2

“ฮะ แต่วันนี้ไปเรียนวันแรกผมยังไม่รู้เลยว่าต้องไปยังไง ผมขอติดรถพี่....”

“ไม่ หาวิธีไปเองสิ โตแล้ว” แสงโสมรีบเอ่ยดักทันทีเมื่อรู้ว่าคนหน้าหวานจะขอติดรถตัวเองไปยังมหาลัยด้วย ใช่ มันเป็นทางผ่านไปบริษัทของเขาก็จริง แต่เรื่องอะไรจะให้ติดรถไปด้วยล่ะ

“ครับ” ตอบรับเสียงเศร้า แล้วมองเจ้าของบ้านที่หน้าไม่รับแขกลุกเดินจากไป ก่อนจะหันกลับมามองอาหารตรงหน้าของตัวเองแล้วก็ดื่มน้ำเปล่าแล้วลุกขึ้นเดินออกไปเมื่อตอนนี้จุกจนทานอะไรไม่ลงแล้ว

“คุณควอนให้ลุงเอกไปส่งก็ได้นะจ๊ะ” ป้าทิพย์เดินเข้ามาบอกเจ้านายอีกคน แม้จะมาเป็นผู้อาศัยแต่ก็เป็นเจ้านายของตนเอง

“ขอบคุณครับป้าทิพย์ ดีเหมือนกันลุงเอกไปส่งผมและจะได้บอกผมด้วยว่าขากลับต้องนั่งรถอะไรมา ดีนะเมื่อวานผมเอาที่อยู่ให้รถรับส่งดูเลยมาถูก แต่จะไปมหาลัยวันนี้ผมกลับงงไปไม่เป็นเลยครับ เพราะตอนมาสอบสัมภาษณ์ผมมากับพ่อและแม่ พวกท่านจัดการให้ทุกอย่าง” คุณหนูของเจ้าของโรมแรมหรูใจกลางเมืองกรุงเทพฯ เอ่ยเล่า

“ไม่เป็นไรค่ะ ให้ลุงเอกไปส่งทุกวันก็ได้ รถที่บ้านมีตั้งหลายคัน ปกติลุงเอกไม่ได้ไปส่งใครอยู่แล้ว เพราะคุณบิ๊กเขาขับรถไปทำงานเอง เขาไม่ชอบให้ใครไปวุ่นวายด้วยน่ะค่ะ” ป้าทิพย์บอกต่ออีก

“ครับ ไม่บอกผมก็รู้ครับ และเหมือนพี่เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่ผมมาอยู่ที่นี่กับเขา”

“อย่าคิดมากเลยค่ะ คุณควอนน่ารักแบบนี้ อีกอย่างดูสดใสทำให้บ้านเงียบขรึมของเราดูมีชีวิตชีวาค่ะ และไม่ป้าก็ไม่คิดว่าคุณควอนจะทำกับข้าวเป็นด้วย ทั้งๆ ที่เป็นงานผู้หญิง” ป้าทิพย์เอ่ยอย่างเอ็นดูหนุ่มน้อยลูกครึ่งหน้าหวาน

“พอดีผมชอบช่วยคุณแม่ที่บ้านทำกับข้าวครับ ผมเป็นลูกชายคนเล็กติดแม่ครับป้าทิพย์”

“น่ารัก หายากค่ะเด็กผู้ชายติดแม่ นิ้งไปบอกลุงเอกเตรียมรถให้คุณควอนเถอะ เดี๋ยวสายรถติด” ท้ายประโยคก็ร้องสั่งนิ้งที่ยืนอยู่ทางหน้าห้องรับประทานอาหาร

“จ้าป้าทิพย์” นิ้งร้องขานรับคำก่อนจะเดินไปตามลุงเอกไปเตรียมรถพาคุณควอนไปส่งที่มหาลัย

“ขอบคุณนะครับป้าทิพย์ เดี๋ยวผมออกไปรอลุงเอกที่หน้าบ้านเลยครับ”

“ค่ะคุณควอน แล้ววันนี้กลับกี่โมงคะป้าจะได้เตรียมมื้อเย็นไว้รอ หรือกลับเที่ยงคะ”

“วันนี้มีรับน้องด้วยครับ น่าจะสักหกโมงเย็นครับ”

“เดี๋ยวป้าจะเตรียมกับข้าวรอนะคะคุณควอน ว่าแต่อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”

“ควอนทานอะไรก็ได้ครับ ว่าแต่พี่บิ๊กเขา....”

“รายนั้นจะทานมาจากข้างนอกค่ะ ไม่เคยทานข้าวที่บ้านหรอก เนี่ยรู้ไหมคุณควอนมาอยู่ป้าละดีใจที่จะได้ทำกับข้าวโชว์ฝีมือ เพราะคุณบิ๊กบอกว่าไม่อยากให้ป้าทำอาหารให้เหนื่อยเพราะเขาอยู่แค่คนเดียวเขาเลยจะทานจากข้างนอกทุกวันก่อนกลับค่ะ” นางบอกเล่า

“เหรอครับ” พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินถือกระเป๋าเป้สะพายหลังใบเล็กของตนออกไปยืนรอลุงเอกเอารถออกมารับพาไปส่งที่มหาลัย

หนึ่งสัปดาห์แทบจะนับครั้งได้ที่ได้เจอหน้าของเจ้าของบ้านหน้าขรึม และวันนี้ควอนกลับมาจากกิจกรรมของมหาลัยตอนดึกเห็นไฟในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่จึงเดินไปดูเผื่อว่าพี่นิ้งอาจลืมปิดไฟ เพราะเวลานี้ทุกคนนอนพักผ่อนแล้ว แต่พอเข้าไปยังไม่ทันได้ถึงห้องนั่งเล่นก็ได้ยินเสียงหัวร่อต่อกระซิกดังแว่วออกมาให้ได้ยิน

“ใครกัน ดึกแล้ว แล้วเสียงผู้หญิงที่ไหน” ควอนเอ่ยกับตัวเองขณะเดินย่องไปยังห้องนั่งเล่น แล้วก็แอบอยู่หน้าประตูมองไปดูข้างในห้องนั่งเล่น

ควอนเบิกตากว้างปิดปากตัวเองไว้ทันทีเมื่อเห็นภาพในห้องนั่งเล่นตอนนี้หนุ่มหน้าขรึมที่กระตุกหัวใจของผมกำลังขึ้นคร่อมผู้หญิงแปลกหน้าบนโซฟาตัวยาว และมือของผู้หญิงคนนั้นก็ประคองดวงหน้าหล่อตรึงใจของแสงโสม หัวใจของควอนรู้สึกปวดหนึบราวกับโดนทุบแรงๆ แล้วก็ต้องเบือนหน้าหนีเมื่อคนตัวโตกำลังโน้มลงไปซุกไซ้ใบหน้าของเธอคนนั้น

“พี่บิ๊กมีแฟนแล้ว?” ผมถามตัวเองด้วยความเจ็บปวดร้าวในอก แสงโสมคือรักแรกพบของควอน เขาคือความใฝ่ฝันแต่เขากลับไม่ชอบผม พี่เขามีคนที่พี่เขารักอยู่แล้ว ส่วนผมก็แค่คนที่แอบรักพี่เขา ผมก็แค่ผู้อาศัยบ้านของพี่เขาเท่านั้น ผมมันก็แค่กาฝาก

หนุ่มน้อยหน้าหวานที่รู้มาตลอดว่าตัวเองแตกต่างจากผู้ชายทั่วไป ควอนไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวกับผู้หญิงไม่ว่าจะมีผู้หญิงเข้ามาหาแต่ก็ไม่เคยรู้สึกถูกใจเพราะรู้ดีว่าตัวเองนั้นชอบแบบไหน และพอมาเจอคนที่ทำให้ใจเต้นแรงกลับต้องมาเจ็บปวด เพียงแค่เวลาหนึ่งสัปดาห์ที่รู้จักก็ได้แต่แอบมองแสงโสมอยู่ห่างๆ ด้วยเพราะเขาบอกว่ารำคาญไม่อยากเห็นหน้า ผมจึงต้องหลบหน้าพี่เขาและแอบดูอยู่ห่างๆ ตลอดที่อยู่บ้านหลังใหญ่แห่งนี้

“นายเพ้อฝันเกินไปแล้วควอน เพ้อฝันเกินไปแล้วว่าพี่เขาจะรักนาย พี่เขาชอบผู้หญิงไม่ได้ชอบผู้ชายแบบนาย พี่เขาไม่ชอบประตูหลังแบบนาย” ควอนบอกตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่เอ่อคลอสองเบ้าตาแล้วเดินจากไปด้วยหัวใจที่ปวดร้าว