8

“แล้วทำไมควอนหน้าแดง” ชานมถามอย่างสงสัย

“ก็อากาศร้อน ลดอุณหภูมิแอร์ก่อนนะ ร้อนมากขนาดเปิดยี่สิบห้าองศาแล้วนะเนี่ย” พูดพร้อมกับเอื้อมไปคว้ารีโมทแอร์มากดปรับอุณหภูมิให้ต่ำลง

“ร้อน....ร้อนก็ร้อน” ชาเขียวเอ่ยเบาๆ แล้วก็หันมาสนใจรายงานตรงหน้าตัวเองต่อ

“คืนนี้เราจะทำอะไรกินดีพวกมึง กูว่าเราไปตลาดกันไหม ซื้อมาทำกินเองดีกว่า ไม่อยากรบกวนพี่นิ้งกับป้าทิพย์ว่ะ” ทัพฟ้าเอ่ยเสนอเมื่อตอนนี้เห็นว่าหาข้อมูลทำรายงานใกล้จะเสร็จแล้ว

“ใช่ๆ ฉันเห็นด้วยกับทัพฟ้า” ชานมเอ่ยดัน

“เอางั้นก็ได้ งั้นพอแค่นี้ก่อนคืนนี้ค่อยมาทำต่อก็ได้ เหลือไม่เยอะแล้วเนาะ” ผมบอกเพื่อนๆ พร้อมกับก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเอง

“อือ เอางั้นก็ได้ตอนนี้สี่โมงเย็นแล้ว” ชาเขียวปิดโน้ตบุ๊กพร้อมกับปิดหนังสือตรงหน้าตัวเองลงทันที

แล้วควอน ทัพฟ้า และชานมก็พากันเก็บข้าวของของตนเองพร้อมปิดโน้ตบุ๊กของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะพากันออกจากห้องไปตลาดสดที่อยู่ห่างจากบ้านเพียงแค่ห้าสิบเมตร คืนนี้ทั้งสี่จะค้างด้วยกัน ตอนแรกชานมป้าทิพย์จัดห้องพักให้ไว้ให้เพราะเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม แต่เธอยืนยันจะนอนกับเพื่อนๆ และเพื่อนๆ ก็ตกลงเพราะชานมก็ไม่เหมือนผู้หญิงอยู่แล้ว

“ขอโทษ ขอโทษ พูดเป็นแค่คำนี้รึไงไอ้ควอน พลั่ก!” แล้วเสียงกระแทกแก้วกาแฟก็ดังขึ้นพร้อมกับแสงโสมลุกขึ้นยืนเอามือทั้งสองเท้ายันโต๊ะทานข้าว

ด้านทัพฟ้า ชานม ชาเขียวก็พากันหยุดทานข้าวเมื่อตอนนี้โต๊ะทานข้าวกำลังเป็นสนามรบเมื่อเจ้าของบ้านกำลังโกรธ

“ควอนพวกฉันขอตัวขึ้นไปทานบนห้องได้ไหม” ชานมเอ่ยขึ้นเบาๆ

“นั่นดิมึง พวกกูขอไปกินข้าวบนห้องนะ” ทัพฟ้าเห็นด้วยกับเพื่อน

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ทานที่นี่แหละน้องๆ พี่จะกลับขึ้นห้องแล้ว และเนี่ยวันนี้มีเรียนไหม” แสงโสมบอกทุกคนไม่ต้องไปเพราะเขาจะไปเองและไม่ลืมถามว่าทุกคนมีเรียนไหมวันนี้

“มีครับ” ชาเขียวตอบ”

“อือ” แสงโสมทำเพียงครางรับรู้แล้วเดินจากไปโดยไม่สนใจจะพูดอะไรต่อ และเมื่อตอนนี้คนเจ้าอารมณ์ไม่อยู่แล้วทุกคนก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกับ

“แม่งพี่บิ๊กโคตรเท่ว่ะ” ชาเขียวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบอย่างชื่นชมเจ้าของบ้าน

“มึงคิดงั้นเหรอชาเขียว” แฝดน้องอย่างชานมถามแฝดพี่อย่างชาเขียว

“ไม่เท่เหรอชานม ออกจะเท่ แบบนี้แหละผู้ชายแมนๆ เขาเป็นกัน มึงไม่เข้าใจหรอกมึงเป็นผู้หญิง” ทัพฟ้าเห็นด้วยกับชาเขียว

“เด็กๆ รีบทานเถอะค่ะ อย่าไปสนใจคุณบิ๊กเลย คงจะหงุดหงิดกับงานเลยอารมณ์ไม่ดี คุณควอนก็อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะคะ” ท้ายประโยคนิ้งบอกหนุ่มหน้าหวานที่ตอนนี้นั่งหน้าเศร้าทำท่าจะร้องไห้

“ครับ / ค่ะ” สามเสียงประสานกันแล้วหันมาสนใจข้าวต้มทะเลตรงหน้าต่อ

“ครับพี่นิ้ง ผมชินแล้วแหละครับ”

“คนดีของป้า ไม่ต้องไปเก็บมาใส่ใจนะคะ คุณบิ๊กอาจมีงานที่ให้เครียดก็ได้จ้ะ” ป้าทิพย์เดินมาลูบไหล่เล็กของควอนปลอบ

“ฮะ ป้าทิพย์กับพี่นิ้งไปทานข้าวได้เลยนะครับ ควอนกับเพื่อนๆ เก็บและล้างถ้วยเองครับ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวชุดนักศึกษาเปื้อนเอา กินอิ่มจะไปมหาลัยไม่ใช่เหรอคะ ให้คนแก่กับพี่นิ้งทำเถอะค่ะ”

“ขอบคุณครับป้าทิพย์ พี่นิ้งด้วยนะครับ” ควอนขอบคุณป้าทิพย์กับพี่นิ้งอีกครั้งและทั้งสองก็พยักหน้ายิ้มตอบรับ ตอนนี้ควอนแทบจะกลืนข้าวไม่ลงแต่ก็ต้องฝืนทาน เพราะตอนเรียนจะได้ไม่หิว

“เฮ้ย! พวกมึงส่งรายงานเสร็จเราไปเที่ยวกันเลยนะ ไปพักผ่อนกัน” ทัพฟ้าพูดขึ้นขณะที่กำลังนั่งช่วยกันเรียบเรียงรายงานที่ทำเมื่อคืน เพราะแค่เรียบเรียงเสร็จทุกอย่างก็เสร็จพร้อมส่ง

“ก็ไปดิ ดีเหมือนกันพักสมองกันไง รับน้องก็โหดพอแล้ว เรียนก็หนักอีก ไปเที่ยวกันหลังส่งอย่างที่คุยกันไว้วันนั้นก็ดีนะ” ชาเขียวเห็นด้วย

“แล้วเนี่ยไอ้ควอนกับชานมน้องมึงไปซื้อขนมที่ไหนเมื่อไหร่จะมาเนี่ย” ทัพฟ้าบ่นเมื่อเห็นว่าทั้งสองไปนานแล้ว และเวลานี้ก็เป็นเวลาพักเที่ยงแล้ว และตอนบ่ายทั้งสี่คนก็ไม่มีเรียนด้วยจึงได้มานั่งทำรายงานที่หน้าตึกของคณะ

“นั่นดิ ไปถึงไหนกันเนี่ย หิวแล้ว แล้วมึงว่าสองคนนั้นเป็นไง ตื่นมาเมื่อเช้ากูเห็นน้องกูกับไอ้ควอนนอนกอดกันกลมบนเตียงด้วยแหละ” ชาเขียวเอ่ยขึ้น เพราะหลังๆ มาควอนกับชานมจะสนิทกันพิเศษ จนมองผิวเผินเหมือนทั้งสองกำลังคบกัน

“ไม่หรอกน่า ไอ้ควอนหน้าหวานๆ แบบนั้นจะไปชอบไอ้ชานมคนห้าวได้ยังไง” ทัพฟ้ารีบปฏิเสธและหลบสายตาเก็บซ่อนความรู้สึกของตัวเอง

“เหรอ แต่ก็ดีนะ มันสองคนคบกันก็ดี ออกจะน่ารักชานมก็น่ารักเพียงแค่ห้าว ส่วนไอ้ควอนก็สวยเหลือเกิน สวยจนผู้หญิงอิจฉา” ชาเขียวเอ่ยพลางมองไปทางควอนและชานมที่กำลังเดินพูดคุยกับสนุกสนานและในมือมีถุงขนมเต็มไม้เต็มมือเดินมาทางพวกตนทั้งสอง

“ชานมน้องมึงนะไอ้ชาเขียว มึงน่าจะหวงน้องสาว” ทัพฟ้าแทบอยากจะชกหน้าเพื่อน บังอาจจับคู่ให้ชานมกับควอน ถ้าจับคู่เธอกับเขาจะยินดีและดีใจมาก

“ทำไม มีคนมารักมาชอบชานมดีออก กูจะได้มีคนมาช่วยดูแลอีกคน” ชาเขียวบอกเพื่อนพลางมองไปทางทั้งสองที่เดินมาถึง “ไหนได้อะไรมากินบ้าง แล้วเนี่ยไปนานจนคิดว่าไปซื้อที่ต่างประเทศแล้วเนี่ย”

“นั่นดิ ไปนานจนกูลืม” ทัพฟ้าเอ่ยเสียงห้วนขึ้นบ้าง แล้วชานมกับควอนที่มาใหม่ก็พากันหันมาส่งสายตาคำถามให้ชาเขียวว่าทัพฟ้าเป็นอะไรไป