั้นในตัวบาง แล้วอยู่ ๆ เขาก็หยุดการกระทำของตัวเองไว้แค่นั้น ฉันลืมตามองก็เห็นภาพใบหน้าของเขาที่อยู่ใกล้กันแค่คืบ สายตาดุดันนั้นยังคงมองมาคิ้วที่หนาเป็นปื้นและเหมือนมันจะขมวดเข้าหากันอยู่ตลอดเวลานั้นชัดเจนเต็มสองตาจนต้องหันหนี

ฉันมองหาอะไรมาปกปิดร่างกายแต่ก็ไม่พบเพราะบนเตียงมีเพียงผ้าห่มที่ถูกพับไว้ไกลกว่ามือจะเอื้อมถึง เสื้อผ้าก็หล่นหายไปไหนสักแห่ง

อีกแล้วเหรอ

เซ็กส์ที่น่ากลัวแบบวันนั้น

ฉันหลับตาลงเพราะความอ่อนแรง และยอมรับชะตากรรมของตัวเองไม่แน่ฉันอาจจะตายวันนี้จริงๆก็ได้  

ฉันนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้น้ำตามันไหลอาบแก้มพร้อมกับเสียงสะอื้นเบา ๆ  ตอนนี้ฮอร์กขยับตัวออกไปจากตัวฉันแล้ว ฉันไม่กล้าลืมตาขึ้นไปมองเขาแม้แต่น้อย 

แต่ผ่านไปไม่ถึงนาทีผ้าห่มผืนใหญ่ก็ถูกดึงขึ้นมาคลุมตัวของฉัน แล้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเดินไปทางอื่น ฉันจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามอง

จะว่าบ้าก็ใช่ ผู้ชายคนนี้ทำให้ฉันสับสนกับตัวเขา 

ไม่นานนักเขาก็ก็เดินกลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กและกะละมังใบหนึ่ง เขานั่งลงข้างตัวฉันแล้วถอนหายใจออกมาแรง ๆ

มือหนาค่อย ๆ เลิกผ้าห่มออกจากตัวฉันที่นอนขดตัวอยู่ แล้วเขาก็ใช้ผ้าผืนนั้นชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ ฉันมองการกระทำของเขาอย่างสงสัย มันก็ไม่น่าเชื่อนะว่าคนอย่างเขาจะทำ 

แล้วอย่างไร แค่นี้มันไม่ได้ลบเรื่องแย่ ๆ ที่ทำกับฉันได้หรอก 

"อย่าขัด ถ้าครั้งนี้เธอขัดฉันจะไม่ปล่อยให้นอนเฉย ๆ แน่"