บทที่ 5

“ป่านนี้ยังมาไม่ถึงกันอีก... นี่ฉันจะอดใจรอไม่ไหวอยู่แล้วนะ เฮอร์แมน...” ชายชราผมสีเงินหันไปบ่นกับพ่อบ้านคนสนิทซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ขณะที่เขากำลังนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนเก้าอี้โยกที่ระเบียงห้องนอน

“หมอบอกไม่ให้ใช้อารมณ์มากๆ นะครับ นายท่าน... เดี๋ยวอาการจะกำเริบขึ้นมาอีก...” เฮอร์แมนที่แก่ลงไปมากกล่าวเตือน

ตอนนี้พ่อบ้านวัยชราเองก็ต้องอาศัยไม้เท้าพยุงร่าง ไม่สามารถยืนเป็นเพื่อนคุยได้นานๆ เหมือนเมื่อก่อน แต่เขาไม่ต้องการเกษียณตัวเองไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้าน เพราะยังผูกพันกับผู้เป็นนายอยู่ ตั้งใจไว้ว่าจะฝังร่างที่คฤหาสน์ชาร์ลสตันไปพร้อมๆ กันกับเคนเน็ธ

ได้ฟังคำเตือนของเฮอร์แมน คนอยู่บนเก้าอี้โยกก็ยอมสงบปากคำลงไปบ้าง เขาจะไม่ยอมเป็นอะไรไปก่อนที่จะได้พบหลานชายสุดที่รักเป็นอันขาด ดวงตาขุ่นขาวภายใต้แว่นสายตาจ้องไปยังถนนที่โค้งหายเข้าไปหมู่ไม้ แม้จะฝ้าฟางจนมองอะไรไม่ชัดเจนแล้ว ก็ยังต้องการจะได้เห็นวินาทีที่รถของลูกสะใภ้วิ่งผ่านแนวป่าเข้ามายังคฤหาสน์หลังนี้

ด้วยวัยที่ล่วงเลยถึงแปดสิบเอ็ดปี เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน ตัดสินใจวางมือจากการทำธุรกิจโดยเด็ดขาด ถือเพียงตำแหน่งประธานกรรมการบริษัท ชาร์ลสตัน เทรดอิน คอร์ปอเรชั่น แล้วมอบหมายหน้าที่ดูแลงานทั้งหมดให้กับอดีตเลขาฯ ของเขา ผู้ซึ่งขึ้นรับตำแหน่งรองประธานบริษัทเมื่อสิบปีที่ผ่านมา ก่อนจะย้ายมาพักที่คฤหาสน์หลังโปรดในเฮสติงส์เป็นการถาวรนานกว่าเจ็ดปีแล้ว

หากเปรียบเทียบกับชาวอังกฤษทั่วไป นับว่ามหาเศรษฐีชราเป็นคนที่มีสุขภาพแข็งแรงมากทีเดียว เขาเพิ่งจะเริ่มล้มป่วยกระเสาะกระแสะด้วยโรคความดันโลหิตและโรคหัวใจก็ในปีหลังๆ แต่เคนเน็ธมักกล่าวกับคนรอบตัวอยู่บ่อยๆ ว่า การมีอายุยืนยาว แต่กลับไม่มีบุตรหลานเหลืออยู่สักคนอย่างนี้ มันไม่ต่างอะไรกับคำสาปเลยสักนิด

หลังจากมีอาการหัวใจวายอ่อนๆ เมื่อสามเดือนก่อน จู่ๆ เอ็ดเวิร์ด เทเลอร์ นักสืบประจำตัวที่เขามอบหมายให้คอยสอดส่องสะใภ้ชาวจีนเป็นครั้งคราว รวมทั้งคอยสืบหาเบาะแสของเจโคบีและนรินทร์นารถมาตลอด ก็แจ้งเข้ามาว่า โรสมีการติดต่อกับสำนักงานนักสืบฟ็อกซ์เป็นครั้งแรกในรอบสิบเจ็ดปี นับตั้งแต่ที่เธอเคยว่าจ้างฟ็อกซ์ให้ตามหาตัวอัลเบิร์ตและเจโคบี นอกจากนั้นก็ยังเดินทางไปประเทศสเปนติดๆ กันอีกหลายครั้งในช่วงเวลาสองสามเดือนนี้

แม้จะเคยคิดว่าโรสและอัลเบิร์ตอาจจะอยู่เบื้องหลังการลักพาตัวเจโคบี แต่หลังจากอัลเบิร์ตเองก็หายสาบสูญไปด้วย เคนเน็ธก็ไม่ติดใจสงสัยสะใภ้ม่ายของเขาอีก เพียงแต่การที่เขาให้เอ็ดเวิร์ดคอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ ก็เพื่อคอยช่วยเหลือเธอในเวลาจำเป็นเท่านั้น

หากข่าวที่ได้รับนี้ก็ทำให้มหาเศรษฐีชรารู้สึกแปลกใจ จึงกำชับให้นักสืบคนเก่าคนแก่ที่มีวัยย่างเข้าห้าสิบตอนปลาย ช่วยติดตามหาข้อเท็จจริง จนรู้ว่าโรสบังเอิญได้พบเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นเจโคบี ที่บาร์เซโลนา

เคนเน็ธเคยตั้งปณิธานเอาไว้ว่า ตราบใดที่ยังไม่ได้เห็นศพของหลานชายกับนรินทร์นารถด้วยตาของตัวเอง เขาจะไม่ยอมสิ้นหวังโดยเด็ดขาด ซึ่งข่าวเรื่องเจโคบีในครั้งนี้ก็เป็นยิ่งกว่ายาอายุวัฒนะขนานใดๆ ทั้งสิ้น

แล้วในที่สุด เมื่อวานนี้ โรสก็เป็นฝ่ายโทรศัพท์มาหาเขาด้วยน้ำเสียงทั้งสะอึกสะอื้นทั้งดีใจ บอกว่าเธอพบตัวบุตรชายของเธอแล้ว และกำลังจะพามาเจอเขาในวันนี้

ถึงแม้เคนเน็ธจะตื่นเต้นดีใจมากแค่ไหน หากทว่าลางสังหรณ์อันเฉียบคมของเขาก็ยังบอกว่ามันอาจจะเป็นแผนการเพื่อผลประโยชน์ของสะใภ้ชาวจีนก็ได้ เพียงแต่เขามั่นใจว่าเธอจะไม่มีทางตบตาเขาได้ ต่อให้สรรหาใครมาอุปโลกน์เป็นเจโคบีก็ตาม...

และถ้าหากโรสเกิดคิดจะเล่นตลกกับเขาขึ้นมาจริงๆ แล้วล่ะก็ วันนี้นี่แหละคือเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้ใช้นามสกุลชาร์ลสตันอีก

“เฮอร์แมน ฉันรอวันนี้มาเกือบยี่สิบปีแล้ว... แล้วแต่ละปีมันก็ช่างเชื่องช้าเหลือเกิน แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าวันนี้เวลามันยังเดินช้ายิ่งกว่าสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาเสียอีก...”

“ผมก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกันครับนายท่าน” เฮอร์แมนตอบเสียงสั่นเครือ

ทุกครั้งที่เคนเน็ธพูดถึงคนที่จากไป เขาเองก็รู้สึกทุกข์ทรมานไม่ต่างกัน พอได้ยินถ้อยคำของผู้เป็นนาย น้ำตาก็พานไหลจากดวงตาเหี่ยวย่น จนต้องขยับแว่นตาแล้วยกผ้าเช็ดหน้าในมือขึ้นซับคราบเปียกชื้นเหล่านั้น

“สงสารก็แต่นีนา... เธอต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วยก็เพราะฉันแท้ๆ... เพราะฉันกำชับให้เธอคอยดูแลเจค็อบอย่างใกล้ชิด... แล้วนี่ คนที่กลับมาก็มีแต่เจค็อบคนเดียว... ส่วนนีนา...” มหาเศรษฐีชราหลับตาลงช้าๆ ปิดบังแววความเสียใจในดวงตาขุ่นขาวคู่นั้น...

ในสายตาของเคนเน็ธ ตั้งแต่วันที่เขารับเธอเป็นบุตรบุญธรรม เขาก็เห็นนรินทร์นารถเป็นเหมือนบุตรสาวแท้ๆ มาตลอด ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะไม่ยอมรับและมองตัวเองเป็นแค่พี่เลี้ยงของเจโคบีก็ตาม...

“ถ้าคุณเจค็อบปลอดภัย คุณนีนาเองก็ต้องปลอดภัยอยู่ที่ไหนซักแห่งแน่ๆ ครับ นายท่าน...”

“นั่นสินะ ฉันก็ภาวนาให้เป็นอย่างนั้น...” เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “แต่ว่านะ เฮอร์แมน... ถึงยังไงฉันก็ยังอดสงสัยไม่ได้...” เคนเน็ธเหลือบไปมองพ่อบ้านผู้ซื่อสัตย์ของเขา

“สังสัยว่าคุณนายหาตัวคุณเจค็อบพบได้ยังไงทั้งๆ ที่นายท่านเองก็ยังหาไม่เจอใช่ไหมครับ...” เขาพูดราวกับอ่านความคิดของผู้เป็นนายออก

“ใช่... ฉันไม่เคยเลิกล้มการสืบหาตัวเจค็อบ ทั้งในสเปน ฝรั่งเศส อิตาลี ไม่ว่าจะทุ่มเงินเท่าไหร่ฉันก็ไม่เคยเสียดาย ไม่เคยหมดความหวัง แต่นี่...”

“คุณเอ็ดเวิร์ดก็ไปค้นหาความจริงเรื่องนี้ด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอครับ... ผมว่ามันอาจจะเป็นเพราะโชคชะตา...”

“ผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอจะยังตามหาลูกชายอยู่จนทุกวันนี้... เป็นแกแกจะเชื่อไหม...” เคนเน็ธพูดเหมือนกำลังถามตัวเอง “แต่เรื่องที่โรสเล่าว่า... เธอบังเอิญได้ข่าวของเจค็อบเมื่อสามเดือนก่อน ก็เลยเดินทางไปตามหาที่สเปนตั้งแต่ตอนนั้น แล้วก็จ้างฟ็อกซ์ให้ช่วยตามหาเขาด้วยอีกแรงก็เป็นความจริง ตรงตามที่เอ็ดเวิร์ดบอกเรา เธอไม่ได้โกหก...”

“วันนี้เป็นวันดีนะครับ นายท่าน... พอได้เจอหน้าคุณเจค็อบ นายท่านก็จะทราบเองว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก... ผมว่าตอนนี้เราอย่าเพิ่งคิดอะไรไปล่วงหน้าเลย เราควรดีใจกันมากกว่า...”

“จริงสินะ...” เคนเน็ธพึมพำก่อนจะยิ้มออกมาได้ คำพูดของเฮอร์แมนทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที

ตั้งแต่นรินทร์นารถและเจโคบีหายสาบสูญไป เฮอร์แมนก็เป็นกำลังใจสำคัญที่ทำให้เขาอดทนรอมาได้จนถึงทุกวันนี้ ถ้าไม่มีพ่อบ้านคนนี้เสียคนหนึ่ง เขาก็คงไม่มีชีวิตยืนยาวถึงวันที่ได้พบกับเจโคบีอีกครั้ง

“แกพูดถูกแล้ว ฉันมั่นใจว่าฉันจำหลานของตัวเองได้... ขอแค่เขาเป็นเจค็อบตัวจริง ไม่ว่าเรื่องอื่นจะเป็นยังไงก็ไม่สำคัญเลย...” เสียงที่เคยเข้มแข็งสั่นเครือไปชั่วขณะ ดวงตาเหี่ยวย่นตามวัยต้องหลั่งน้ำตาแห่งความปีติออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ จนเขาต้องรีบยกมือขึ้นเช็ดโดยเร็ว พลางพูดกลบเกลื่อน “ให้ตายสิ!... ทำไมยังมาไม่ถึงกันสักที...”

เฮอร์แมนรู้ว่าผู้เป็นนายไม่เคยแสดงความอ่อนแอต่อหน้าใคร จึงแกล้งทำไม่รู้ไม่เห็นอะไร ส่วนเคนเน็ธก็ได้แต่เบือนหน้าออกไปยังถนนโค้งรูปเกือกม้าอีกครั้ง เฝ้ารอด้วยความหวังว่ารถยนต์ที่พาหลานชายเขากลับมาคืน จะปรากฏขึ้นไม่วินาทีใดก็วินาทีหนึ่ง