บทนำ

บทนำ

“ให้เวลาความสัมพันธ์นี้อีกหนึ่งปีครับ”

“หมายความว่า จะแต่งปีหน้า?” พิธีกรฝีปากกล้าถามต่อด้วยความอยากรู้

“ก็...” ทั้งคู่หันสบตากันเลิ่กลั่กระคนเขินอาย

พลันเสียงกรีดร้องรับไม่ได้ดังลั่นพร้อมรีโมตปลิวจากมือไปกระทบทีวีจอยักษ์แตกร้าว สลิลาทิ้งตัวลงโซฟานุ่มอย่างหมดแรง พะงาบโหยหวนครวญคราง ทำใจไม่ได้ โดยมีปันรักเป็นลูกคู่

“พาไปเล่นบนห้องนอน” น่านฟ้าบอกพี่เลี้ยงหลานให้อุ้มลูกปันรักที่จ้องคุณยายกับแม่ตาแป๋วอย่างไม่เข้าใจออกไปก่อน

“ไหนน้ำบอกแม่ว่าจะไปหาพี่โอบที่กรุงเทพฯ”

โอบนทีลูกชายคนโตเจริญรอยเป็นหมอตามพ่อ กำลังเรียนเฉพาะทางในเมืองหลวง สองหนุ่มมักไปมาหาสู่กันประจำ ไม่นึกเลยน่านนทีจะโกหกแม่แอบไปหาแม่ดารานั่น มิหนำซ้ำยังควงกันไปออกรายการซุบซิบใต้เตียงดาราหน้าชื่นตาบาน ถ้าปันรักไม่อุ้มลูกมาหาแล้วบอกให้เปิดทีวีดูก็ไม่มีทางรู้เลย

“ข่าวออกจะครึกโครมขนาดนั้นค่ะแม่”

“น้ำเสียสติไปแล้วหรือไง! หรือยัยนั่นทำของใส่ อายุห่างกันเป็นรอบ จะแต่งปีหน้าแล้วให้เมียมีลูกตอนอายุสี่สิบเหรอ!”

“รักบอกแล้ว...” เธอน่ะดมกลิ่นได้ตั้งแต่แรกๆ ที่น้องชายกับนางเอกดังระดับประเทศเริ่มคบกันเมื่อสองปีก่อน

น่านนทีเป็นลูกคนสุดท้องที่ทุกคนค่อนข้างตามใจ ไม่มีความหวังใดเป็นพิเศษ เพราะโอบนทีรับจบ เป็นหมอให้คุณตาชื่นใจพร้อมวางตัวให้ขยายเครือธุรกิจของตระกูล ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ปรวีร์จะเปิดโรงพยาบาลเอกชนสาขาย่อยในอีกสามอำเภอหลักของจังหวัด

หน้าที่ของน่านนทีมีเพียงดูแลการออกแบบและตกแต่งภายในตามสาขาที่เรียนมา รวมถึงบริหารอีก 4-5 บริษัทของตัวเองที่เปิดไว้รับงานที่เกี่ยวข้องต่างๆ เส้นทางความรักมันเริ่มจากตรงนี้ อรอลินดารากระดังงาลนไฟจ้างบริษัทของน้องชายตกแต่งคอนโดหรูแห่งใหม่ที่เตรียมขยับขยายตามวัยของลูกสาว ไม่รู้คุยท่าไหนถึงตกลงคบกัน

เธอเคยเตือนให้จับตาดูสองคนนี้ไว้แต่เนิ่นๆ แต่ด้วยอายุที่เป็นคุณน้าได้เลยไม่มีใครใส่ใจ อรอลินเคยมียุครุ่งเรืองสุดขีดตอนนายน้ำยังใส่ขาสั้นเรียนมัธยมปลายอยู่เลยเหอะ พออายุสามสิบก็ลาวงการไปแต่งงานกับนายตำรวจใหญ่ มีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน เพิ่งจะกลับเข้าวงการอีกทีหลังหย่า

อย่าว่าแต่แม่รับไม่ได้ เธอก็กระอักเหมือนกัน สองสาวประสานเสียงกรี๊ดลั่นด้วยความอัดอั้นอีกรอบ

“น้องรักไปตามนายน้ำกลับมาให้แม่!”

“น้ำไปออกรายการป่าวประกาศให้คนทั้งประเทศรู้ทำไม!”

“ฟังก่อน...” น่านฟ้าปล่อยให้ระบายจนหมดจึงค่อยพูดขึ้น

“น้ำคบไปก็จะรู้สึกถึงความต่างเอง ทั้งวัยและวิถีชีวิต ฝ่ายนั้นเป็นดาราดังที่ทำอะไรก็มีคนจับจ้อง จะทนได้สักกี่น้ำ” เขารู้จักลูกชายตัวเองดี หัวรั้นเป็นที่หนึ่ง กว่าจะยอมรับฟังเหตุผลก็ต้องเห็นโลงศพก่อน

“แล้วเราจะนั่งใจเย็นให้เวลาผ่านไปหนึ่งปี จนนายน้ำมาบอกให้ไปสู่ขอแม่นั่นเหรอคะ ลิลายอมไม่ได้! น้ำยังอยู่ในช่วงขาขึ้น จะชี้นิ้วเลือกใครก็ได้ ทำไมไปเลือกไก่แก่แม่ปลาช่อนได้นะลูก...” ปล่อยโฮไม่ได้ดั่งใจ

“นายน้ำไปพลาดท่าเสียเหลี่ยมตรงไหน” ปันรักเปรย

“ใช่ๆๆ” แม่ละล่ำละลัก

“น้ำเพิ่งอายุเท่านี้เอง คงไม่รู้เท่าทันเล่ห์มารยาแม่ม่ายลูกติด”

“สเปกน้ำไม่ใช่แบบนี้เลยนะคะ”

“น้ำชอบผู้หญิงที่เป็นความสดใสให้เขา ไม่ใช่ต้องทำตัวแก่กว่าวัยให้เข้ากับแม่นั่น น้องรักเห็นเสื้อผ้าหน้าผมน้ำเมื่อกี้ไหม ใครจัดให้ แม่มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่น้ำ!”

“แล้วจะเทียวบินไปกลับ กทม.ดูแลลูกคนอื่นเพื่อ?” พี่สาวขยี้ซ้ำ

ความจริงอีกข้อที่สลิลารับไม่ได้ น่านนทีมีหน้าที่อะไรต้องไปเลี้ยงลูกให้คนไม่รู้จัก

“แม่รับไม่ได้!”

“ลิลา...” สามีปรามให้เย็นลง

“ไม่ค่ะ พี่ฟ้า ลิลารับไม่ได้”

“รับไม่ได้แล้วทำไง เราเลี้ยงได้แต่ตัว”

“จับแต่งก่อนที่นายน้ำจะไปแต่งกับอรอลินสิคะ” ปันรักไม่รู้สึกว่าการเสนอคลุมถุงชนผิดปกติแต่อย่างใด ในเมื่อคู่ของเธอก็ถูกจับแต่งและชีวิตไม่ได้เลวลง

“จริงสินะ...” สลิลาโผเข้าเกาะความคิดนี้แน่น

“รักก็เห็นว่ามีอยู่ 2-3 คน”

“แม่นึกออก”