7

ผมตื่นแต่เช้าเพื่อจะได้ทันพี่เขาไปกรุงเทพฯ ผมยืนก้มหน้าทางเชิงบันไดหน้าบ้าน ผมมาดักรอพี่เขา และก็ได้เจอ แต่ผมก็ไม่กล้าจะทักพี่เขาก่อน เพราะเรื่องเมื่อคืนผมยังไม่กล้าพอจะเงยหน้ามองพี่เขาเต็มตา ทำได้แค่แอบมองและชำเลืองตามองเท่านั้น

ด้านแสงโสมเมื่อลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตนเองมาถึงควอนตั้งใจจะไม่สนใจ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นเร่ารุนแรงหนักหน่วงผิดจังหวะจนหงุดหงิดแล้วเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไปอย่างห้ามปากตัวเองไม่ได้

“มายืนโง่ทำไมตรงนี้” แสงโสมก็คือแสงโสม อย่าหวังจะได้ยินคำพูดอ่อนโยนนุ่มนวลจากปากแข็งกระด้างของเขา

“คะ...คือผมมารอส่งพี่บิ๊กครับ”

“ฉันขอให้นายมาส่งเหรอถึงต้องมารอส่ง” ตอนนี้เวลาหกโมงเช้า และตอนนี้ป้าทิพย์ นิ้งกำลังเตรียมมื้อเช้าให้คนหน้าหวานตรงหน้าอยู่ ส่วนลุงเอกก็รดน้ำต้นไม้ที่สวนหลังบ้าน

“ไม่ครับ ควอนอยากมาส่งเองฮะ”

“น่ารำคาญ” พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินลงบันไดไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่โรงจอดรถไม่ไกลจากตรงนี้เพียงแค่สิบก้าวเดิน

“อะ...เออพี่บิ๊กครับ พี่บิ๊กครับ” ผมร้องเรียกพี่เขาพร้อมกับวิ่งตามพี่เขาไปติดๆ และมือของพี่เขาที่กำลังจะเปิดประตูรถก็หยุดพร้อมกับพี่เขาหันมามองผมด้วยสายตาไม่พอใจ

“อะไรอีกวะ”

“พี่จะไปกี่วันครับ”

“แล้วจะอยากรู้ไปทำไม”

“คะ...คือพอดีว่า...”

“ติดอ่าง ติดอ่างอยู่นั่นแหละ เวลาพูดกับฉันหัดมองหน้าหน่อยไม่ใช่ก้มมองตีนตัวเอง ถ้ากลัวฉันก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาใกล้ฉันแบบนี้ ฉันรำคาญ” พูดพร้อมกับใช้มือข้างที่วางมาเชยคางเล็กบีบให้แหงนเงยขึ้นด้วยความหงุดหงิดตัวเอง และเขาก็เผลอบีบแรงจนทำให้คนตัวเล็กกว่าเจ็บจากแรงบีบ

“อ๊ะ...พี่บิ๊กผมเจ็บ” มือเล็กยกขึ้นมาจับมือหนาที่บีบคางตัวเองให้ปล่อย

“สำออย! แค่นี้ก็เจ็บ ผู้ชายที่ไหนเขาสำออยแบบนี้ แมนๆ หน่อยดิเว้ย!” แล้วก็สะบัดมือที่บีบคางเล็กออกแล้วกระชากเปิดประตูรถแล้วเอากระเป๋ายัดไปในรถไว้เบาะข้างคนขับก่อนจะนำพาตัวเองไปนั่งประจำที่คนขับ

“ผมเจ็บจริงนิครับ พี่บิ๊กบีบคางผมแรง” ควอนยังคงยืนย้ำแล้วก็รีบเอ่ยต่อพร้อมกับดึงประตูที่เขากำลังจะปิดรั้งไว้

“ดะ...เดี๋ยวก่อนครับพี่บิ๊ก” แม้จะกลัวคนที่จ้องมาทางตนด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

“อะไรของมึงอีกวะ!” คำหยาบเริ่มหลุดออกมาจากปากของแสงโสมอย่างห้ามปากไม่ได้

“คือพี่บิ๊กจะไปกี่วันครับ เผื่อพี่ไปหลายวันแล้วกลับมาไม่เจอผมพอดีผมกับเพื่อนๆ จะไปเที่ยวต่างจังหวัดกันหลังทำรายงานเสร็จครับ” ควอนรีบบอกเรื่องของตนเองให้จบ เพราะตอนนี้สายตาของพี่เขาบอกว่าตายแน่ถ้ายังไม่พูดให้จบ

“หนึ่งอาทิตย์ จะไปไหนก็ไปสิไม่ต้องมาบอกกู แล้วปล่อยมือจากประตูรถกูได้แล้ว เดี๋ยวกูตกเครื่อง” แล้วก็กระชากปิดประตูรถเต็มแรงของตนเองโดยไม่สนว่าควอนจะชักมือกลับทันหรือไม่ทัน และเมื่อปิดประตูรถแล้วก็ติดเครื่องยนต์แล้วกระชากตัวออกไปจากโรงจอดรถทันที ส่วนควอนก็ได้แต่มองตาม

“คนอะไรยิ่งเกรี้ยวกราดยิ่งหล่อ” พึมพำมองตามหลังรถที่แล่นออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ทั้งๆ ที่ก่อนหน้ายืนขาสั่นด้วยความหวาดกลัวแต่พอเขาไปแล้วก็ยิ้มออก

ควอนกับเพื่อนๆ คุยกันแล้วว่าจะไปเที่ยวหลังทำรายงานเสร็จ และทั้งสี่คนก็ลงความเห็นกันว่าจะไปเที่ยวภูเก็ตกัน ไปใกล้ๆ ก่อนปิดเทอมค่อยไปเชียงใหม่บ้านของชานมกับชาเขียว แต่ครั้งนี้ไปภูเก็ตไปบ้านของทัพฟ้าดีกว่า และการมาค้างบ้านของแสงโสมโดยที่เจ้าของบ้านไม่อยู่ทำให้ทุกคนสนุกสนานได้แบบไม่ต้องเกรงใจเจ้าของบ้าน แต่ใครจะ

“เด็กๆ อยากได้ผลไม้บอกป้าเลยนะจ๊ะ เดี๋ยวป้าเอาขึ้นมาให้จ้ะ” ป้าทิพย์ที่เอาขนมของว่างและน้ำดื่มขึ้นมาให้ควอนกับเพื่อนควอนบนห้องนอนชั้นสองบอกทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป

“ไม่เป็นไรหรอกครับป้าทิพย์ ควอนกับเพื่อนจัดการเองได้ครับ ป้าทิพย์กับพี่นิ้งพักเถอะครับ” ควอนเอ่ยอย่างเกรงใจทั้งสอง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ป้ากับนิ้งอยากทำ อีกอย่างก็ไม่ได้หนักหนาอะไรด้วยคุณควอน”

“ขอบคุณนะครับป้า / ขอบคุณค่ะป้า” แล้วทั้งสี่คนก็ประสานเสียงกันขอบคุณป้าทิพย์กับนิ้งที่เอาเสบียงมาส่งให้พวกตน

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่กับป้าทิพย์ดีใจมากที่เห็นน้องๆ ทุกคนมาที่นี่ บ้านของเราจะได้ไม่เงียบเหงาค่ะ มาบ่อยๆ ก็ดีนะคะ” นิ้งเอ่ย

“มีอะไรบอกป้ากับพี่นิ้งเลยนะคะคุณควอน เดี่ยวป้ากับพี่นิ้งจัดการให้จ้ะ”

“ครับผม ขอบคุณนะครับ” ควอนขอบคุณอีกครั้งก่อนจะมองป้าทิพย์กับพี่นิ้งเดินออกไปจากห้องของตนเองแล้วหันมาสนใจเพื่อนๆ ที่กำลังช่วยกันห้าข้อมูลทำรายงานส่งอาจารย์

“ควอนพี่บิ๊กของนายเมื่อไหร่พวกกูจะได้เจอเนี่ย เห็นมึงพูดถึงพี่เขาบ่อยมาก” น้ำเสียงห้าวของทัพฟ้าเอ่ยถามเพื่อนที่ทิ้งตัวนั่งข้างๆ ตน เพราะคิดว่าการมาบ้านของควอนจะได้เจอแสงโสม

“เดี๋ยวคงได้เจอแหละ พี่เขาไปธุระที่กรุงเทพฯ น่ะ” ควอนบอกยิ้มๆ

“พี่เขาขยันเนาะ เท่าที่ฟังควอนเล่าทำงานตลอดเลย” ชานมเอ่ยขึ้นบ้าง

“ขยันมากเลยแหละ และหล่อด้วย” ควอนเอ่ยชมชายหนุ่มพร้อมกับใบหน้าขาวใสของควอนซับเลือดฝาด

“หล่อน่ะแค่ไหนกันเชียว อยากเห็นเหมือนกันได้ยินแต่นายพูดว่าหล่อมาก ก็อยากเห็นเหมือนกันหล่อสู้ไอ้ทัพฟ้าของพวกเราได้รึเปล่า” ชาเขียวเอ่ยขึ้นบ้างพร้อมตบไหล่ของทัพฟ้าแรงๆ