ล้างหนี้แทนป้า อ้าขาน้ำกระเซ็น

บรรยายกาศในห้องเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ส้มโอ หลายสาววัย 22 ของป้าสายหยุดน้ำตานองหน้า เพราะผู้เป็นป้ากำลังสั่งเสียด้วยลมหายใจโรยริน

“ไม่ต้องเสียใจไปลูก เกิด แก่ เจ็บ ตายเป็นเรื่องธรรมชาติ”

“ฮือออ ป้าสาย ทำใจดีๆ ไว้นะ หนูกำลังโทรตามหมอ”

“...หมอมาไม่ทันหรอกลูก” ป้าสายหยุดเม้มปาก เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักและความอ่อนล้า “ฟังป้านะ... ป้าไม่มีอะไรจะห่วงแล้ว... ดูแลตัวเองให้ดีนะ” มือที่เหี่ยวย่นของป้าเอื้อมขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของส้มโออย่างแผ่วเบา ความเย็นจากผิวสัมผัสทำให้ส้มโอยิ่งใจหาย

ส้มโอรีบกุมมือป้าเอาไว้แน่น พยายามส่งผ่านความอบอุ่นไปให้ “ไม่จริง! ป้าต้องอยู่กับหนูนะ! ฮืออออ หนูจะอยู่กับใครถ้าไม่มีป้า…” เสียงสะอื้นของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้

นอกหน้าต่าง บรรยากาศเงียบสงบยามค่ำคืนราวกับรับรู้ถึงความสูญเสียที่กำลังจะมาถึง มีเพียงเสียงจิ้งหรีดที่ดังระงมอย่างโหยหวนคลอไปกับเสียงร่ำไห้ของส้มโอ ความเงียบในห้องนั้นหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินขนาดใหญ่ทับอยู่บนอก

ป้าสายหยุดหายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบาและช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจแต่ละครั้งดูเหมือนเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้าย สายตาของป้าจับจ้องไปที่เพดาน ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองส้มโอเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มสุดท้ายที่เต็มไปด้วยความสงบปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“...ป้า...รัก...ลูก...นะ...” คำพูดสุดท้ายขาดห้วง พร้อมกับการสิ้นสุดของลมหายใจ ป้าสายหยุดหลับตาลงอย่างช้า ๆ มือที่ส้มโอกุมอยู่ค่อย ๆ คลายออก ความอบอุ่นจากร่างของป้าได้เลือนหายไปแล้วอย่างสิ้นเชิง

ส้มโอนั่งนิ่งค้าง หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบจนแตกสลาย เธอตะโกนเรียกชื่อป้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขย่าร่างที่ไร้การตอบสนองอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีลมหายใจ ไม่มีสัญญาณของการมีชีวิตใด ๆ หลงเหลืออยู่

“ป้าสาย! ป้าสาย!! อย่าทิ้งหนูไป ฮืออออ!!” เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวของส้มโอทำลายความเงียบสงบของยามค่ำคืนลงอย่างสิ้นเชิง เธอโผเข้ากอดร่างที่เย็นชืดของป้าแน่น ปล่อยให้ความโศกเศร้าเข้ากัดกินหัวใจอย่างไม่เหลือชิ้นดี ในที่สุด ส้มโอวัย 22 ปี ก็ได้สูญเสียผู้เป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิตไปแล้ว