Share

บทที่ 3

Penulis: ตงหลิวชวี่
การผ่าตัดเป็นไปอย่างราบรื่น ซูชิงฮวนรอดชีวิต

แต่ฉันกลับกลายเป็นวิญญาณที่โดดเดี่ยวที่แม้แต่ลูกของฉันก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้

ลูกของฉันยังไม่ทันได้เติบโตเป็นรูปร่างเลย เขายังเป็นเพียงแค่ตัวอ่อนเล็ก ๆ ที่ไม่มีแม้แต่จิตวิญญาณ ทิ้งให้ฉันต้องกลายเป็นผีอยู่บนโลกนี้เพียงลำพัง

โชคดีของฉันอาจหมดไปตั้งแต่ช่วงเวลาที่ได้พบกับฟู่หย่วนเชินแล้ว ดังนั้นฉันจึงต้องตายบนเตียงผ่าตัดนี้ พาลูกที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกเดือดร้อน

ใช่แล้ว เดิมทีในท้องของฉันมีลูกอยู่!

ฉันโกรธแค้นเหลือเกิน! โกรธแค้นพวกคนใจร้ายที่ฆ่าลูกของฉัน โกรธพวกหมอที่ไร้จรรยาบรรณที่ปิดบังความจริง!

ฟู่หย่วนเชินประทับจูบลงบนหน้าผากของซูชิงฮวน ลืมคำพูดที่เพิ่งบอกก่อนผ่าตัดว่าจะรักฉัน

หัวใจของฉันเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วหรอกเหรอ? ทำไมยังรู้สึกเจ็บได้อีก?

แม่สามีของฉันรีบร้อนมา เธอหายใจหอบพิงอยู่ขอบประตู และพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อไม่หยุด

น่าขันนัก เธอไม่แม้แต่จะมาร่วมงานแต่งของฉันกับฟู่หย่วนเชิน บอกว่าเธอแก่แล้ว เหนื่อยไม่ไหว

ที่แท้ แม้แต่นี่ก็ยังเป็นเรื่องโกหก

“ชิงฮวนเป็นเด็กสาวจิตใจดี ไม่เหมือนสาวนั่งดริ๊งคนนั้นหรอก คนดีมักมีเทวดาคุ้มครอง!”

แม่สามีรู้ดีว่าฉันไปทำงานเป็นสาวนั่งดริ๊งเพื่อใคร…

พยาบาลมองดูครอบครัวนี้ด้วยสายตาที่ยากจะบรรยาย พร้อมส่งสัญญาณให้หมอเตือนพวกเขา

ฉันเพิ่งสังเกตว่านี่ไม่ใช่หมอคนนั้นที่ทำการผ่าตัดให้ฉัน ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก หมอก็เอ่ยขึ้นมา

“คุณฟู่ครับ คุณเสิ่น...”

ยังไม่ทันที่หมอจะพูดจบ ก็ถูกฟู่หย่วนเชินพูดแทรกด้วยความหงุดหงิด

“ต้องการเงินเท่าไหร่? ว่ามา”

แม่สามีของฉันทำท่าทางโบกมือ ไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

“เวลานี้จะพูดถึงผู้หญิงคนนั้นทำไม? รู้จักกาลเทศะบ้างไหม!”

หมอเหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าฉันพยายามเรียกชื่อฟู่หย่วนเชินตลอดก่อนที่ฉันจะเสียชีวิต จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนเขา

“ก่อนคุณเสิ่นเสียชีวิตเธออยากพบคุณตลอดเลย”

ฟู่หย่วนเชินขมวดคิ้ว แสดงความรำคาญอย่างชัดเจน

“บอกให้เธอหยุดเล่นละครตบตาได้แล้ว ของที่เธอต้องการผมจะให้เธอเอง!”

“พี่ฟู่... พี่เสิ่นจะไม่ตายเพราะฉันใช่ไหมคะ? ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ให้ฉันไปตายเถอะ!”

ซูชิงฮวนร้องไห้น้ำตาไหลดั่งดอกสาลี่เปื้อนฝนพิงอยู่ในอ้อมกอดของฟู่หย่วนเชิน น้ำตาที่หลั่งไหลไม่หยุดดึงดูดความสนใจไปที่ตัวเธออีกครั้ง

ฟู่หย่วนเชินแสดงความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด รีบปลอบเธออย่างอ่อนโยน

“คุณไปบอกเธอด้วย ถ้าเธอยังแสร้งทำเป็นตายอยู่อีก ก็ไม่ต้องกลับมาแล้ว”

“เสแสร้งจริง ๆ ไม่ใช่แค่บริจาคไขกระดูกเองเหรอ!”

เสแสร้ง? ที่แท้การที่ฉันสละชีวิตเพื่อปกป้องผู้หญิงที่เขาถวิลหา กลายเป็นเรื่องเสแสร้งไปแล้ว

ฉันรู้สึกทันทีว่าผู้ชายตรงหน้านี้ไม่ใช่คนเดียวกับที่ฉันเคยรู้จัก ฟู่หย่วนเชิน... คุณเคยบอกว่าตราบใดที่ฉันบริจาคไขกระดูกคุณจะรักฉันไม่ใช่เหรอ?

ทำไมลูกของฉันต้องตาย แต่คุณกลับมากกอดอยู่กับผู้หญิงคนอื่นอย่างรักใคร่?

......

ในวันที่ซูชิงฮวนออกจากโรงพยาบาล แม่สามีของฉันต้มซุปไก่มา กลิ่นนั้นหอมลอยมาเตะจมูกฉัน

ฉันกับฟู่หย่วนเชินแต่งงานกันมานานขนาดนี้ แม้แต่ข้าวจากแม่สามีฉันก็ยังไม่เคยได้กินสักคำเลย

ฟู่หย่วนเชินมักจะบอกให้ฉันใจกว้าง ให้ฉันเข้าใจว่าแม่เลี้ยงดูเขามาลำพังมันไม่ง่ายเลย

การเข้าใจไปจนถึงที่สุด ผลลัพธ์กลับกลายเป็นความตาย

หมอเข็นร่างไร้วิญญาณของฉันไปเผา ฟู่หย่วนเชินขมวดคิ้วแล้วโอบซูชิงฮวนไว้ในอ้อมกอด

“ฮวนฮวนเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ไม่ควรเห็นอะไรที่เป็นลางร้ายแบบนี้ รีบเข็นออกไป!”

ฟู่หย่วนเชิน คุณคิดว่ามันเป็นลางร้ายใช่ไหม? แต่นั่นคือภรรยาของคุณ ลูกของคุณ!

ฉันโกรธที่ไม่สามารถพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของเขาและตั้งคำถามได้ ทำได้เพียงเป็นผู้เฝ้าดูที่น่าสมเพชเท่านั้น

หมอพยายามขวางเขาไว้ ขอให้เขาจ่ายค่าฌาปนกิจ แต่แม่สามีฉันกลับโวยวายขึ้นมาก่อน

“ทุกคนมาดูโรงพยาบาลไร้จรรยาบรรณนี่สิ! คิดไม่ถึงเลยว่าจะเก็บเงินมั่ว ๆ แบบนี้มันไม่ใช่รังแกประชาชนหรือยังไง?!”

ฟู่หย่วนเชินขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่ฉันคุ้ยเคยกับทุกอารมณ์ของเขาเป็นอย่างดี นี่คือสีหน้ารังเกียจ ไม่คิดว่าเขาจะรังเกียจแม้กระทั่งแม่ของตัวเอง

ในตอนนี้เงินสำหรับฟู่หย่วนเชินแทบจะไม่มีความหมายอะไร เขาแค่อยากให้เรื่องมันจบ ๆ ไป จึงหยิบเงินออกมาหลายใบจ่ายไปอย่างลวก ๆ โดยไม่สนใจใครทั้งนั้น

“คุณฟู่ คุณเสิ่นเธอ...”

ไม่น่าแปลกใจเลย ฟู่หย่วนเชินขัดจังหวะคำพูดหมออีกครั้ง

“ผมไม่มีความอดทนจะเล่นเกมนี้กับเธอหรอก คุณบอกให้เธอดูแลตัวเองให้ดีเถอะ”

เขาหรี่ตามองไปที่นิ้วมือของศพฉันที่โผล่ออกมา ซึ่งมีแหวนราคาไม่ถึงหนึ่งหมื่นบาทที่เขาเคยมอบให้ฉันตอนแต่งงาน

หัวใจของฉันเต้นแรงจนเกือบจะขึ้นไปอยู่ที่ลำคอ ความหวังอันน่าละอายลอยขึ้นในใจ บางทีฟู่หย่วนเชินอาจจะจำได้!

“ช่างไร้ค่าเสียจริง”

จิตวิญญาณของฉันก็รู้สึกเจ็บปวดเช่นกัน
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ความตายพราก แต่รักกลับคืน   บทที่ 17

    ในขณะที่วิดีโอของงานแต่งงานกำลังเป็นกระแสบนโลกออนไลน์ ฟู่หย่วนเชินก็กลับไปที่บ้านของเราเขายืนอยู่หน้าชุดสูทและกำลังรีดชุดสูทอย่างตั้งใจ ไม่รู้คิดอะไรอยู่ร่างกายของฉันรู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อยจากการกักขัง น่าจะสามารถออกไปได้ในไม่ช้าฟู่หย่วนเชินฉีดสเปรย์ใส่ผม เปลี่ยนเป็นชุดสูทที่ใส่ในวันแต่งงานตัวนั้น และใส่แหวนที่ขอฉันแต่งงาน“เสิ่นอวิ๋นเฉี่ยน ผมมาขอคุณแต่งงานแล้ว”เขาพูดด้วยเสียงนุ่มนวล แต่ฟังแล้วกลับทำให้ฉันขมวดคิ้วมันช่างน่าเศร้า!ฟู่หย่วนเชินกระโดดลงจากตึกสูง เมื่อศพถูกพบ ก็ไม่สามารถจำหน้าเขาได้อีกแล้วในแดนภูต ฉันยืนมองดูฟู่หย่วนเชินวิ่งมาหาฉันที่ขอบสะพานไน่เหอฉันไม่ลังเลที่จะข้ามไปเกิดใหม่ก่อนเขา และแม้ว่าเขาจะร้องเรียกก็ไม่หันกลับไปฟู่หย่วนเชิน นี่เป็นครั้งแรกที่คุณวิ่งมาหาฉันและนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันปฏิเสธที่จะวิ่งไปหาคุณเราจะไม่มีวันพบกันอีก

  • ความตายพราก แต่รักกลับคืน   บทที่ 16

    ระหว่างการจัดงานแต่งงาน ฟู่หย่วนเชินทำตัวเหมือนไม่สนใจอะไรตลอดทั้งงานซูชิงฮวนบ่นไปเพียงเล็กน้อย แต่ฟู่หย่วนเชินพูดเพียงไม่กี่คำก็ปิดปากเธอได้“เมื่อก่อนเธอไม่เคยเรื่องมากเลย”จริงอยู่ ตอนนั้นฉันมองว่าการแต่งงานกับเขาเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต จะไปเรื่องมากทำไมฟู่หย่วนเชินถือบุหรี่ พลางขมวดคิ้วและคลึงแหวนแต่งงานวงนั้นของเรา จนในที่สุดก็เผยให้เห็นความอ่อนโยนบางอย่าง“อวิ๋นเฉี่ยน รอผมหน่อยนะ”ถึงวันนี้ ฉันจะไม่ต่ำต้อยพอที่จะรอเขาอีกต่อไปวันแต่งงานวันนั้นฟู่หย่วนเชินสวมชุดสูทที่ดูดี หรูหรากว่าชุดที่เขาใส่ตอนแต่งงานกับฉันหลายเท่าแต่ฉันรู้ว่า เขาแอบนำชุดนั้นแขวนไว้ในห้องของฉันกับเขา ยืนมองชุดสูทนั้นทุกวันงานแต่งงานเริ่มเล่นพรีเซนเทชัน แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น วิดีโอกลับกลายเป็นภาพของซูชิงฮวนที่นอกใจ!ในวิดีโอมีผู้หญิงคนหนึ่งเปลือยกาย ใบหน้าก็เต็มไปด้วยอารมณ์ยั่วยวน บรรดาแขกในงานตกตะลึง แต่ฟู่หย่วนเชินยืนอยู่เฉย ๆ เหมือนเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องเขายืนเหมือนต้นไม้ ไม่ได้ยินเสียงนินทาใด ๆเมื่อก่อนเขาเคยเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับหน้าตาเสมอ...ไม่นานแม่สามีก็วิ่งเข้ามา ดึงกระโปรง

  • ความตายพราก แต่รักกลับคืน   บทที่ 15

    ทุกการกระทำของฟู่หย่วนเชินมันบ้ามาก จนส่งผลให้ราคาหุ้นของบริษัทตกลงไปด้วยบรรดาผู้ถือหุ้นของบริษัทได้ร่วมกันร้องเรียน พูดจาหว่านล้อมสารพัด จนในที่สุดฟู่หย่วนเชินก็ยอมรับการบำบัดทางจิต“คุณหมอ คุณหมายความว่ายังไง?”ฟู่หย่วนเชินเริ่มอาละวาดในโรงพยาบาล ดูเหมือนว่าแม้แต่ซูชิงฮวนที่คาดการณ์เรื่องต่าง ๆ อย่างรอบคอบ ก็ไม่ได้คาดคิดว่าฟู่หย่วนเชินจะไปเจอกับหมอที่เคยตรวจครรภ์ให้ฉันบางครั้งโชคชะตาก็ช่างน่าแปลก หมอที่เคยตรวจครรภ์ให้ฉันทักทายฟู่หย่วนเชินอย่างสนิทสนม“ลูกของภรรยาคุณเป็นอย่างไรบ้าง?”“ไม่ได้บอกว่าไม่มีลูกหรอกเหรอ?”สีหน้าของหมอแสดงถึงความอึดอัด เหงื่อผุดขึ้นมาบนหน้าผากไม่หยุดฟู่หย่วนเชินตบหน้าตัวเองสองทีเพื่อบังคับตัวเองให้ใจเย็นลงเขาดึงผมตัวเอง มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ก็สั่น“ช่วยผมตรวจสอบหมอที่ทำการผ่าตัดให้อวิ๋นเฉี่ยนที”ฉันหัวเราะเยาะในใจ รู้หลังจากฉันตายแล้ว เขาเพิ่งกลับมามีสติเหรอ?ฟู่หย่วนเชินใจเย็นลงอย่างรวดเร็ว เขาทักทายหมอของฉันอย่างสุภาพเรียบร้อย ยกเว้นตอนก้าวสะดุดเดินออกจากโรงพยาบาล เขาก็แทบไม่ต่างจากปกติเลยเขาคลุ้มคลั่งอีกครั้ง รีบเหยียบคันเร่งเพื่อไปหาพ่อข

  • ความตายพราก แต่รักกลับคืน   บทที่ 14

    “ตาเฒ่าก็ถือเสียว่าลูกสาวคุณโชคร้าย! ไม่ได้ใช้ชีวิตดี ๆ กับหย่วนเชินของพวกฉัน!”ถ้าฉันสามารถกลายเป็นรูปร่างได้ ฉันจะต้องตบเธอแรง ๆ สักหลายทีคาดไม่ถึงว่าเธอยังกล้าทำตัวหยิ่งยโสต่อหน้าพ่อของฉัน ฉันไม่กล้านึกเลยว่าพ่อต้องเจ็บปวดขนาดไหน“แม่ครับ เป็นผมที่ผิดต่ออวิ๋นเฉี่ยน แม่อย่าพูดแบบนั้นอีก!”ฟู่หย่วนเชินดูเหมือนจะมีจิตสำนึกขึ้นในคืนเดียว เขาจึงดึงแม่ของเขาเดินกลับไปเมื่อพวกเขากลับมาที่บ้าน ซูชิงฮวนทำตัวเหมือนเจ้าของบ้านอย่างชัดเจนสิ่งของที่ฉันทิ้งไว้ถูกโยนทิ้งไปหมดจรด ตู้เสื้อผ้าของฉันและฟู่หย่วนเชินอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าเธอ“พี่ฟู่คะ ของใช้ของยัยสาวนั่งดริ๊งคนนั้นฉันโยนทิ้งไปหมดแล้ว ต่อไปฉันกับลูกจะอยู่กับพี่นะคะ”ฟู่หย่วนเชินกลับโกรธขึ้นมาอย่างกระทันหัน เข้าไปตบซูชิงฮวนอย่างแรง“คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องของของเธอ”ซูชิงฮวนและแม่สามีของฉันต่างก็อึ้ง ไม่มีใครกล้าเข้าไปเตือนสักคำฟู่หย่วนเชินเอาของของเธอโยนออกมาต่อหน้าเธอ จากนั้นถามเธอว่าเอาของของฉันไปทิ้งที่ไหน“หย่วนเชิน ในท้องของซูชิงฮวนมีลูกของแกอยู่นะ!”แม่สามีของฉันเป็นห่วงหลาน จึงรีบพูดออกมาก่อน แต่ตอนนี้ฟู่หย่วนเชินไม่

  • ความตายพราก แต่รักกลับคืน   บทที่ 13

    ภาพฟู่หย่วนเชินในงานศพของฉันกลายเป็นข่าวใหญ่ในโลกอินเทอร์เน็ต เขาเก็บตัวไม่ออกไปพบใครอีกเลยฉันมองดูเขาคุ้ยเอาเศษอาหารในถังขยะขึ้นมา แล้วค่อย ๆ กินอย่างเหม่อลอยเศษอาหารบางอย่างยังมีเศษดินจากกระถางต้นไม้ที่เขาเคยทำแตกติดอยู่ด้วย แต่เขาก็ไม่รู้สึกอะไร ยังกินไปพลางบ่นไปพลางเบา ๆ“เฉี่ยนเฉี่ยน ทำไมคุณยังไม่กลับมาทำอาหารให้ผมอีกนะ?”ฉันลอยอยู่บนอากาศ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงกับสถานการณ์นี้หลังจากที่ฉันตาย จู่ ๆ ฟู่หย่วนเชินก็เริ่มรักฉันขึ้นมาผู้หญิงที่เคยเป็นแค่ยัยสาวนั่งดริ๊งกลายเป็นเหมือนปานแดงสดในเหมือนไวน์แดงบนหัวใจของเขา ทำให้เขาต้องทนทุกข์ทุกวันอย่างไม่รู้จบเขาเริ่มดื่มเหล้าทั้งคืนทั้งวัน ดื่มจนกระเพาะทะลุและเข้าโรงพยาบาล แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มอยู่ด้วย“เฉี่ยนเฉี่ยน ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณแล้ว กลับรีบมาหาผมเถอะนะ”เขาอ้อนวอนกับอากาศอย่างน่าสงสาร และใบหน้ายังมีความรู้สึกเสียใจอยู่ด้วย“เฉี่ยนเฉี่ยน ทำไมดื่มเหล้าแล้วก็ยังไม่เห็นคุณสักทีนะ?”หุ้นของบริษัทฟู่เริ่มดิ่งลงหนัก ผู้ถือหุ้นพากันตั้งคำถามถึงความสามารถในการบริหารงานของเขาฟู่หย่วนเชินกำลังนั่งยอง ๆ ให้อาหารสุนัขจรจั

  • ความตายพราก แต่รักกลับคืน   บทที่ 12

    เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้ศพของฉันเปลี่ยนสภาพไปนานแล้ว แม้จะมีดอกไม้ล้อมรอบ แต่ก็ยังมีกลิ่นเหม็นเน่าของศพโชยออกมาฟู่หย่วนเชินดูเหมือนไม่รู้สึกถึงกลิ่นนั้น จู่ ๆ เขาก็กระชากนิ้วมือของฉัน ที่นิ้วนั้นมีแหวนราคาถูกวงหนึ่งที่เขาเคยพูดถึงอีกวงอยู่บนมือของเขา แต่เขาไม่เคยสวมเพราะคิดว่าเป็นเรื่องน่าอายเขาล้มลงกับพื้นหัวเราะทั้งน้ำตา ปากก็พร่ำพูดไม่หยุด“เสิ่นอวิ๋นเฉี่ยน คุณใจร้ายมากเลยนะ คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะลงโทษผมด้วยการตาย”

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status